Don Barnes - Ride the Storm (2017)

Soloplaat van de 2e man achter .38 Special, toen hij even niet meedeed met .38 Special.

Pure AOR/FM rock met oa Porcaro op drums.

Ik vind het wel fijn, maar ik betwijfel of southern rock liefhebbers dit leuk vinden.

Opgenomen in 1989, maar door gebrek aan label-interesse nooit uitgegeven en op de spreekwoordelijke plank blijven liggen. In 2017 is deze dan toch verschenen.

Ja en alleen als Australische release en nu dus redelijk aan de prijs inmiddels. En dat is zonde want jongens wat is dit een prachtplaat! Nee het is geen Southern rock maar de latere 38 Special haal je er in no time uit. En dat is logisch uiteraard. En datzelfde Barnesloze 38 Special komt met Bone against steel, uit ongeveer dezelfde periode, niet in de buurt van wat Barnes hier laat horen. Ik kan geen slecht nummer vinden eerlijk gezegd. Dit is melodic rock dan wel AOR op Hoge School niveau wat mij betreft. Alles wat het genre kenmerkt is in elk nummer aanwezig. Extra gaaf is het, vind ik, dat o.a. Jeff en Mike Porcaro, Denny Carmassi en Dann Huff meespelen. Dan speel je al bijna een gewonnen wedstrijd.
De 2cd release uit 2017 heeft overigens ook nog een andere mix van het album op het tweede schijfje staan alsmede 3 nummers die destijds wel zijn opgenomen maar niet op het album zouden komen. The complete package dus! Ik ga maar eens opzoek naar een exemplaar want dit hoort in de collectie van elke liefhebber thuis vind ik. 5* is dan ook de enige juiste score in mijn beleving.

Na zo'n recensie moet ik toch ook echt de plaat eens gaan opzetten. De laatste keer was schijnaar 2009, en dat is dus 15 geleden.

Ja schiet op man
Nog bedankt voor deze geweldige tip uiteraard!

Jullie maken me nieuwsgierig. Ik ken het hele album niet. Ik zie wel dat-ie nog gewoon als 2CD verkrijgbaar is via het kleine Australische (!) MelodicRock-label. Ik zal 'm eens beluisteren.

De 2cd is inderdaad zeker nog wel aan te komen zag ik ook. Ik zag eerst alleen de prijzen op Discogs en daar liggen de goedkoopste zo rond de 17€. Voor een cd anno nu toch best een bedrag. Maar ik koop nooit meer nieuwe cd's dus heb geen idee hoe die prijzen tegenwoordig liggen.

Het feit dat iemand als jij dit hele album niet eens kent zegt veel zo niet alles. Ik gok dat als het in 1989 was uitgebracht er 'zomaar' enkele honderdduizenden van over de toonbank waren gegaan. Want het album heeft naar mijn idee echt alles wat in die tijd populair was. En, niet onbelangrijk, ook een prima productie. Daar ontbrak het in 1989 nog weleens aan.

De reden waarom het niet uitkwam is omdat A&M failliet ging. 38 Special stapte over op het prog-label Charisma (oa Peter Gabriel en Genesis), en zaten eigenlijk ook al snel zonder label.

Deze plaat van Don had zomaar dik goud of platinum kunnen worden in 1989. Het was geen plaat die buiten zijn tijd stond. Zonde, en logisch dat Don ook alweer na een paar jaar op het oude nest terugkwam, waarna Max Carl weer het veld mocht ruimen. Die Max heeft trouwens ook nog wat solopaten, die ik ooit heb geluisterd, maar nu niets meer van weet.

Failliet is niet helemaal het juiste woord, maar A&M werd eind 1989 ingelijfd door PolyGram en hield daarmee op om te bestaan als zelfstandige platenmaatschappij. Vier jaar later werden ze opnieuw 'verhandeld', met veel gedoe en tal van ontslagen als gevolg. Omdat ook de muziekmarkt veranderd was, met name voor dit soort muziek, is het album uiteindelijk nooit verschenen.

