Two Fingers - Two Fingers (2009)

amon tobin is back!

en niet met een plaat die je van amon tobin zou verwachten op basis van zijn vorige albums, maar wel een plaat die past in de huidige stijl die amon heeft ingezet de laatste 1,5 jaar.

en dat is er eentje van grime/hiphop/dub achtige toestanden die eigenlijk gewoon erg vet geproduceerd zijn. wel een beetje plat, dus waarschijnlijk gaan veel mensen bokken over deze plaat (geen jazz invloeden bladiebla), mijns inziens onterecht, want het is gewoon een ander genre dan het vorige werk.

*schrijft bij op luisterlijstje*

Juist in die jazz genre vind ik hem het sterkst. Alles van na Foley Room en Two Fingers vind ik veel minder sterk dan zijn oudere werk.

Heb al heel wat promo en demo mixes gehoord van Two Fingers.. er zit af en toe mooi spul tussen maar niet alles trekt me heel erg.

Van de week zijn twee remixes uitgekomen.. check hun pagina op last.fm voor linkjes. Die remix van Spank Rock vind ik wel heel erg geslaagd

Album verdient veel meer stemmers, heerlijke hip-hop!

Momenteel op de luisterpaal.

Wat een lawaai, veel te veel toeters en bellen.

Eensch.. een paar nummer: okee.. een heel album: koppijn gegarandeert.
De muziek kan dan wel aardig zijn, de beats en synths drijven me een beetje tot wanhoop

Eindelijk ben ik aan dit album toegekomen en zoals beloofd zal ik er een reviewtje bij schrijven. Toch vind ik het lastig om hier iets goeds bij te schrijven, ja het is hiphop maar tegelijkertijd is het alles behalve mijn kop thee. Wie Amon Tobin en Joe Chapman zijn zou ik werkelijk waar niet weten. En ook van de rapper Sway heb ik volgens mij nog nooit gehoord.

Het album Two Fingers doet vrij weinig met mij, ik vind het te druk. De drums die een belangrijk onderdeel vormen vind ik krampachtig klinken en de bijkomende geluidseffecten klinken mij niet als muziek in de oren. Het zal best dat dit goede producers zijn en uitblinken binnen dit subgenre van hiphop maar ik vind het eigenlijk kut met peren. Dat ik de producties niks vind is nu wel duidelijk, maar wat vind ik dan van de raps?

Ik vind ze net als de producties te haastig en krampachtig. Het accent spreekt me al zwaar tegen en ik kan het niet altijd evengoed volgen. Deels komt dit ook omdat ik mijn aandacht er maar niet op gevestigd kan houden, ik verveel me nog al snel als het om dit album gaat. Sway vind ik gewoon geen fijne rapper en Ms. Jade vind ik zelfs een erg slechte femcee. Niks van haar staat mij aan, maar misschien is het wel een lieve dame in het dagelijkse leven.

Ik had op voorhand iets meer swing verwacht, aangezien Amon Tobin een Braziliaan is. Helaas is dit niet het geval, het klinkt erg elektronisch daar is niks mis mee maar daar heb ik bij dit album wel problemen mee. Ik heb geen moment kunnen genieten van Two Fingers en ik kan tot de conclusie komen dat dit niks voor mij is. Ik kan er gewoon niks mee en zal dus ook geen cijfer geven.

Oooh geproduceerd door Amon Tobin, binnenkort ook maar eens checken.

Braziliaan Amon Tobin en Brit Joe “Doubleclick” Chapman zijn producers en DJ’s die vooral elektronische muziek maken. In 2009 besloten beide heren om hun gedeelde liefde voor electro een eigen geluid te geven op een gezamenlijk album. Op dat moment is het producerduo Two Fingers geboren, dat een scala aan muziekstijlen combineert en zodoende muziek maakt met een speciale sound. De voornaamste stijlen zijn hiphop, dubstep en grime, waarnaast zijn ook Spaanse gitaren en oosterse snaarinstrumenten als de sitar te herkennen in de beats. Voor het debuutalbum, dat geen titel heeft, is grime/hiphop rapper Sway Dasafo uitgenodigd om de beats van vocalen te voorzien. Naast Sway moeten ook gastartiesten Ce’Cile en Ms Jade de producties een extra dimensie geven.

