Sinéad O'Connor - Universal Mother (1994)

Onevenwichtig, maar met een paar prachtliedjes.

thank you for hearing me is een mooie afsluiter, de Nirvana-cover all apologies is heel breekbaar & gevoelig, heel mooi allemaal. En 'red football' is kinderlijk amusant

Een muzikale ode aan moeders & kinderen, heel sereen. Mooi!

Jammer dat deze cd zo weinig recenties heeft. Zeer onterecht ook, want dit album is zo mooi en puur dat het bijna pijn doet. Sinéad ging door een diep dal tijdens de opnames van deze plaat en dat is te horen. Verguisd door de media, Amerika en door een groot deel van haar fans (het verscheuren van de foto van de paus deed haar carriere geen goed) dook Sinéad toch na een aantal jaar weer de studio in om haar gevoel te documenteren. Dit resulteerde in de opnames van Universal Mother, een nachtelijk, soms dromerig en droevig album vol liefde en pijn.

Het lijkt alsof Sinéad na alle consternatie rondom haar persoon haar stem nog nauwelijks durft te verheffen. Het kenmerkende Sinéad geluid is nog één keer te horen op de openingstrack Fire in Babylon, maar dan wordt het stil en horen we een nieuw stemgeluid. Op het waltzachtige John, I love you (John, staat voor de naam van haar nu ex-man, haar zoon en ook voor de vertaling van haar eigen naam) klinkt Sinéad teder, moederlijk, bemoedigend, maar tegelijkertijd soms zo fragiel dat je bijna denkt dat ze breekt. Het nummer loopt prachtig over in het wiegeliedje My darling child, waarin ze in een soort mantra haar kind tracht te prijzen, zelfvertrouwen probeert mee te geven (opnieuw) en haar liefde voor hem toezingt. In wezen lijkt het alsof ze deze nummers stiekem ook voor zichzelf zingt; voor het meisje Sinéad dat nooit de liefde kreeg waar ze naar verlangde en nog steeds zichzelf maar moeilijk staande kan houden.

Na dit nummer horen we haar zoon Jake, op deze cd nog slechts een kleuter, die zich afvraagt of hij wel mens is en dat het zo vreemd aanvoelt. Maar het gevoel en het vuur in hem houden hem warm. Daar klamt dit kleine mens zich aan vast en daar zou ook Sinéad hoop uit kunnen halen. Vervolgens komen we bij Red Football. Hierin laat Sinéad duidelijk weten dat ze niet meer met zich laat spotten, dat ze zich niet als een bal rond laat trappen, want ze is breekbaar, ze is niet de Sinéad zoals mensen haar zien: het boze meisje, het masker. Het nummer, eerst stil en intiem breekt tenslotte uit in een dreigende en kolkende pogo, waar fans op festivals dan ook graag op losgingen. Vervolgens komen we uit bij Sinéad's interpretatie van Nirvana's All Apologies. Haar keuze en de tekst van dit nummer zeggen genoeg. Je zou bijna gaan denken dat ze in haar hoofd niet ver van Kurt Cobain verwijdert is.

Dit gegeven wordt plotseling duidelijker in A perfect Indian. Een kippenvel nummer (wederom een song waarin ze enkel begeleid wordt door een piano), waar Sinéad voor het eerst duidelijk naar de gedachte aan zelfmoord als enige verlossing refereert. Opnieuw fluistert ze bijna, en haar hoge stem doet denken aan een engel die zo licht en kwetsbaar is dat ze nauwelijks nog haar voeten op aarde kan houden. "Too long have i been feeling like Lear's children
And there is only one way to be free.." besluit Sinéad het nummer, en met die zin weten we genoeg. Het gaat niet goed met haar.

In een soortgelijke stijl komen we terecht bij het prachtige "Scorn not his simplicity" waarin Sinéad moederlijk en bezorgd zingt over een verstandelijk gehandicapt kind. Opnieuw pleit ze ervoor om niet te oordelen en om hem enkel liefde te geven; een thema dat telkens weer terugkomt. Liefde, moederschap en genezing. Alleen daarmee kan er heling plaatsvinden en kan zij ook zichzelf helen. Het feit dat haar eigen moeder, die geestelijk erg ziek was en nooit een moeder voor Sinéad heeft kunnen zijn, op haar zeventiende is verongelukt maakt dit gegeven extra aangrijpend.

In het volgende nummer All Babies wordt ook de titel van het album een stuk duidelijker in de tekst: "All babies are flown from the Universe. From there they're lifted by the hands of angels. God gives them the stars to use as ladders. She hears their calls. She is mother and father." God als universele moeder die zowel de taak van de man als de vrouw op zich neemt. God die zich niet hult in een wolkje ergens boven, maar in iedereen huist en van daaruit kan helen, genezen en wederom liefde kan geven.

