Thomas Köner - Teimo (1992)

Bij Thomas Köner - Teimo / Permafrost (1997):

Ontelbare keren naar geluisterd en bij in slaap gesukkeld(met die intentie). Kalme klanklandschappen opgebouwd uit gemanipuleerde gong geluiden. Erg mooi en onvergelijkbaar. Brian Eno schijnt Koner erg te kunnen waarderen.

IJzig koude soundscapes. Zware lome bassen. Heftige drones.
Heerlijk voor tijdens het studeren, lezen, afwassen, niks doen. Liefst met koptelefoon, en je ff niks aan laten trekken door je omgeving.

Fijn fijn fijn...

Het nummer Teimo vind ik erg mooi, één van de betere ambient-nummers, maar met die Nieve Penitentes gevallen wordt het me allemaal wel een beetje erg zwaar op de maag. Ik heb niet alle nummers, dus ik stem niet, maar dit album zit wel echt op het randje van té zwaar, maar wanneer het net niet over dat randje valt zoals met Teimo, pakt het erg mooi uit.

Nuuk kende ik al wat langer, maar dit oudere werkje van Köner doet qua kwaliteit nauwelijks onder. Desolate ambient. Het klinkt ijskoud en mistig. Dreigend ook, aangezien uit het sneeuwlandschap allerhande onbestemde geluiden opdoemen. Andenes is bijvoorbeeld een nummer om een pooltocht bij te wagen. Een loodzware, doch beeldschone sfeerschets. Voor de rest van het album geldt eigenlijk hetzelfde.