Vienna Teng - Inland Territory (2009)

Bij Vienna Teng - Dreaming Through the Noise (2006):

mensen, mensen nieuw album beschikbaar

Wederom een prachtig album. Eerste helft van de cd is zeer toegankelijk, doet sterk denken aan haar debuut. Tweede helft is meer de jazzy Vienna Teng zoals op Dreaming Through The Noise. Gister voor het eerst de nieuwe nummers live gehoord in de Oosterpoort en vooral Kansas werd fantastisch uitgevoerd. Haar beste cd tot nu toe.

Een van de mooiste verrassingen van het jaar denk ik zo.
Antebellum is werkelijk prachtig.

Ik moet even terugkomen op mijn vorige opmerking. Hoewel dit een geweldig folk album is, blaast dit album alle andere folk albums van 2009 omver: Megafaun - Gather, Form & Fly (2009)

Sorry, maar dit album folk noemen staat wat mij betreft gelijk aan Frans Bauer onder de noemer Americana scharen.... lulkoek dus.

Vienna Teng is gewoon een meer dan getalenteerde singer/songwriter die nu al weer heel wat jaartjes mee draait.

Vienna Teng wist mijn aandacht te vangen met haar vorige album Dreaming Through the Noise waar een paar schitterende nummers op te vinden waren.
Gek genoeg heeft ze zich daarmee niet tot een persoonlijke 'troetelartiest' weten op te werken en zijn de eerdere albums dan ook nog niet aan de orde geweest.
Aanvankelijk deed de release van Inland Territory mij dan ook niet zo heel veel; het viel me niet echt op dat er een nieuw album uit was. Totdat mijn oog op de cover viel, ik de combi legde met Vienna Teng die ik kende van Dreaming Through the Noise, en daardoor de volledige aandacht kreeg.
Aandacht die op The Last Snowfall al snel aanwezig was. Krakend, tikkend, hortend en stotend komt Teng schitterend op gang. En dan opeens komt daar als een ietwat koude douche het poppy White Light overheen dat mij de eerste draaibeurten echt helemaal niks deed; sterker, ik vond het een oerlelijk vervolg op dat mooie openingsbod van het album. Langzamerhand ben ik over die schrik heengekomen en ontdek ik de mooie geluiden die door het nummer heen gewoven worden.
Antebellum is een typisch dwarrelend piano-liedje voor deze zangeres en dat is natuurlijk een compliment want het is erg makkelijk om artiesten als Tori Amos erbij te gaan betrekken maar dat is helemaal niet nodig. Ik vind dat Teng een duidelijk eigen geluid heeft en dat ontwikkelt zich nog steeds waardoor dit nummer een heel eigen stempel krijgt.
Op Kansas komt er een licht jazzy inslag om de hoek kijken, maar what's in a name want jazz mag dit zeer zeker niet genoemd worden. Het is loom en de trompet geeft het een mooie gloed.
In Another Life is wat speelser en hier valt op dat de stem van Vienna zo'n rust uitstraalt. Dat is in ieder geval het effect dat ze bij mij heeft. Waar soortegelijke artiesten nogal eens willen gaan kreunen daar laat deze artieste dat achterwege en blijft het allemaal zonder al te veel opsmuk en daardoor juist puur en ontstaat dat rustgevende effect. De compositie is hier ook debet aan want de blazers dartelen vriendelijk om elkaar heen zonder nervositeit te veroorzaken. Een uitstekende wisselwerking tussen zangeres en muzikanten dus.
Grandmother Song komt authentiek over, je ziet de landerijen in de States al voor je terwijl de auto vrolijk voortzoeft. Folky boerenrock of iets dergelijks zonder dat het echt geforceerd overkomt. 'Clap your hands and stomp your feet', zoals Prince het op Lovesexy jaren geleden al zong.
