Blue Chip Orchestra - White River Red Spirit (1997)

Na twee albums met een knipoog richting klassiek nemen de heren Hubert Bognermayr en Harald Zusschrader me mee op een reis door India. Naast electronische muziek instrumenten zijn er ook zaken te horen als fluiten, trommels en Indiaans gezang. Zo aan de titels van de tracks te zien wacht mij een bijzondere tocht.

Al na de eerste paar noten zit ik al in een andere cultuur als de onze. Bijzonder gezang en vreemde ritmes laten een tafereel zien wat alleen ver van huis kan zijn. Hierdoor lijkt Skan the Sky korter dan het werkelijk is. Met het geluid van vallende druppels begint Tate- Wind en een toeter roept een oosterse sfeer op. Als daar later percussie bijkomt begint de tocht pas goed. Takken die brekken onder de poten van een olifant waar ik op zit. Steeds verder het onbekende in. En de regen komt met bakken uit de lucht. Na regen is er zonneschijn en de beesten komen te voorschijn terwijl er een rituele dans ten beste wordt gegeven. Mede door die sfeer is Inyan-Rock zo'n heerlijk stuk muziek die je zo in een andere wereld zet. Wel jammer dat het einde ervan erg abrubt is.

In een sfeer die wat doet denken aan In the Air Tonight van Phil Collins begint Hawai-Moon. Echter met dit verschil dat er een inheemse stem op is te horen. Hierna volgt een mooi wijds stuk muziek, waarna die stem er weer bijkomt. Tot besluit komt de wijdse muziek terug. Met wat getrommel begint Okaga an Whope en daarnaast raast er ook een strom over het land. Later begint het ook te onweren wat goed past bij het reizen door het vreemde.

Heel wat vrolijker is Ite het doet wat aan Jean-Michel Jarre denken ten tijde van Zoolook. Met behoorlijk veel wereldse geluiden begint Maka-Earth. Gillende stemmen, lage tone uit fluiten en een vreemd rime. Daarnaast wat geklots van water. Ate Heye lo! is zo'n track die ook niet had mistaan op het repertoire van Yello. Ashes Cold and White is een mooi stuk gedragen muziek. Het roept bij mij een beeld op van met een videocamara de horizon filmen waarin subtiele zaken afspelen. Buiten dit om is het ook een mooi rustpunt. Buffalo Trail geeft me dan ook het gevoel dat het leven opnieuw een aanvang neemt. Bijzondere inheemse stemmen op een mooi bed aan klanken. Als daar later nog een gitaar bijkomt ben ik weg. Het vormt daarmee een mooi einde aan dit bijzondere album.

Hoe mooi dit ook in elkaar zit, is het volgens mij wel een album om met beleid uit de kast te halen, Dan blijft het leuk en aardig. Midden in de winter bijvoorbeeld om de winterdip tijdelijk te verdrijven.