Passengers - Original Soundtracks 1 (1995)

Blijf om de zoveel tijd Your Blue Room opzetten, wat een mooi nummer.

[quote]c-moon schreef:
Een leuk experiment van U2 & Brian Eno. Maar meer is het eigenlijk ook niet. Een verzameling soundtracks voor niet bestaande films...

Volgens mij klopt dit niet helemaal: kan niet instaan voor alle nummers, maar Always Forever Now werd gebruikt voor de soundtrack van Heat, terwijl One Minute Warning te horen is tijdens de aftiteling van Ghost in the Shell . Beide films verschenen in 1995, hetzelfde jaar waarin ook dit album uitkwam.

Muzikaal gezien heb ik bij dit album altijd het gevoel gehad dat het meer Brian Eno was met U2, dan vice versa.
Waarmee ik bedoel dat als U2 muzikaal meer had kunnen inbrengen het een album was geworden met meer focus en cohesie. Daarentegen is het een goede indicatie van de nieuwe muzikale richting die U2 insloeg in de jaren 90 (de traditionele rock-roots loslatend, meer focus op elektronica en dance-muziek). Maar verder alleen interessant voor de echte die-hard U2 en/of Eno fans.

Goh, dit album bij de release in '95 gekocht. Wat een enorme afknapper vond ik dat toen. Mijn verwachting gebaseerd op een soort AB2/zooropa2 heeft waarschijnlijk een grote rol gehad. Eigenlijk nooit meer gedraaid daarna. Tot vorige week toen ik deze weer eens opzette. Grappig dat ik het nu zeer kan waarderen en het eigenlijk steengoed vind.

De RSD release op vinyl (eindelijk) zorgt voor een mooie revival van deze plaat.

Klinkt als een klok, en de het album is nog steeds erg goed naar mijn bescheiden mening.

Was afgelopen donderdag even in Londen voor de première van de gerestaureerde Pink Floyd Live at Pompeii film en ben verder niet op vinyljacht geweest, maar heb wel deze op 2LP meegenomen.
Een Record Store Day release die in Nederland om de een of andere reden niet was uitgeleverd aan de (meeste) deelnemende platenzaken.
Maar Sister Ray in Berwick Street had ‘m nog staan. Waar anders.
Ik heb altijd een zwak voor dit album gehad. Is in feite een U2 album, maar mocht niet U2 heten. Drummer Larry Mullen schijnt deze plaat te haten. Klonk te afwijkend na Zooropa. Iets met commerciële zelfmoord, denk ik, om het onder de vlag van U2 uit te brengen.
Maar wat een avontuurlijk album. Nog steeds. Was z’n tijd ver vooruit. En 5 jaar voordat Radiohead met Kid A kwam… Ik bedoel maar. Iets met Abraham en de mosterd.