Stray Italian Greyhound pakt de pianodraad weer op. Ik snap best dat mensen hier onwillekeurig toch weer aan Tori Amos zullen denken. Ik doe dat zelf ook wel, maar zoals gezegd vind ik dat beide dames toch nog redelijk ver uit elkaar liggen. Dit is gewoon een mooi en vooral degelijk nummer waar de strijkers ook een belangrijke rol toebedeeld krijgen en het voor elkaar krijgen om de boel niet helemaal dicht te plamuren, een gevaar dat hier enigszins wel op de loer ligt.
Augustine gaat nog even lekker door op de piano en Teng levert er ook hier een degelijk stukje muziek mee af. Niet echt spannend of vernieuwend maar ook niet degelijk als in saai. Gewoon een lekker nummer en soms is het nu eenmaal niet meer of minder dan dat en hoeft het dat ook niet te zijn. Eerlijk is eerlijk: ik ben niet vies van een beetje meer bombast en dat is wat ik soms net even mis bij deze dame. Het is soms net iets te veel binnen de lijntjes allemaal.
No Gringo heeft in het begin van het nummer een beetje hetzelfde probleem: er valt eigenlijk niks op aan te merken maar ik mis toch net even dat beetje extra, dat beetje gekkigheid, of wat dan ook om het nummer boven het grote geheel uit te tillen. Toch is het wel zo dat je ongemerkt toch op kunt gaan in het nummer en dat je wederom beseft dat ook dit gewoon mooi is. En aangezien gewoon mooi niet lelijk is...... en dan blijkt ze na 3 minuten blijkbaar dezelfde mening toegedaan want dan krijgt het nummer de schwung die het verdient en wordt het daarmee ronduit een schitterend nummer waar ze mijn beide handen voor op elkaar weet te krijgen.
Het lijkt op Watershed aanvankelijk ook even bijkomen van daarnet maar al snel merk je dat dit nummer best intens is. Het weet mij snel in een grote concentratie te krijgen door het bezwerende karakter en ik merk dat ik blij ben dat het album niet langzaam wegkakt maar goed is opgebouwd door deze spannende wending te krijgen want dit soort nummers krijgen dus wel die 'spannende randjes' (anderen zullen het slappe slaapverwekkende toestanden vinden) die ik graag hoor. Nergens een grote uitspatting maar onderhuids borrelt en broeit het.
Radio is met zijn uptempo karakter dat toch weer even zo'n momentje van 'hey wat doe je nu, je haalt me uit mijn trance'. Aan de ene kant jammer maar toch ook wel prettig omdat de nummers afzonderlijk goed tot hun recht kunnen komen op deze manier terwijl er toch eenheid bewaard blijft. Niet mijn favoriete nummer van dit album maar ik stoor me er zeker ook niet aan.
Voor je het goed en wel in de gaten hebt ben je dan al weer aangekomen bij St. Stephen's Cross. Een bedaard nummer geschikt voor het bekende romantische kaarsje die nu opgestoken kan worden. Beetje zwoel (ik kan de term jazzy er nog wel een keer bij pakken), niet ordinair en daarmee een nette afsluiter van mijn tweede kennismaking die net als de vorige keer helemaal niet slecht beviel.
Teng heeft een degelijk album afgeleverd waar vakmanschap duidelijk aan de orde is. Misschien voor sommigen wel een valkuil want het mist wat rafeligheden die het vaak zo extra fijn kunnen maken maar gelukkig weet het ook weg te blijven van termen als saai of slaapverwekkend. Verwacht geen bijzondere capriolen, verwacht geen nieuwigheden. Dit is prima pianopop waar je op zijn tijd heerlijk van kunt genieten. Even geen zin in het mysterieuze gefladder van la Bush of het vage gedrag van Amos dan is Teng een prima alternatief.

Toch wel erg poppy. Ik had liever wat meer van "in another life of grandmother song gehoord.

Niettemin toch erg mooi met momenten.

In september eindelijk weer een nieuwe Vienna Teng (mevrouw moest even studeren tussendoor) en die heet 'Aims'! Luister deze nog graag trouwens. Alle albums eigenlijk wel.