Godfathers - Birth, School, Work, Death (1988)

Het leven samengevat in één song (en albumtitel): "Birth, School, Work, Death". Prachtplaat.

Tsja, mooie plaat inderdaad.
Jammer genoeg voor hun, begonnen ze in een tijd dat gitaar punk\rock even op een laag pitje stond.
Mooie eigen sound heeft deze band.

Aanstekelijke combinatie van gitaarrock en een klein beetje punk en een prima debuut van de Engelse Godfathers.Twee nummers springen eruit het titelnummer Birth, School, Work, Death (toch wel een absolute klassieker) en Cause I Said So.De rest van de songs blijft daar wat bij achter maar de uitstekende productie Vic Maile,de goede zang van Peter Coyne en zijn teksten houden het toch allemaal goed op niveau.Daarnaast is ook het spetterende gitaarwerk heerlijk om naar te luisteren en een duidelijke meerwaarde.
Goede plaat maar de singles verzamelaar Hit by hit sla ik net iets hoger aan.
Een dikke 3,5 sterren.

Laatst een aantal vroege EP's van de band op de kop getikt (staan niet op MuMe) en na het draaien hiervan ook deze weer opgezet. Ik sta er wat van te kijken dat ik hier nog niet eerder wat bij heb geschreven want dit was wel wat een klassieker in onze vriendengroep. Dit album vonden wij allemaal goed, van wavers tot rockers. Het optreden op Pinkpop was destijds ook helemaal top. Man wat heb ik goede herinneringen aan deze tijd, alleen daarvoor verdient dit album al een hoge score.

Ik zag dat ze een nieuwe plaat hebben uitgebracht. Ongelooflijk wat een een uithoudingsvermogen sommige bands toch hebben. Na 5 minuutjes fast forward door het nieuwe album was ik er wel klaar mee (wellicht onterecht) maar had ik toch weer zin in deze plaat. Echt een prima plaat. Sterke zang, sterk gitaarspel, goede productie en grotendeels uitstekende songs.
Vond de live performance destijds (Paradiso, 1988?) wel vervelend. Zanger stond non stop het publiek uit te foeteren. Wat bezielde hem vraag je je af.