Bob Neuwirth - Back to the Front (1988)

Zeer fraai album van een man die weliswaar actief is geweest als songwriter (o.a. "Mercedes Benz" van Janis Joplin) en producer, maar als solo-artiest (een vrijwel vergeten titelloos album uit 1974 daargelaten) pas aandacht kreeg door dit tweede album (toen hij al bijna 50 was). Het is een country/folk pareltje zoals ik er nog niet bijster veel ben tegengekomen. Veelzijdig (droevige ballads, Nashville-country, blues en folk) en sterk over de breedte. Vooral "Eye on the Road" en het uitgesponnen "Akron" zijn geweldige songs. Geen wonder dat John Cale hem enkele jaren later aan zijn jas trok om samen een (eveneens uitstekende) plaat te maken. Deze man verdient meer aandacht!

zoals Paalhaas hierboven 13 jaar geleden al aangaf, is dit "Back To The Front" een pareltje, dat stilistisch zijn wortels vind in folk en country. de instrumentatie is spaarzaam, maar zeer effectief en smaakvol. Bob Neuwirth geboren in Akron, Ohio overleed in 2022 op 82-jarige leeftijd als gevolg van hartfalen. de man blijkt in de eerste helft van de jaren zestig, de tourmanager van Bob Dylan te zijn geweest, maar dat terzijde. er staan feitelijk alleen maar geweldige songs op dit album. een luister trip van begin tot eind. er staan meerdere "goosebump" nummers op, o.a. Annabelle Lee, Beauty, Pretend, Venice Beach, Lucky. muziek die je raakt en "binnen" komt. onder de studiomuzikanten die aan dit album meewerkten bevinden zich T. Bone Burnett (mandocello, harmony vocal), Bernie Leadon (banjo, dobro), David Mansfield (guitar, fiddle, violin), Stephen Bruton (lead guitar), MIckey Raphael (echo harp, harmonica). het album werd geproduceerd door Steven Soles. ik vermoed dat liefhebbers van Chip Taylor, Guy Clark, Steve Earle, Townes Van Zandt etc. dit album zeker zullen waarderen.
quote uit de liner notes van T. Bone Burnett

I never thought Neuwirth would make a record
I thought he was too dangerous......to himself and to everyone else
I've sat around the table many a late night passing guitars around, and when a guitar got to Neuwirth,
he would start playing the best song any of us had ever heard.
Someone would ask who wrote that one, and after a while, it would become clear that he had been making
it up as he went along, and that he couldn't remember a note he had sung, not that he had really sung any
notes.
I just wanted to say that I think in many ways, he's the best pure songwriter of any of us.