Carl Wilson - Carl Wilson (1981)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Caribou
-
Hold Me (4:04)
-
Bright Lights (3:50)
-
What You Gonna Do About Me (4:27)
-
Right Lane (5:20)
-
Hurry Love (4:45)
-
Heaven (4:26)
-
The Grammy (3:06)
-
Seems So Long Ago (4:59)
0
geplaatst: 28 februari 2009, 18:48 uur
De in 1998 overleden Carl Wilson zal altijd te boek blijven staan als het Beach Boys lid met de mooiste stem. Broers Brian en Dennis mogen dan betere componisten (geweest) zijn, Carl was het die klassiekers als "God Only Knows", "I Can Hear Music" en "Darlin'" naar een (nog) hoger niveau tilde met zijn geweldige stem.
Carl was ook de gitarist van de band en bij afwezigheid van Brian ook vaak de producer. Achter de schermen was hij het die de kar trok, de boel bij elkaar hield wanneer er een schifting dreigde.
Hij was niet iemand die veel nummers schreef voor de band, maar de songs die uit z'n pen kwamen mogen er zeker wezen, denk aan "Long Promised Road" en "Feel Flows" (van "Surf's Up") en "The Trader" ("Holland") bijvoorbeeld.
In 1980 begint hij samen met Myrna Smith te werken aan z'n eerste solo album. En alhoewel het zeker z'n momenten heeft, verbleekt het in de schaduw van Dennis Wilson's uitstekende "Pacific Ocean Blue" uit 1977. Dit is dan ook zeker geen verloren klassieker. Er wordt opnieuw prima gezongen door Carl, maar de middelmatige pop en rocknummers, op "Hurry Love" en absoluut hoogtepunt "Heaven" na, vallen volledig door de mand, en zijn flets en vrij saai te noemen. "Hold Me" (met "Hurry Love" als B-kantje) wordt als single uitgebracht, maar flopt, net als het album, en een tweede single ("Heaven").
Wilson is teleurgesteld, niet alleen door het floppen van dit album, maar ook omdat the Beach Boys gedurende deze periode niet echt een band meer is. Alles hangt als los zand aan elkaar. Brian en Dennis kampen met diverse verslavingen, Mike Love, Bruce Johnston en Al Jardine storen zich hier enorm aan, tevens willen zij vooral het oldies circuit in en teren op oude succesen. Carl wil vooruit. Gerepeteerd wordt er nauwelijks meer en het is dus onduidelijk wat de te volgen creatieve koers zal worden voor de komende jaren.
De jongste van de drie Wilson broers besluit dan ook in maart 1981 (tijdelijk) de band te verlaten om zich op z'n solo carrière te kunnen concentreren. Hij voltooit een korte solo tour, zo speelt hij o.a. in het voorprogramma van the Doobie Brothers. Hij zou in mei 1982 terugkeren, maar eerst nadat enige plooien gladgestreken werden, en de rest van de band water bij de wijn deed.
Dit album is trouwens, net als opvolger "Youngblood", momenteel niet op CD verkrijgbaar en ik zou het alleen willen aanraden voor echte fans van de band die ook de solo platen in huis willen hebben.
Carl was ook de gitarist van de band en bij afwezigheid van Brian ook vaak de producer. Achter de schermen was hij het die de kar trok, de boel bij elkaar hield wanneer er een schifting dreigde.
Hij was niet iemand die veel nummers schreef voor de band, maar de songs die uit z'n pen kwamen mogen er zeker wezen, denk aan "Long Promised Road" en "Feel Flows" (van "Surf's Up") en "The Trader" ("Holland") bijvoorbeeld.
In 1980 begint hij samen met Myrna Smith te werken aan z'n eerste solo album. En alhoewel het zeker z'n momenten heeft, verbleekt het in de schaduw van Dennis Wilson's uitstekende "Pacific Ocean Blue" uit 1977. Dit is dan ook zeker geen verloren klassieker. Er wordt opnieuw prima gezongen door Carl, maar de middelmatige pop en rocknummers, op "Hurry Love" en absoluut hoogtepunt "Heaven" na, vallen volledig door de mand, en zijn flets en vrij saai te noemen. "Hold Me" (met "Hurry Love" als B-kantje) wordt als single uitgebracht, maar flopt, net als het album, en een tweede single ("Heaven").
Wilson is teleurgesteld, niet alleen door het floppen van dit album, maar ook omdat the Beach Boys gedurende deze periode niet echt een band meer is. Alles hangt als los zand aan elkaar. Brian en Dennis kampen met diverse verslavingen, Mike Love, Bruce Johnston en Al Jardine storen zich hier enorm aan, tevens willen zij vooral het oldies circuit in en teren op oude succesen. Carl wil vooruit. Gerepeteerd wordt er nauwelijks meer en het is dus onduidelijk wat de te volgen creatieve koers zal worden voor de komende jaren.
De jongste van de drie Wilson broers besluit dan ook in maart 1981 (tijdelijk) de band te verlaten om zich op z'n solo carrière te kunnen concentreren. Hij voltooit een korte solo tour, zo speelt hij o.a. in het voorprogramma van the Doobie Brothers. Hij zou in mei 1982 terugkeren, maar eerst nadat enige plooien gladgestreken werden, en de rest van de band water bij de wijn deed.
Dit album is trouwens, net als opvolger "Youngblood", momenteel niet op CD verkrijgbaar en ik zou het alleen willen aanraden voor echte fans van de band die ook de solo platen in huis willen hebben.
0
geplaatst: 30 april 2019, 22:11 uur
Heel wat nummers op dit album vind ik compositorisch te flets, en dat is spijtig. Maar toch luistert dit album
voor mij prima weg, mede dankzij de productie die mij wel bevalt. En natuurlijk door een paar mooie songs, die het niveau opkrikken. Hurry Love en het ontroerende Heaven zijn de toppers, maar het vlotte The Grammy en toch ook Seems So Long Ago met die fijne saxsolo vind ik niet te versmaden. De tweede helft is dus naar mijn mening de beste, maar dat neemt niet weg dat dit een middelmatig album blijft.
voor mij prima weg, mede dankzij de productie die mij wel bevalt. En natuurlijk door een paar mooie songs, die het niveau opkrikken. Hurry Love en het ontroerende Heaven zijn de toppers, maar het vlotte The Grammy en toch ook Seems So Long Ago met die fijne saxsolo vind ik niet te versmaden. De tweede helft is dus naar mijn mening de beste, maar dat neemt niet weg dat dit een middelmatig album blijft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.