Op de cover staat ‘Two Fingers featuring Sway’ en dat is precies de hiërarchie die muzikaal is te onderscheiden. Hoewel tien van de twaalf nummers voorzien zijn van stembegeleiding (waarvan zeven keer rapper Sway) is dit niet waar het album om draait: op alle tracks zijn knallen de producties en zijn ze zo duidelijk aanwezig dat de luisteraar wel moet gaan geloven dat de raps slechts gastbijdragen zijn. De teksten zijn niet slecht, maar dragen amper een boodschap met zich mee. De raps versterken de muziek meer door het stemgeluid dan door de inhoud ervan. Op de track High Life is het zelfs zo dat de tekst van Sway onverstaanbaar door de muziek is gemixt door Two Fingers. In dat opzicht is Dasafo dan ook de geknipte persoon om te figureren op dit album. De MC uit Londen heeft namelijk al op zijn eigen platen laten horen dat hij naast woorden ook rare geluiden gebruikt bij het rappen. Daarnaast kan Sway in een hoog tempo rappen, waardoor hij de snelle producties makkelijk kan bijbenen.

Individuele nummers gaan bespreken heeft weinig zin op een album waar de tracks zo van elkaar verschillen qua instrumentatie. Toch is op productiegebied een aantal zaken dat herhaaldelijk terugkomt: alle tracks zijn voorzien van een redelijk hoge BPM (Beats Per Minute) en maken gebruik van veel lage geluiden en baslijnen die een donkere sfeer creëren. Het geluid van het album is misschien het beste te beschrijven als een combinatie van Boy In Da Corner van Dizzee Rascal en de muziek van dubstepartiest Benga. De beats zijn meestal dan ook druk en rijk aan ruwe geluiden en bovendien een mengelmoes van stijlen. Dit kan afschrikwekkend werken bij mensen die niet gewend zijn aan dubstep en grime, maar voor de luisteraar die wel raad weet met dit soort genres is de kunde van Two Fingers duidelijk te herkennen. Ongepolijste computergeluiden worden mooi ritmisch geplaatst op een skelet van breakbeats en een dikke bas. Chaotische geluiden worden door dubstepdrums afgeremd om toch een mooi geheel te vormen.

Het duo heeft al aangegeven meer albums te gaan uitbrengen en een serie te willen maken. Two Fingers heeft met dit debuutalbum in elk geval prima visitekaartje afgegeven. De geheel eigen stijl van de heren en de wat experimentele geluiden kunnen een hoge drempel vormen voor sommige mensen om dit album te gaan beluisteren. Maar toch kan deze muziek geïnterpreteerd worden als frisse windvlaag en een geslaagde poging om origineel te klinken. De keuze voor Sway als “hoofd-rapper” van het album is goed te onderbouwen: de beste man heeft een aparte manier van rappen en een snelle flow die perfect past bij de electronische productie van Two Fingers. Deze plaat zou perfect kunnen passen bij de luisteraars die mainstream muziek beu zijn en verder willen kijken dan hun neus lang is.

Bron: hiphopleeft.nl

Muzikaal bij vlagen geniaal, maar het wordt verpest door de rap. Die is volslagen onnodig en voegt m.i. niets toe, het stoort alleen maar. Jammer van een anders sterke plaat...

en daar gaat gewoon een nieuw album komen, ik voel het aan mijn water, een stuk dieper en vetter nog als dit album. onderaan een link naar een nieuwe gratis mixtape, met wat van dit album, en wat nieuws:

New Mix by TWO FINGERS - featuring brand new unreleased material

Feast you ears on this brand new mix by TWO FINGERS (Amon Tobin and Doubleclick). Twenty Six minutes of madness weaving the signature sounds of Two Fingers with new and classic vocal tracks by Young Dro, Kool Keith, Missy Elliot, Spank Rock, Sway and more.

Amon Tobin Online Store - amontobin.com

Ik vind de raps het album juist nogal maken, anders is het toch veel te eentonig? En bovendien is Sway een erg sterke MC.

Wat is er in godsnaam gebeurd met de Amon Tobin van oa. Bricolage? Dit album is volstrekt waardeloos in elk opzicht.

Nummers met Sway okay. Rest valt me tegen.

Ben blij dat vooroordelen over hiphop of Amon Tobin mij niet in de weg zitten bij het beluisteren van dit album. Het zal er wel precies tussen in liggen!
Er staat zeker wat bagger op, deze plaat zou niet vaak in mijn CD-lade liggen, ware het niet dat iTunes uitkomst biedt: ik vink vier nummers uit, hou er acht over (1, 2, 6, 7, 8, 10, 11 en 12) en stoor me nergens meer aan! Heerlijke crossover muziek.