Mr. Lif - I Heard It Today (2009)

Lif zit wel een ongelooflijke zeikerd uit te hangen op dit album. Pessismistisch persoon lijkt hij me.

Njah het is toch ook een concept album over de economische crisis dacht ik.

Dat kan best, hij komt in ieder geval heel betweterig over.

Head High is het beste nummer op deze cd EN dat tot nu is uitgekomen in 2009. Echt een vet nummer. Maar ook Collapse The Wallz met die typische Edan-sound is wel erg lekker, je mist alleen die vocale bijdrage van Edan.
Vreemde bijdrage van Vinnie Paz trouwens op Folkore. Iedere line wordt als het ware aan zijn vorige line geplakt. Maar hij blijft wel lekker klinken.
Andere toppers zijn The Sun en What About Us? Omdat ik er ook een paar zwakke momenten op vind staan, blijf ik hangen op 3,5*!

I Heard it Today en The Sun.

"So we all supposed to trust the government again cause we got a friendlier face to it now, uh?//All them problems gonna be solved, everything's gonna be good, right?" Voor veel hiphoppers is Barack Obama een symbool van naderende voorspoed, van hoop voor de onderdrukte zwarte bevolking. Voor Mr. Lif niet. Met deze gesproken introductie op Welcome to the World maakt hij gebruik van een simpel staaltje retoriek om zichzelf en zijn gedachtegoed te presenteren. Want Lif is niet gelukkig met de huidige gang van zaken. En meer dan ooit tevoren laat hij dat merken.

Een nieuw album van Mr. Lif is altijd iets om naar uit te kijken. De rapper gaf met het ijzersterke debuut I Phantom (2002) zijn visitekaartje op een onvergetelijke manier af en met opvolger Mo' Mega verstevigde hij zijn positie. Drie jaar later verschijnt het derde album van de man, die rappend vrijwel identiek klinkt aan eerder materiaal maar inhoudelijk wel degelijk is veranderd. Lif richt zijn pijlen vrijwel het hele album door op allerlei verschillende sociale onderwerpen, die zich eigenlijk haast allemaal op voorhand laten raden. Kernwoorden: Obama, recessie en racisme.

Hoewel dit niet de meest originele manier is om je naam als politieke rapper te vestigen, klinkt Mr. Lif op I Heard It Today nergens inspiratieloos en clichés passeren zelden de revue. Daarvoor is de man als rapper eenvoudigweg veel te getalenteerd. Op een uiterst soepele wijze rijgt hij zijn woorden aan elkaar, terwijl zijn vreemde nasale stem de tracks allemaal iets authentieks meegeeft. Dit stemgeluid is er ook verantwoordelijk voor dat Lif zijn teksten er zelden doordramt. Het lijkt altijd meer om de muzikale collages te gaan dan om de echte inhoud, alhoewel Lifs teksten wel continu goed te verstaan zijn. Dit stemgeluid zorgt ervoor dat je zijn (politieke) boodschap al snel onbewust voor lief neemt om de simpele reden dat het als een onderdeel van het aangename en sfeervolle muzikale geheel klinkt. En ook productioneel is het, zoals we van Lif kennen, veelal sterk op I Heard It Today. Dit keer geen El-P-beats, wat automatisch een wat rustiger, minder drukkend maar daarmee zeker niet minder overtuigend geluid tot gevolg heeft. Mr. Lif laat evenals onder meer de weinig bekende Batsauce zien met weinig middelen een vervreemdend geluid te kunnen maken, met stevige drums en onmisbare bassen als uitgangspunt. De eveneens niet al te bekende Headnodic verdient echter de meeste eer: de beat die hij voor de track The Sun heeft gemaakt bevat naast een geweldige sample van een vrouwenstem een intrigerend synthesizerloopje en een indrukwekkende drumpartij. Voor Mr. Lif een koud kunstje om de rest van de klus te klaren.

