Utada - This Is the One (2009)

Dat Utada Hikaru zich voor haar Japanse en Amerikaanse projecten twee verschillende namen heeft aangemeten blijkt eens te meer terecht (respectievelijk eigen naam Utada Hikaru en artiestennaam Utada), ook al zijn de verschillen wel dermate goed te behappen dat het feit dat de artiestennamen toch bijna hetzelfde zijn ook wel weer logisch lijkt. Desalniettemin - waar Heart Station muzikaal in het verlengde van Ultra Blue lag (oftewel, feeërieke droompop), is This Is the One duidelijk het vervolg op Exodus. Ook hier weer een wat sterker aanwezigere urban-invloed, die overigens zeker niet vervelend is; wat zeg ik, Exodus was (en is) zondermeer een meesterwerk, waarop Utada het spul werkelijk met verve aanpakt... This Is the One kan, zo met anderhalve luisterbeurt erop, daar nog niet aan tippen, maar staat ook zeker niet in de schaduw van de voorganger die zich al bewezen heeft, en die we al zo lang zo mooi vinden.

Sterke urban invloed dus weer, en, zo gehoord, iets minder het magische van Utada Hikaru (als artiest, artiestennamen terzijde); hier en daar lijken de songs toch iets teveel richting doorsnee urban te gaan (Dirty Desire, Poppin' - de songtitels zijn al een case in point), inclusief de vele maniertjes die het genre rijk is. Iets te veel gehijg, hey-tjes, etcetera. Niet onprettig, echter, en elders gebeurt gelukkig wel een hoop goeds. Daarom uiteindelijk gewoon weer een erg genietbare plaat die bij liefhebbers van Exodus zondermeer goed zal vallen. Ironisch genoeg, wel, zijn de bonustracks op de US versie (Simple and Clean; en Sanctuary Opening en Ending), welke (natuurlijk) de Engelstalige rendities zijn van Hikari en Passion - respectievelijk theme songs van Kingdom Hearts I en II, de beste songs op de plaat. Aan dát magische songmateriaal weet This Is the One zeker niet te geraken. Hoe het ook zij, ik ben méér dan tevreden, en, zeker gezien de kleine stap terug die Heart Station vorig jaar was, eigenlijk zéér content met dit album. 4*

Wie zijn de producers hier, doet Timbaland ook weer een nummertje mee?

Nope, die is dit keer thuisgebleven. Credits volgens de inlay:


Overigens geen gigantisch gemis aangezien de beste beats op Exodus niet van Timbaland kwamen.

Alleen Exodus '04 was daar toch van hem? Toch het beste nummer op het album wat mij betreft. Hier zijn er maar twee producers dus, dat is meestal wel een goed teken.

Exodus '04 en Devil Inside waren Timbaland-producties op Exodus. Vond dat beide in orde nummers, maar zeker niet de sterkste. Die eer gaat toch naar nummers als Hotel Lobby, About Me, Kremlin Dusk... óók qua productie, wat mij betreft.

4,5* dus inmiddels alweer (fanboy? hoezo?); een paar dagen en een dozijn+ luisterbeurten verder heeft This Is the One zich toch al mooi bewezen. Goed, de durf en het experiment (met mate) van Exodus blijft echt achterwege, maar er is zowaar toch weer genoeg moois (prachtigs!) te vinden. Los van de door mij al opgehemelde bonustracks blijkt er ook onder de reguliere songs een hoop heerlijk materiaal te zijn. This One (Crying Like a Child), Apple and Cinamon, Come Back to Me, etcetera - genoeg eigenlijk! Dirty Desire en Poppin' kostten de meeste moeite maar ook voor die tracks kan ik inmiddels wel warmlopen. Het zwierende synthstukje aan het eind van Dirty Desire is zowaar zelfs heerlijk (jammer alleen van dat sneue 'Bring that beat back!'). Ja, prachtige plaat weer dus, die voor mij eens te meer bevestigt hoe geweldig Utada wel niet is.

Wat betreft de producties, overigens; hoewel niet zo inventief als op Exodus zijn ze zéker erg genietbaar en steken de arrangementen erg goed in elkaar. Overigens was Teruzane 'Sking' U, die op Exodus de geniaalste producties verzorgde, hier executive producer, dus wellicht toch ook een beetje aan hem te danken dat het allemaal weer zo sjiek klinkt. In ieder geval, 4,5* dus, genieten!