compleet weer iets anders als de vorige plaat, die geniaal was. veel meer electronica, bol van interessante ritmes en geluiden. deze man is een genie.
deze plaat weet zich in totaal nog lastig te vangen, na een luisterbeurt blijf ik hangen in een gevoel geen idee te hebben wat ik nu een uur lang heb lopen luisteren. en volgende luisterbeurten is dit dan weer het geval. ik krijg er nog niet echt grip op, maar gaaf is het zeker.
mooie cover trouwens ook, was ik vergeten te zeggen.
luister deze plaat toch behoorlijk intensief, maar vind hem nog steeds lastig te bevatten, desalniettemin wel erg fraai.
maar of het nou extreem goed is, of eigenlijk wat matig waardoor hij zo lastig voor me is, dat durf ik nog niet helemaal te zeggen.
ik ben dus erg benieuwd naar andere reacties hierover.
Inderdaad veel meer electronica (breakcore), en veel minder dat eigen unieke geluid wat meneer Daisuke creëerde op zijn vorige twee albums. Doet mij dan ook veel minder. Hoogtepuntje is Bogus Music
Bijzonder plaatje dit. Het begint een beetje kabbelend met een piano riedeltje. Dan lijkt het of de opname mislukt, het bandje hapert of weet ik wat. De electronica zet in. Een lekkere beat, een constant herhaalde sample en in het derde nummer een elektrische gitaar. Absoluut bizar hoe de ontwikkeling van dit schijfje doorzet.
Vreemde stemmen, stukjes uit films? en synthesizer en samples over aparte beats heen.
Het 5e nummer is een house plaat die zo in een club gedraaid kan worden. Het nummer daarna is weer wat rustiger en 7 sluit aan met een mooi stukje piano met hier en daar wat bijgeluiden. Om vervolgens weer met bijzondere beats en samples het 8e nummer in te gaan. Hier krijgen violen wat meer de overhand. Het laatste nummer is onvervalste noise. Een mooie afsluiting van dit meesterwerkje. 4*