The Revolutionary Army of the Infant Jesus - Mirror (1991)

Ik leerde deze groep kennen door de laatste plaat uit 2020 'Songs of yearning'. Zelden gehad dat een album zoveel indruk op mij heeft gemaakt. Mede daardoor nieuwsgierig geworden naar deze groep en de reissue van Mirror op vinyl gekocht, uitgegeven door Occultatation, met een andere hoes. Zie Mirror | Revolutionary Army of the Infant Jesus - revolutionaryarmyoftheinfantjesus.bandcamp.com
De originele plaat (enkel op cd of cassette) komt uit 1991, deze reissue van 2017. Na deze plaat heeft het meer dan 15 jaar geduurd, voordat het volgende album uit werd gegeven.

Revolutionary Army Of The Infant Jesus is een band uit Liverpool, zelf spreken ze liever over een collectief. Er zijn drie leden die de kern vormen : Paul Boyce, Jon Egan en Leslie Hampson. Ze ontleenden hun naam aan een fictieve terroristische organisatie in het laatste werk van de Spaanse surrealistische filmmaker Luis Buñuel, That Obscure Object of Desire.
De muziek is eigenlijk niet te beschrijven. Je hoort er van allles in, prog-folk, neo klassiek, ambient en verder veel verwijzingen naar christelijke thema's en liturgie. Verder zijn er ook andere elementen in verweven, teksten en samples.
Soms dacht ik aan This Mortal Coil, dan weer aan een hymn, Philip Glass, folk, alles zit er wel in. In deze 2e plaat van de groep is ook de invloed van Tarkovsky duidelijk aanwezig. Denk alleen aan het nummer Nostalgia, de titel van de laatste film van Tarkovsky. van Op de platen van RAOTIJ zijn ook vaak vele talen te horen en is de invloed van Katholieke, Oosters-Orthodoxe en Anglicaanse liturgie aanwezig. Het eerste nummer Shadowlands heeft weer een verwijzing met C.S. Lewis.
Ondanks al deze verwijzingen is het ook zonder deze kennis een plaat om te blijven draaien, omdat je versteld blijft staan wat je hier voorgeschoteld krijgt. Sommige nummers zijn zo anders dan verwacht. Zo is op kant 1 'Hymn to Dionysus' en op kant 2 'Nativity' nummers met als basis wilde drumpartijen met daardoor samples wat een totaal vervreemdende werking heeft. Ik had daarbij echt een idee nog naar oude Pink Floyd te luisteren in de tijd van Ummagumma. Zulke nummers zitten dan ingeklemd tussen totaal andere nummers. Voor 'Nativity' hoor je een Psalm, gezongen op Anglicaanse wijze en daarna 'Man of Sorrows'. Dat zou zo maar een Dead Can Dance nummer kunnen zijn, met daarin wat Gregoriaans gezang.
RAOTIJ schaamt zich niet voor hun (christelijke) achtergrond, maar de muziek die ze maken gaat zo veel verder dan je normaal van christelijke muziek verwacht. Dit is zo 'weird', zo origineel, totaal niet te plaatsen in wat voor hokje dan ook. Ieder die van verrassende muziek houdt moet zich echt een keer wagen aan deze groep. De latere albums zijn nog spiritueler en iets minder vervreemdend, maar ook bijzonder fraai.