In this heart is een schitterend a-capella gezongen nummer dat thematisch gezien weer uitstekend in de lijn van de rest van het album ligt. Wanneer je je voorstelt dat Sinéad dit voor jou alleen zingt kan je bijna niet anders dan je gelukkig voelen. In het daaropvolgende 'kleine' Tiny grief song is het nog één keer tijd voor rouw en verdriet waarop we vervolgens overschakelen in het met een hip-hop beat ondersteunde maatschappelijk geëngageerde nummer 'Famine'. Sinéad rapt, maar op eenzelfde ingetogen manier als waarop ze zingt, en vertelt ons de waarheid over Ierland, wat er met haar bevolking gebeurt is en het Ierse verleden waarvan de wonden op haar bevolking nog steeds zichtbaar zijn. Door ervaring wijs lijkt Sinéad nu te beseffen dat naar een zachte maar vastberaden stem meestal beter wordt geluisterd dan naar iemand die de neiging heeft zichzelf te overschreeuwen.

Als afsluiter bedankt Sinéad in een bijna ambient klinkend nummer iedereen voor het luisteren naar haar. Je kan je bijna niet voorstellen dat zij het is die jou bedankt aangezien ze zelden zo mooi en zuiver heeft geklonken als op dit album. Uiteindelijk bedankt ze ook degenen die haar hart hebben gebroken en haar uiteen hebben gerukt. Het heeft haar sterk gemaakt zingt ze bezwerend, maar of we dat moeten geloven en of ze dit zelf werkelijk geloofde moest nog blijken.

Vijf sterren voor dit prachtige, meer dan evenwichtige album van Sinéad O' Connor. Een van de mooiste, intiemste, maar daarmee ook meest onderschatte platen die een vrouw ooit op haar publiek heeft losgelaten.

Helemaal eens met Sir Noodle. Thank you for hearing me is een tijdloze klassieker

Die baslijn, die gebruikte Massive Attack ook op een nummer op 100th Window, niet waar?

Schitterend album van de kale!!

Gisteren geholpen bij de begrafenis van een driejarig
jongentje dat stierf aan een ongeneeslijke hersenthumor.

De dienst werd voorafgegaan door een powerpoint
met aangrijpende foto's uit het korte leven van het kindje.

Ik monteerde er muziek op.

Meer bepaald nummers 3, 4, 9, 10, 11 en 14 van deze plaat.
Ongelooflijke hoeveel impact die liedjes op de mensen hadden.

Sinead O'Connor is soms een lastig kind,
maar ze heeft verdorie zo'n krachtige muziek gemaakt.

Ik zag haar 10 jaar geleden op Dranouter
en ze zong de sterren van de hemel.

Deze Universal Mother is een ode aan het moederschap
in al zijn dimensies ... een aanrader voor elke aanstande moeder.

Mooi je zo een presentatie mocht maken, goede muziekkeuze.
Ik heb net even de nummers doorgenomen, klasse!!

De meeste nummers van dit album zijn erg teder en breekbaar. Ze doen me echter eerder zuchten dan boeien. Natuurlijk zijn de teksten goedbedoeld en hebben de meeste een kern van waarheid. Waarschijnlijk staat het te ver van mijn belevingswereld. Ondanks het prachtige openingsnummer Fire on Babylon, de kippevel van A Perfect Indian en het hartverwarmende Thank You for Hearing Me, blijf ik het een matige plaat vinden.

Erg mooi album van mrs. O'Connor. Fire On Babylon, All Apologies, All Babies, John I Love You. De prachtige afsluiter Thank For Hearing Me en het "lesje" Ierse geschiedenis Famine. Eigenlijk ben ik best verliefd op de stem van Sinéad. Maar verder zit alles zo goed in elkaar. En die Ierse touch maakt het allemaal nog mooier. TOP!!!

dit is één van de allermooiste albums allertijden!
In een aantal nummers stelt ze zich zo kwetsbaar op, dat het echt bijna pijn doet! Haar stem, de muziek, en de teksten van een aantal nummers, en dat gecombineerd, zó gevoelig en kwetsbaar, respect!
En, thank you too, for sharing it with us!

Een redelijk album deze dame. Thank You for Hearing Me steekt er met kop en schouders boven uit, prachtig

dit is inderdaad een prachtig album, ingetogen op fire... na. sinead's stem kan me ontroeren zoals verder alleen de stem van elvis kan. perfect.., scorn.., in this heart=kippevel .thank you for hearing me klinkt als een afscheidslied; gelukkig is ze nog steeds onder ons al moest ze festival mundial in tilburg afzeggen, omdat het mentaal toch niet goed met haar gaat. by the way, een vakantie in ierland is aan te raden; vriendelijke mensen in een prachtig land!

