100 Proof (Aged in Soul) - Somebody's Been Sleeping in My Bed (1971)

I've Come To You vind ik persoonlijk het mooist.

Leuke plaat van 100 proof. Dit is het debuut van de groep waarmee ze ook bekendheid kregen in de USA. Het openingsnummer werd nog een hit aldaar. De zang is goed en de sfeer op het album ook. Vind deze ook beter als het 2e album welke ook gelijk de laatste zou worden.

Ik stel mijn stem bij, want ik vind het toch wel erg vermakelijk.

Heel aardig album, lekkere soul, vind de nummers af en toe iets te 'vol', bijvoorbeeld met strijkersarrangementen die niet nodig zijn, maar al met redelijk overtuigend. 3,5*

Ik weet het zo net nog niet, zonder dat ik echt kan zeggen waar ik het slecht vind (of dat ik het uberhaupt ergens slecht vind). De klik is er na mijn eerste paar luisterbeurten nog gewoon niet. De instrumentatie vind ik net niet boeiend genoeg en van de zang krijg ik het ook nog niet warm of koud. Misschien gaat dat nog komen, ik zal nog niet stemmen.

Dit album heeft een bepaalde 'je ne sais quoi' (x-factor, zo je wil), wat het boeiend maakt. Niet dat het zo bijster origineel of vernieuwend is, maar het beklijft tenminste. En het zijn natuurlijk voor het overgrote deel gewoon goede songs. De leukste vind ik nog de laatste, 'Backtrack'.
Leuke titels ook, past wel in het geheel.

Bij 100 Proof (Aged in Soul) was ik begonnen met het 2e album. Deze had ik nog niet, maar nu door het soulalbum van de week-topic dus wel.
En ik moet zeggen, daar waar het 2e album mij beviel bevalt deze mij nog beter. Lekkere soul met een bepaalde touch waardoor het alsmaar boeiend blijft. Vocaal uitstekend, muzikaal ook goed (maar inderdaad soms iets te vol). Mooie keuze een plaatje dat nog vaak aan zal staan.

Voor het eerst sinds Cymande weer een SAvdW dat ik zie als een Ware Ontdekking. Echt een supervette plaat met een stevige drive en een onderhoudende doch hese soulstem, die nog vaak de weg naar m'n cd-speler gaat vinden. Ik heb me tot nu toe nog niet gestoord aan een 'te volle' sound. De afwisseling tussen zang en instrumentaal is mijns inziens juist heerlijk verdeeld. I love it (for more reasons than one)!

Ik hoor het genre maar ik voel bij de meeste nummers helemaal niets, sorry. Composities zijn weliswaar meer dan aardig, maar de uitvoering is minder. Instrumentaal is het niet meer dan sessieniveau en de zang is wisselvallig van kwaliteit.

Het lijkt er ook op dat de solozang ook niet bij elk nummer door dezelfde zanger wordt ingevuld en mogelijk dat dat ook doorwerkt in mijn beoordeling: mooie nummers met soul zijn I've Come to Save You, en in iets mindere mate Too Many Cooks. Maar daar tegenover staan dan nummers als Backtrack en het verschrikkelijke Ain't That Lovin' You (ook slecht als parodie).

Klinkt als een geluid met veel potentieel, maar door wisselvallige uitvoering is het een album dat m.i. toch wel terecht niet als classic te boek staat.