The Beau Brummels - Beau Brummels '66 (1966)

Geheel bestaand uit superieure, haast analytische covers van de toenmalige hitparade, volgens wens toenmalig platenlabel. Soms een beetje kil, soms haast een parodie, hoor o.a. het lachwekkend overdreven Liverpools accent op Mrs Brown You Got A Lovely Daughter - Herman's Hermits en een meeslepende lezing van Monday, Monday - the Mamma´s & Pappa´s. Voor mij een heerlijke cultplaat !

Hebben de Brummels dit album misschien moeten opnemen als verplichting aan de platenmaatschappij ? Of zoeken de heren op dit album naar een nieuwe muzikale vorm (die ze naar mijn smaak op het hierop volgende album Triangle gevonden hebben)? Ik vind dit namelijk een onbevredigend album, dat mij hier en daar zelfs een beetje irriteert door de vocalen van Sal Valentino. Toch staan er wel een paar nummers op die me kunnen bekoren: Play with Fire, You've Got To Hide Your Love Away en Yesterday bijvoorbeeld. Maar bijvoorbeeld These Boots Are Made For Walking skip ik.

Dit is inderdaad hun minste en ja, een contractuele plaaverplichting.
Ik ben het met je eens dat Sal Valentino (zelfs op Triangle) het niet volhoudt een hele lp te boeien, zijn stem is prachtig, maar hij gebruikt 'm tevaak op het zelfde maniertje.
Op hun laatste, als come-back bedoelde lp Beau Brummels '76, klinkt hij het meest divers, echt een heel mooie plaat.
Ook op het pas verschenen 'Arrangements 1' van Van Dyke Parks staan twee nummers waarop Sal echt prachtig zingt.
Maar de Beau Brummels waren méér, Ron Elliot, gitarist/songwriter par excellence, (hij schreef hun meeste nummers, maar check bv eens 'Roots - The Everly Brothers') is ook een Held !

Dank je voor je tips. De comebackelpee van de Brummels uit '76 ken ik nog niet, en Arrangements 1 van Van Dyke Parks is me ook ontgaan. Ik ga d'r achter aan. "Roots" van de Everly Brothers is overigens een mooie plaat, mee eens!

Gisteren wederom (tweemaal) beluisterd. Misschien kwam het door het mooie weer, in ieder geval was ik zeer relaxt (de gemoedstoestand is uiteraard belangrijk bij het beluisteren van muziek) en voor het eerst raakte ik niet zo geÏrriteerd door de stem van Sal Valentino, beluisterde het hele album op mijn gemak, en hoorde voor het eerst hoe mooi het klankbeeld is: prachtige toetsen, mooie bas, goed gitaarwerk. Het zal nooit mijn favoriete Beau Brummels-album worden, maar wel verhoogd naar 3,5.

Gekocht om mijn Beau Brummels verzameling compleet te krijgen. Paar keer gedraaid maar het kan me niet bekoren. Een aantal jaren geleden was er een (inmiddels opgeheven) Beau Brummels forum en door middel van diverse gesprekken met ex-leden en mensen uit het kringetje rondom de groep heb ik zelf een nieuwe Beau Brummels '66 samengesteld uit de volgende bronnen:
The Best Of The Beau Brummels 1964-1968 (Rhino);
From The Vaults 1964-1965 (One Way);
Autum Of Their Years - Rare & Unissued (Big Beat);
Hier volgt een mogelijke tracklist, min of meer aangegeven door ex-leden van The Beau Brummels:
Here We Are Again;
Fine With Me;
Down On Me;
Cry Some;
Dream On;
Gentle Wandering Ways;
Hey Love;
I Grow Old;
Let Me In;
She Sends Me.
This Is Love;
No Lonelier Man.
Een deel van de liedjes zou van Autumn moeten hebben komen maar dat lukte niet omdat het label failliet was en Warner Brothers geen zin had om een groot bedrag voor de tapes en de rechten te geven.

Ik heb mijn BB-collectie laatst compleet gemaakt met Gentle Wanderin' Ways op het Sundazed label. Opnamen uit 1965-66 en sluiten goed aan bij de eerste 2 albums, liggen zo'n beetje in dezelfde lijn als de eerste 2 albums van The Byrds.
Dit vind ik toch interessanter werk dan het cover-album Beau Brummels '66.
Daarna slaan ze weer een andere folky richting in met Triangle, dat erg Dylanesk klinkt.

Grappig. Ik hoor in Triangle meer 'Smile' van The Beach Boys of 'Carnival Of Sound' van Jan & Dean. In elk geval geen Dylan.
Ook aanraders: Bradley's Barn uit 1968 en het solo album uit 1969 van Ron Elliot. Beide albums leunen zwaar op country rock.