No-Man - Loveblows & Lovecries - A Confession (1993)

Pet Shop Boys meets David Sylvian. Niets mis mee, lekker album voor af en toe, maar je moet hem niet te vaak draaien. Vanwege de warme sfeer, en het feit dat er op de achtergrond van alles gebeurd 3,5*.

Is dat Mick Karn op bas in Sweetheart Raw?

Yep en Steve Jansen en Richard Barbieri doen ook op dit nummer mee.

Heb het inmiddels ook op het www gelezen. Erg fijn nummer. Weet nog niet wat ik verder van het album moet vinden. De Pet Shop Boys pop invloeden zijn minder. De productie is gladjes. De dancebeats te gemakkelijk. Maar slecht is het zeker niet. Hoewel mijn voorkeur duidelijk uitgaat naar de laatste twee albums van No-Man. Die zijn meer organisch, broeierig, met veel meer onderhuidse spanning. En met duidelijke late Talk Talk en Sylvian invloeden. Dat smaakt meer dan dit.

Te gladjes is het juiste woord voor dit album

Maar toch smakelijk, voor buiten met goed glas wit op relatief zwoele avond als nu....3,5*

IK heb destijds in de jaren 90 hemel en aarde moeten bewegen om aan een exemplaar van deze CD te komen. Dit lukte uiteindelijk via GEMM, was hier in Nederland niet aan te komen. Ik was helemaal weg van No-Man en kan mij om eerlijk te zijn niet vinden in de Pet Shop Boys vergelijking. Steven Wilson had overigens hele hoge verwachtingen van No-Man en heel weinig verwachtingen van Porcupine Tree. Het is duidelijk dat de balletjes anders zijn gaan rollen voor de heren. Ik ben een enorme PT fan maar kan ook nog steeds genieten van het sfeertje van No-Man. Mooie combi van de goede stem van Bowness en de muziek van Wilson. Dat de ex leden van Japan meespeelden was voor mij de slagroom op het toetje. Heel fraai...