Rachel's - The Sea and the Bells (1996)

Hola - herman. Is deze werkelijk zo goed?

Aangewezen om mijn reis doorheen het post-rock universum opnieuw aan te vatten?

Was je terug naar huis gegaan of ergens onderweg blijven hangen, omdat het zo goed beviel?

Ik vind deze echt heel erg mooi. Het doet me nog het meest denken aan sommige nummers van Tortoise (qua structuur), maar Rachel's heeft wel een wat andere samenstelling qua band. De band heeft wel een drummer en een gitarist, maar cello, viool en piano voeren toch duidelijk de boventoon. Ik geloof dat het allmusic.com was die ze 'classical post-rock' noemde en dat is het ook wel. Ik denk dat buitenstaanders het even goed klassieke muziek zouden kunnen noemen.

The Dirty Three (het zal door de strijkers komen) komt nu ook in me op. Ik weet niet of je hen kent (anders snel Whatever You Love You Are of Ocean Songs eens luisteren!), maar daar heeft het ook wel wat van.

Het is in ieder geval bijzonder, sommige stukken zijn behoorlijk emotioneel (het einde van Tea Merchants bv.) en weer 's wat anders.

Bedankt voor de toelichting, herman

Gaat op "nog aan te schaffen"-lijstje. Verdorie, dat lijstje wordt lang

Wel, nogmaals bedankt, herrrrman

Ik heb 'em dus nu eindelijk in mijn bezit

Momenteel ben ik erg verguld met mijn aanschaf van dit kleinood - jawel! Het maakt een soort egale indruk - de schilfers schoonheid zijn mooi verspreid over de plaat

Nog maar verder 'ns verder luisteren om tot een soort oordeel te kunnen komen

Rachel's blijkt een groepje te zijn waarvan ik best wel pap lust

Bij Rhine & Courtesan had ik het gevoel binnengezogen te worden in een soort orchestrale dodenmars; maar zoals wel vaker werd mijn vermoeden naar de verdoemenis geholpen door de daarop volgende nummers. Wat een weelderige, breed uitgestreken plechtstatige pracht is er te bekennen op deze schijf. In feite is het extreem moeilijk om uitgeluisterd te raken op dit soort muziek ...

Zoals herrrman eerder aanhaalde, is Tea Merchants een verguld pièce-de-resistance moment

Dan ben ik best benieuwd wat je van "Selenography" gaat vinden, met name van het stukje harpsichordmuziek dat op deze plaat voorkomt. Misschien valt de frank dit keer onder invloed van Rachel's wel op de goede plek ?

mooi mooi mooi...

ik word hier altijd wat melancholisch van...maw doel bereikt

Ik heb dit album al heel wat jaren in huis, maar een hele tijd eigenlijk vergeten. Weer eens tijd genomen om mijn verzameling door te spitten, toen kwam ik deze cd weer tegen. Ik wist dat ik jaren terug aan de ene kant enthousiast was , maar ook weer niet over de gehele plaat.
Maar weer eens opgezet en gelijk ook wat op internet gekeken over deze Amerikaanse nieuw-klassieke band. Op dit moment worden de platen ook op vinyl uitgegeven, wie weet dat daardoor de interesse weer wat aanwakkert. De band bestaat (denk ik) niet meer in ieder geval al heel veel jaren geen nieuw materiaal uitgegeven. En op hun site las ik dat ook 2 oud leden intussen overleden zijn.
Nu de muziek. Eigenlijk, zoals ik ergens las, is deze plaat een grote trip, één geheel , soort concept, dat je naar verscheidene oorden voert. De muziek begint opzwepend en energiek met Rhine & Courtesan. Een goed begin. Daarna komen er wat rustigere stukken, waarin vooral de invloed van minimalisten hoorbaar is. De groep moet beïnvloed zijn door MIchael Nyman en dat hoor je ook wel soms terug. Juist in deze tijd waarin Einaudi en Joep Beving successen vieren zouden sommige nummers ook nu populair moeten zijn. Toch verschilt Rachel's wel wat van bovenstaande artiesten (zeker van Einaudi), ze durven soms ook echt te schuren. Sommige nummers zijn zeker niet makkelijk en daardoor is het contrast ook best groot. Het is een reis naar verschillende oorden en daar zitten ook niet lieflijke gebieden en landschappen tussen.
Ik kan dat nu meer waarderen dan toen ik de cd aangeschaft heb.
Het is soms hele mooie breekbare muziek en dan soms weer onheilspellend.
Prachtige muziek en jammer dat de band geen nieuwe muziek meer maakt. Ben benieuwd hoe ze zich zouden hebben ontwikkeld.