Bernd Kistenmacher - The Treasure Box (1999)

Bernd Kistenmacher had in 1999 behoorlijk wat noten op zijn zang als je de lijst doorneemt wat er allemaal uitkwam. Het is natuurlijk niet allemaal even goed, maar het getuigt wel van doorwerken.

Zoals ik al elders op deze site heb vermeld is Rückkehr von Fernen Zielen één van zijn fraaiste composities van Kistenmacher. Dit omdat er het nodige in plaats vindt en het me dus bij de les houdt. Een stuk muziek waar over nagedacht is. De normale lengte van dit stuk is een half uur en nu komt daar een kleine 20 minuten bij. Na mijn idee begint Rückkehr von Frenen Zielen op dit album een stuk klassieker. De klanken die aan violen doen denken klinken statiger. Voor mijn gevoel zit ik dan ook in een zaal waar zo juist de dirigent zijn stokje heeft opgepakt. Kistenmacher kijkt even op en begint aan zijn epos. Als luisteraar begin je zowat te zweven op een veld aan goed doordachte klanken. Op een subtiele manier komen er veranderingen in het stuk waardoor een denkbeeldig buitenaardse wereld haar geheimen prijs geeft. Goed een kwartier later is goed te voelen wat ruimte eigenlijk is in muzikaal opzicht.

Kort hierna komen er subtiele beats het stuk binnen geslopen waardoor er een prettig gevoel van reizen ontstaat. Iets in de trant van: halen we het vandaag niet dan is er morgen nog een dag. Ondertussen vliegen de fraaie landschappen voorbij waar gaande weg een goed verhaal in zit. Gevoelsmatig ben ik de planeet Mars voorbij en alle emoties die bij het aardse horen lijken uit mijn donder te zijn verdwenen. Afstanden tussen de diverse hemellichamen zijn op papier inmens groot, maar hier gaan die wetten niet meer op. Naast die ontspanning is er ook veel te zien en doemen vragen op of die kometen niet in botsing komen en of de reis ineens is afgelopen doordat een zwartgat roet in het eten gooit? Gelukkig niets van dit alles en dus gaat de expeditie door het buitenaardse op een indringende wijze verder.

Even rond de veertigeste minuut blijkt dat er in het universum ook zoiets aards bestaat als filevorming. Op verkeersplein Saturnus is het erg druk. Eenmaal van dit plein af is daar de rust en het fraaie uitzicht komt mooier terug dan het ooit is geweest. De ijle lucht geeft een gevoel of denk last nooit heeft bestaan. Als het stuk dan in alle stilte eindigt bekruipt mij een gevoel: ik kom nooit meer terug.

Weit Drausesen versterkt dit gevoel nog eens. De zwaartekracht staat hier nog niet eens in de kinderschoenen. Het Melkwegstelsel valt als een warme deken om me heen. Even aan het einde is wat spanning waarneembaar, maar het vooral de leegte die zich meester van me maakt.

Na vele luisterbeurten en het schrijven van dit bericht kan ik niets anders vaststellen dat The Treasure Box van Bernd Kistenmacher een waar meesterwerk is van onschatbare waarde.