Weer zo'n klassiek 'what if' verhaal uit de muziekindustrie: wat zou er gebeurd zijn als het album wél gewoon was uitgebracht in de periode dat het gemaakt werd? We zullen het nooit weten, maar feit is dat de muziek volkomen in de pas liep met wat er in 1989/1990 gangbaar was. Bovendien had .38 Special op dat moment - zonder Barnes, maar met Max Carl als zanger - met het relatief softe Second chance de grootste hit uit hun carrière te pakken, dus het album zou ongetwijfeld veel media-aandacht en airplay gekregen hebben. In de VS althans, in Europa heeft de band nooit veel potten kunnen breken.

Ik moet het album dus nog beluisteren, maar ben op voorhand al enthousiast op basis van de grote namen die eraan meewerkten. Hier een achtergrondverhaal over het album, op de site van dat kleine Melodic Rock-label dus.

Ik heb van een aantal absoluut verstand, maar ook van een aantal dingen totaal niet. Eén van de zaken waar ik echt geen plantaardige plakken van heb gegeten, is economie en in het bijzonder de perikelen van de platenindustrie. Ik hoop het weleens bij het juiste eind te hebben (het failliet van Bronze en Capricorn), maar ik zit hier er volledig naast.

A&M werd dus overgenomen. Het schijnt ook een periode te zijn geweest waar er veel overnames waren. Zo'n nieuwe "baas" neemt dan de back catalogue over, maar ook de bestaande contracten en afspraken. De nieuwe baas van Don Barnes en 38 Special, zag geen brood in beiden. 38 Special kon op zoek naar een nieuw label en Don zag zijn soloplaat als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Ik vind het maar niks, dit soort achterliggende verhalen. Ik ben een liefhebber van wat ik mooi vind en niet wat mij gedicteerd wordt. Dus die nieuwe baas van A&M, wat wilde die waar ik naar moest luisteren? Wat was er in 1989 zo belangrijk? Rick Astley misschien?

Je moet mijn correctie niet als persoonlijke kritiek opvatten, hoor, maar in tegenstelling tot jou - jij bent gewoon muziekliefhebber pur sang, met een heel individuele smaak, die lang niet altijd gelijk oploopt met de voorkeuren van de massa - vind ik dat soort dingen juist wél interessant. Ik vermoed dat het de combinatie van pseudo-(muziek)historicus en analist in mij is die die dingen altijd graag heeft gevolgd. Ik heb altijd interesse gehad in de opkomst en ondergang van platenlabels, en de achterliggende redenen daarvan. Zeker nu je daar in het internettijdperk zoveel over kunt terugvinden. Het laat je soms iets beter begrijpen waarom dingen lopen zoals ze lopen.

Niet dat ik wél een fan ben van dit soort verhalen, integendeel. Er zijn ons door machinaties in de muziekindustrie al heel veel mooie dingen door de neus geboord. In feite is de muziekindustrie een schoolvoorbeeld van huichelachtigheid, malversaties en het achter trends aan willen lopen zonder oog te hebben voor creaties die uit de pas lopen van de heersende mode.
Ik vind daarom juist het huidige tijdsgewricht zo interessant, omdat we nu kunnen terugkijken op pakweg 60 jaar pophistorie, even afstand kunnen nemen, zaken in de context kunnen plaatsen en - zoals hier - beoordelen of een stuk muziek als nog voor herwaardering in aanmerking komt. Die herwaardering is er bij dit soort muziek (AOR/melodic rock) altijd helaas slechts op heel kleine schaal; de markt is er gewoon niet groot genoeg voor. Dat was in de jaren tachtig wel anders.

Wat PolyGram destijds zo belangrijk vond? Niet Rick Astley, die was in 1989 alweer een beetje op z'n retour en bovendien zat-ie bij RCA (daar ga ik weer ...;-) Nee, ik denk dat PolyGram het A&M-label meer in de richting van de toen steeds populairder wordende R&B wilde sturen. Janet Jackson, die al die tijd al op A&M zat, was een belangrijke troef met megaverkopen, dus ik denk dat dat het antwoord is op je min of meer retorische vraag.

