Chet Baker - In Paris: A Selection of the Legendary Barclay Sessions (2000)

Ik bezit alle songs van deze compilatie-cd, maar niet in deze samenstelling. Maakt niet uit, Chet maakte prachtige muziek in deze periode, hoe beroerd het ook persoonlijk met hem ging. Hoogtepunten: Alone Together, These Foolish Things maar vooral Sad Walk.

Voor mij persoonlijk is dit met afstand de beste periode in het beste decennium van Chet (ook dat laatste is uiteraard geheel subjectief). De jaren '50 zijn bij mij favoriet bij Chet: hij zat hier volop in zijn cooljazz periode en bij Chet vind het ik zeer te waarderen. Enige afwezige element vaak in Cooljazz is het gevoelselement en juist dat moet er bij Chet natuurlijk wel in zitten. Dat kan doorslaan in semi-emotionele kitch met strijkers, wat ik ook best kan pruimen vanuit persoonlijk nostalgisch perspectief, maar de Barclay sessies zijn voor mij de sessies bij uitstek waar de ware ziel van Chet komt bloot te liggen. Chet neemt je zowaar mee middels zijn instrument naar een herfstig Parijs in de jaren '50. Ik heb alle Barclay sessies op cd en moet zeggen dat deze compilatie daadwerkelijk het beste heeft vastgelegd.

Chet zingt hier niet erg veel (op één nummer om precies te zijn) en hoewel ik niet per se vies ben van zijn zang kan ik ook niet zeggen dat ik het erg mis. Ik ben sowieso altijd meer op zijn spel gefocust geweest. Hij speelt hier ondermeer met verwegend onbekende artiesten (een enkeling zal de zwaar onderschatte Dick Twardzik, Bobby Jaspar of René Urtreger kennen). Echter nergens op deze plaat is sprake van artistiek onvermogen, integendeel de beheersing van de instrumenten is uitstekend. De bands laten zich heel goed leiden door Chet en voelen hem naadloos aan. Het is alsof de ritmesecties speciaal voor zijn sound zijn geselecteerd.

De composities zijn stuk voor stuk hartverscheurend mooi, en soms heerlijk swingend. Precies zoals Adrie benoemd: Alone Together, Sad Walk en voor mij persoonlijk ook de uitvoeringen van Summertime en I"ll Remember April zijn briljant. Wat deze plaat anders heeft dan sommige andere platen van Chet: oprechte emotie en beleving, een uitstekende begeleidingsband, een ongrijpbare donkere sfeer en Chet in zijn hoogtijdagen op een artistiek hoogtepunt. Chet kwam hier pas net kijken toch is het alsof je recht in zijn ziel kijkt en de ellende voelt die hij heeft meegemaakt door zijn oneindige verslaving aan heroïne. De tragiek is hoorbaar en daarom is dit zo ontzettend mooi. Eigenlijk een ware herfstplaat maar met dit weer in de tuin ook uiterst genietbaar.

En voor mij blijft het vreemd: iedereen kent en loopt weg met zijn werk met strijkerts en zijn vocale album en dit werk is nauwelijks bekend. Jammer hoor.