Op een bepaald moment gaat het echter mis. Na zes, zeven serieuze nummers vergeet Lif het geheel van enige luchtigheid te voorzien. Met elke noot lijkt het album zwaarmoediger te worden, op den duur klinkt hij zelfs lichtelijk zanikend. En dan worden er ook nog enkele open deuren ingetrapt, zoals op de tergende skit Police Brutality, waarvan de titel genoeg duidelijkheid geeft over de inhoud. Als op het daaropvolgende Gun Fight de boodschap wordt verkondigd dat slavernij nog steeds bestaat, verlangen de meeste luisteraars gauw naar wat anders. Feit is namelijk nog steeds dat vrijwel iedereen allang op de hoogte is van Lifs boodschappen. En dat maakt het als release minder interessant, alle krachtige raps, dito beats en goede intenties ten spijt. Zoals het begin van deze recensie illustreert, gaat Mr. Lif op dit derde soloalbum meer dan ooit de maatschappelijke kant op. Engagement is geen optie meer, het lijkt bittere noodzaak. En na een tijdje klinkt dergelijke noodzaak toch niet optimaal.

Hiphopleeft

En gelijk heeft ie! Daarnaast word ikzelf ook een beetje moe van al de "hope" (echt een hekel aan dat woord gekregen en dat Yes we can gedoe..) die de al de domme mensen hebben in Obama. Prima gast verder, maar mensen verwachten veel te veel..

Maar jah, vind dit tot nu toe een vrij goed album. Producties zijn in orde, en Mr. Lif is natuurlijk een fantastische rapper.

Mijn exemplaar is nog steeds niet verzonden.. Grrr...

Vreselijk lekkere producties! Dit is tenminste weer wat anders en niet al dat simpele gedoe wat ik teveel hoor de laatste tijd. Mr. Lif zelf is een sterke rapper, maar hier en daar heeft hij een slome flow zoals in Collapse the Walls. Album is vooral een sterk geheel, maar nummers als Head High, The Sun en openingsnummer schieten er toch uit.

3,5*, kans op verhoging.

Breathe is trouwens ook geweldig, héérlijke beat zeg! Klinkt alleen wel een beetje bekend.


Edit: Folkore is ook erg sterk. Fok 't, gewoon 4* . Minste nummers zijn trouwens Gun Fight en Hatred.

Heb het afgelopen jaar slechts een stuk of 15 nieuwe Hip-Hop albums gechekt, maar deze is samen Redemption van The Loyalist, Sadistik - The Balancing Act en de nieuwe Atmosphere het beste album van het afgelopen jaar. Erg, erg vette plaat!

EIN-DE-LIJK vandaag mijn exemplaar ontvangen, na de eerste luisterbeurten voorlopig 4*. Klinkt zoals ik al had verwacht erg goed!

een goed album maar toch mis ik een paar producties van El-p trouwens wel een erg goeie verse van vinnie paz favoriete nummers zijn breathe, folkore, hatred en the sun

Ontzettend laag gemiddelde voor zo'n geniaal album! Toegegeven, het middenstuk is vrij matig maar tracks 1, 2, 11, 12, 13 en 14 zijn ronduit geniaal en horen bij het allerbeste werk van Mr. Lif.
Jammer van het iets mindere middenstuk maar voor de rest echt top.

Telkens als Mr. Lif met zijn laatste hoop de chorus op What About Us? eruit gooit mag ik het een goosebumbs momentje noemen. Wat een overtuiging.

Middenstuk is inderdaad irritant matig. De drie eerste nummers vind ik van een hoog niveau en luisteren goed weg. Track vier en vijf kan ik ook nog apprecieren, niet top maar toch betere middelmaat. Van 6-10 zakt het album wat mij betreft iets te fel in, ik vind die tracks niet goed genoeg voor iemand als lif. Vanaf 11 is het weer top zoals flylo al zei. Head high vind ik de enige echte supertrack op het album. Aangezien toch zeven van de twaalf nummers goed zijn en er eigenlijk maar twee of drie nummers op staan die ik niks vind geef ik het album toch een 3.5. Zeker geen slecht album maar ik ben nooit geen echte lif en ELp fan geweest.

Hier heeft hij een leuk antwoord op het nummer Obama, dat volgens mij op dit album had moeten komen, maar niet gehaald.
"I like to be more optimistic, but this world is twisted"