Maar de basis was smal, want toen Janet in '93 overstapte naar Virgin was dat een flinke klap voor PolyGram en werd het label samengevoegd met andere. Zo ging dat dus in die dagen. Platenmaatschappij werden steeds meer opgekocht door conglomeraten van de film- en entertainmentindustrie, waar de muziek slechts een onderdeel van was. Als label bestaat A&M volgens mij nog, maar nu als onderdeel van Universal (en tja, wat hoort daar tegenwoordig níet onder?)

Ik hoop in elk geval dat wel elkaar met verschillende soorten kennis en invalshoeken kunnen aanvullen. Want ik neem aan dat mensen dan ook meelezen en helemaal een totaalplaatje krijgen van het wel en wee en ontstaan van albums.

Dit is niet de eerste discussie die we hebben, waar we elkaar aanvullen. Ik zie mijzelf dan wel als een 38 Special kenner maar absoluut niet als een A&M-kenner. Ik kan me jou verbazing nog herinneren dat 38 Special bij Charisma tekende. In feite hebben we dat antwoord nu ook. Alleen waarom een Brits prog-label? Het was vast de enige die zin had, en misschien wilde Charisma wel een hitscorende AOR-band omdat het ze zelf niet zo voor de wind ging?

Mijn vraag was inderdaad retorisch. Ik had ook Witney Houston kunnen noemen. Nu vind ik op zijn tijd, zowel Astley als Janet als Whitney ook wel aardig. Zolang ik er zelf maar voor kies. Soms is het gewoon interessant om die perfecte pop-hits eens goed te analyseren.

Maar ik ga nu wel echt enorm off-topic.

Ja, dat laatste doen we nu allebei. Al haakt het ook wel weer aan bij deze plaat van Don Barnes, want het A&M-verhaal is (een deel van) de verklaring waarom die plaat tussen wal en schip viel en uiteindelijk nooit werd uitgebracht. De pophistorie is natuurlijk bezaaid met albums die om uiteenlopende redenen nooit het daglicht zagen (of soms pas decennia later). Meestal vindt de dienstdoende platenmaatschappij de plaat dan niet goed (lees: commercieel) genoeg. Maar in dit geval was dat niet aan de orde; de plaat werd gewoon afgerond op een verkeerd moment. Had Don Barnes de banden van de afgeronde opnamen een half jaar eerder ingeleverd, dan was er waarschijnlijk niks aan de hand geweest.

Het blijft vreemd, hoor, ook vanuit economisch perspectief: op dit album werd Barnes niet bepaald begeleid door een naamloos orkestje. Er doen tal van dure studiomusici aan mee; ik durf wel te zeggen: de crème de la crème van de Californische sessiewereld (en vergeet de componisten niet, dat waren ook niet de eerste de besten).
Dat kost natuurlijk wel wat; er was dus flink in geïnvesteerd en de markt was in die dagen nog best gewillig voor dit soort radiorock. Dus ook al was er van alles aan de hand met die platenmaatschappij, ik blijf het vreemd vinden dat het album nooit meer uit de kluizen is gekomen bij PolyGram. A waste of time, talent and money.

Ik luister overigens nu naar enkele nummers van deze plaat op YouTube. Het klinkt zoals je zou verwachten van een Amerikaans hit-album. Klinkt prima, al ben ik nog niet helemaal overtuigd. Sommige nummers zijn net iets te poppy naar mijn smaak. Maar ik moet er nog eens goed voor gaan zitten.

Dat verbaasd mij dus ook enorm! Dit had elk willekeurig label in die tijd blindelings op de markt kunnen gooien en er een aardige cent mee kunnen verdienen lijkt me. Zeker in de States, waar dit soort muziek in 1989 echt heel erg hot was. Zat ene Bryan Adams trouwens ook niet bij A&M? Die scoorde in 1991 met Waking up the neighbours anders nog 'best aardig' met dit soort muziek.
'

Helemaal waar. Bryan bracht in die jaren ook nog 'aardig wat geld' in het laatje voor A&M cq. PolyGram. Dat maakt het extra vreemd dat dit album van Don Barnes nooit officieel werd uitgegeven.

Precies!