Oscar Peterson Trio - The Sound of the Trio (1961)

Even een ode aan onze oude Oscar. Met de paplepel ingegoten vanuit huis. Ik ken dus ook heel veel van z'n werk en heb eigenlijk een haat-liefde verhouding met z'n muziek. Hij heeft voor mij ontzettend sterke werken, periodes en bands gehad maar net zo goed weer platen, bands en periodes waar ik weer niks mee kan.

Op deze plaat klopt alles. Hij speelt hier met zijn sterkste groep: Ray Brown op bas en Ed Thigpen op drums. Het is leuk om jazz als kunstvorm te benaderen en moeilijk te doen over creativiteit en originaliteit. Maar wat is het soms ook even fijn om terug te gaan naar de essentie: drie topmuzikanten met een topbeheersing van hun instrument die met een duidelijk hoorbaar plezier gewoon met elkaar jammen.

Dat plezier werkt aanstekelijk op deze heerlijke live plaat en het swingt als een gek. Dit trio speelde al zo lang samen dat ze elkaar haarfijn aanvoelen. Aan de andere kant klinkt het weer alsof ze ter plekke bedenken wat en hoe ze spelen. Dat levert spontane heerlijke jazz op waarop drie topmuzikanten hun kunsten laten horen. Met klinkende glazen op de achtergrond waan je jezelf dan vervolgens in een oud jazzcafé. En dat is soms gewoon heerlijk.

Geweldige liveplaat van een trio muzikanten die, zoals Soledad hierboven aangeeft, hoorbaar al jaren samenspelen, en toch nog iedere maat met zo'n vurig enthousiasme volspelen dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat een jazzliefhebber met een hartslag hier koeltjes onder blijft. Dikke 4,5* en een prominente plek op het vinyl-wenslijstje (al zijn de bonustracks van de CD-heruitgave bijna net zo goed als de oorspronkelijke LP-tracks).