Ik heb Sinead vaker een ongeleid projectiel genoemd, en dit album is ook weer zo'n stuiterbal. Toch geef ik hem met gemak vijf sterren omdat het zo menselijk en herkenbaar klinkt. Er staan voornamelijk ingetogen liedjes op met hier en daar wat scherpe uitschieters. De ingetogen nummers klinken zo puur en oprecht, met nog steeds een flinke dosis onzekerheid en zoektocht naar waarheid, wat (ik hoop) niemand vreemd is. Zo knap hoe ze dat weet om te zetten naar deze melancholieke plaat met die prachtige hoes. Luister maar eens naar In This Heart.

Een ondergeschoven kindje. Misschien vanwege het gebrek aan hits op dit album. Toch zeker een aanrader als je van eerlijke muziek houdt.

Een beetje vergeten album,misschien door het gebrek aan een echte grote hit.Fire On Babylon schrijnt en fikt dat het een lieve lust is.Ook Thank You For Hearing Me raakt de snaar.Wat er tussen staat zijn mooie kleine liedjes die een oprechte toon aan slaan.Pure oprechtheid in de teksten en mooi klein gehouden in de muziek.Tijd voor een opwaardering onder MuMe gebruikers. Ik begin met 4 sterren

Dat mag hoger Twinpeaks.

Afgezien van de sterke single Fire on Babylon en het prachtige Famine (dat refrein is toch van de Beatles?) vind ik dit muzikaal gezien niet zo'n interessant album.Wel erg mooi gezongen en met goede teksten alhoewel wat eenzijdig.

""a perfect indian', wat een prachtig mooi klein, eerlijk en ingetogen liedje! De rest is ook absoluut de moeite waard!

Ik raak steeds meer onder de indruk van de kwetsbaarheid die ze laat horen op dit album. De kleine liedjes met weinig instrumentatie en alleen haar mooie stem als middelpunt zijn erg mooi. Ontroerend gewoon.

Wonderschoon album, dat eigenlijk alleen maar mooier wordt

Prima album hoor, heel sfeervol
Fijne luisterplaat

Ga je haar andere albums ook nog ontdekken habada?

Ik heb er al veel in mijn bezit

Mooi breekbaar album.
Sinead stelt zich hier erg kwetsbaar op en dat levert soms prachtige intieme liedjes op waarbij ik Scorn Not His Simplicity de uitschieter vind met een uiterst ontroerende tekst.
Tevens een prachtige cover van All Apologies.
Niet alles is even sterk maar ik sluit een verhoging van dit album niet uit.

Via de kringloop met stevige tussenpozen. O'Connors oeuvre aan het herontdekken. Je komt haar er best vaak tegen eerlijk gezegd,. En tot de conclusie gekomen dat ik haar vaak onderschat heb. Dit album is anders als ik me herinnerde en vooral veel beter. Centraal thema is moederschap. De sfeer is breekbaarder dan ooit. Nothing Compares 2 u en zeker Troy zijn monumentale nummers. Maar vaak de enige nummers van haar die nog gekend worden. Maar er is meer te ontdekken bij Sinead. Ik gooi dit een volle ster omhoog.

Ik weet niet of dit album een groot commercieel succes werd (wellicht minder dan haar eerste twee) maar het is een mooi en breekbaar album dat in het teken staat van haar moederschap. Opmerkelijk is de Nirvana-cover All Apologies die goed in het geheel past. Nadien heeft zij een tijd geen album meer uitgebracht tot 2000.

Dit is, al vele jaren, m'n favoriete album van Sinéad, met ook een geweldige hoes, die op LP formaat (ik heb de originele LP) nog beter tot z'n recht komt.

Het is Sinéad op haar puurst, meest persoonlijk, ze stelt zichzelf bijzonder kwetsbaar op, maar deinst er ook niet voor terug om in haar teksten kritisch te zijn op (bijv.) haar zo geliefde Ierland, en ze neemt geen blad voor de mond:



Kwetsbaar en gebroken, bedrogen, maar sterk en moedig, een pionier met lef, die voor niets en niemand bang was. Dit album heeft na haar overlijden deze week alleen nog maar aan kracht gewonnen.

Heruitgave op vinyl komt er nu aan, eind deze maand beschikbaar.

Bijzonder mooie plaat. Scorn not his simplicity, door merg en been, Sinead wordt erg gemist, nog altijd.