Bernd Kistenmacher - Electronic Goes Benefit (1999)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 6 maart 2009, 22:28 uur
Het is over het algemeen wel vreemd te noemen als er op een album maar één track staat. Zo is dat ook op de album. Het is een bijna uur durende versie van Ferne Ziele wat in de normale uitvoering één van de mooiste tracks van Bernd Kistenmacher is te noemen.
Het begin is niet veel anders dan het origineel op Kaleidoscope uit 1989. Zei het dat ik wat meer gitaar klanken hoor in het begin. Hiena volgt dat mooie meeslepende deel van een uitgesponnen verhaal. Toch meen ik na ongeveer de twaalfde minuut wat verschillen te horen. De ruwe kantjes zijn er wat af waardoor overgangen beter in elkaar overlopen. Rond de 18de minuut volgt een wat experimenteel gedeelte. Dit had Kistenmacher beter kunnen laten, want het komt de sfeer niet ten goede.
Gelukkig is dit van korte duur en volgt er een mooi gedeeltje met muziek die me aan de kosmos doet denken. Na verloop van tijd komt er meer ritme bij wat me een gevoel van reizen geeft. En als daar die gitaarklanken er weer zijn is het gevoel van vrijheid er opnieuw. Wel is het jammer dat het in het begin niet helemaal zuiver klonk. Maar niet lang over kniezen, want de hemelse muziek gaat verder. Iets in mijn donder geeft me aan dat ik mijn doel heb bereikt en dat hetgeen wat nu komt een flink dot slagroom is op een heerlijke stuk gebak. De klok op de cd-speler is even over de 30 minuten heen. Heerlijke gitaarklanken op een fijn ritme vullen de kamer. En de wijdse geluiden uit de electronica vertellen een bijzonder goed verhaal.
Even rond de veertigste minuut is daar een deel wat me op één of andere manier aan zoeken doet denken. Daarnaast doet het wat zenuwachtig aan waardoor de gedachte opkomt of Kistenmacher naarstig op zoek is naar de partituur. Ja, en dat is jammer te noemen. En als die gevonden is zie ik Kistenmacher badend in het zweet zijn weg vervolgen, waardoor er toch nog een mooi einde aan Ferne Ziele komt.
In voetbal termen. Een sterke eerste helft, een tweede helft die sterk begon, maar al snel verzande in matig spel en dan ten slotte nog met de winst naar huis gaan.
Het begin is niet veel anders dan het origineel op Kaleidoscope uit 1989. Zei het dat ik wat meer gitaar klanken hoor in het begin. Hiena volgt dat mooie meeslepende deel van een uitgesponnen verhaal. Toch meen ik na ongeveer de twaalfde minuut wat verschillen te horen. De ruwe kantjes zijn er wat af waardoor overgangen beter in elkaar overlopen. Rond de 18de minuut volgt een wat experimenteel gedeelte. Dit had Kistenmacher beter kunnen laten, want het komt de sfeer niet ten goede.
Gelukkig is dit van korte duur en volgt er een mooi gedeeltje met muziek die me aan de kosmos doet denken. Na verloop van tijd komt er meer ritme bij wat me een gevoel van reizen geeft. En als daar die gitaarklanken er weer zijn is het gevoel van vrijheid er opnieuw. Wel is het jammer dat het in het begin niet helemaal zuiver klonk. Maar niet lang over kniezen, want de hemelse muziek gaat verder. Iets in mijn donder geeft me aan dat ik mijn doel heb bereikt en dat hetgeen wat nu komt een flink dot slagroom is op een heerlijke stuk gebak. De klok op de cd-speler is even over de 30 minuten heen. Heerlijke gitaarklanken op een fijn ritme vullen de kamer. En de wijdse geluiden uit de electronica vertellen een bijzonder goed verhaal.
Even rond de veertigste minuut is daar een deel wat me op één of andere manier aan zoeken doet denken. Daarnaast doet het wat zenuwachtig aan waardoor de gedachte opkomt of Kistenmacher naarstig op zoek is naar de partituur. Ja, en dat is jammer te noemen. En als die gevonden is zie ik Kistenmacher badend in het zweet zijn weg vervolgen, waardoor er toch nog een mooi einde aan Ferne Ziele komt.
In voetbal termen. Een sterke eerste helft, een tweede helft die sterk begon, maar al snel verzande in matig spel en dan ten slotte nog met de winst naar huis gaan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.