Vangelis - The Best Of (2003)

je hebt incomplete verzamel cd's en je hebt ECHT incomplete verzamelaars. Slechts 40 minuutjes met, dat weer wel natuurlijk, goede muziek. Maar er zijn veel betere verzamelaars dan dit ding.

Ja, als er van één artiest teveel compilatiealbums zijn uitgekomen is het wel van Vangelis. En dat is heel jammer te noemen. Goed er zal wel de filosofie aanhangen om de muziek te verspreiden onder het volk, maar je kunt er ook mee doorschieten. Wat bij deze (b)aardige Griek dus het geval is.

deze is echt niet een "The Best of Vangelis ", maar meer een slimme spel met de hoes en titel van deze platen label!

De album heet The Best of Vangelis Original Hits: Cosmos, Spiral, Alpha

en dus niet "The Best of "

ot terwel "The Best of Original Hits from Cosmos, Spiral, Alpha, en alles wat we nu weg hebben gelaten van Cosmos, Spiral, Alpha was waardeloos"

Eeeh, we?

Het is gewoon de best of meer niet. Of ie overbodig is betwijfel ik. Dit soort schijven verschijnen meestal na het verdwijnen van een voorgaande compilatie.

Als ik iemand een advies zou "moeten" geven met welk compilatie album van Vangelis te beginnen zou ik deze aanraden Vangelis - Greatest Hits (1981). Die gaat lekker breed al is het alleen werk uit de jaren zeventig van de vorgie eeuw.

En als die nou niet meer verkrijgbaar is en deze wel wat dan?

De beste verzamelaar met verreweg het beste geluid is duidelijk deze Vangelis - Portraits (1996)

De verkrijgbaarheid van compilatie albums is vaak van korte duur. In het geval van Greatest Hits 1981 is daar ook sprake van dat wil ik dan zeker niet onder stoelen of banken schuiven. Het gaat mij meer om het principe. Waarom de verkrijgbaarheid van een goede verzamelaar niet verlengen in plaats van het wiel steeds opnieuw uit te vinden? Gewoon per periode een goede compilatie uitbrengen als een soort inhoudsopgave van het oeuvre van een artiest en die blijven gebruiken alsof het een gewoon album is. Dus niet komen met iets wat net een tikje anders is. Dat is denk ik voor mij de voornaamste reden dat ik geen fan ben van dergelijke albums. Daarnaast zie ook wel het belang van verzamelalbums het is een mooie manier om kennis te maken met een artiest en de medewerkers bij de platenmaatschappij gaan aan het eind van het jaar met een mooi kerstpakket naar huis.

Maar waar gaat het eigenlijk om, simpelweg om de muziek. En de rest kan mij persoonlijk niet zo veel schelen.

Natuurlijk gaat het om de muziek en die is over het algemeen gesproken goed te noemen. Daar dus geen kwaad woord over. Wel is de verhouding erg scheef op basis van gegevens op deze site. Dit zijn 19 reguliere albums ten opzichte van 14 verzamelalbums. Hier kan Vangelis weinig tegen doen, maar het is de industrie die dit scheve beeld veroorzaakt. Goed er moet brood op de plank komen en de energierekening moet worden betaald en ga zo maar door.

Toch blijf ik de verhouding van 14 om 19 vreemd vinden of beter geformuleerd buiten iedere proportie. Met een norm eens in de vijf jaar een compilatie album kan ik best leven. In dat geval zouden er dus zo'n 8 verzamelaars op de markt mogen zijn vanaf 1970 gerekend.

Hmm..... Zo werkt het helaas.

Ach ja, Vangelis is wat dat betreft niet de enige artiest waar aan verdiend wordt, door middel van het zoveelste verzamelaartje. Bij een eerder bericht bij een compilatie-album van Vangelis gaf ik al aan dat bij andere artiesten die min of meer in hetzelfde straatje opereren, zoals Yanni en Tangerine Dream, precies hetzelfde gebeurt.

Bij ieder artiest vindt het plaats dat er om de zoveel tijd een verzamel album uitkomt. Opzich heb ik daar niets op tegen, maar bij bepaalde artiesten heb ik wel het idee dat heel vaak gebeurt, waardoor ik toch wel het gevoel krijg dat de platenkoper c.q. trouwe fan wel iets te vaak naar de beurs moet grijpen voor iets wat al in huis is. Dat zijn dan zaken waarvan ik niet goed wordt en denk dat te veel niet goed is.

Natuurlijk is daar ook de andere functie van een compilatie album. Iemand kennis laten maken met de muziek van iemand waar nog nauwelijks wat in huis is en puur om de oriëntatie dus. In dat geval hebben dergelijke album zeker een functie. Maar als ik dan bijvoorbeeld bij Vangelis na de discografie kijk naar de verhouding tussen regulier en verzamel is daar iets mis in de verhouding. Overdreven gesteld de beide lijstjes zijn bijna even lang.

Dit bovenstaande vindt niet alleen bij Vangelis plaats er zijn legio groepen en artiesten waar hetzelfde voor geldt, hetgeen jammer is. Voor mijn gevoel gooien platenmaatschappijen door dit fenomeen min of meer hun eigen ruiten in. Compilatie albums prima dus, maar hou daar alsjeblieft de verhoudingen bij in het zicht. Zoals het nu gaat is haast niet meer principieel meer.