Callisto - Providence (2009)

Tijdje terug ontdekt en na de eerste luisterbeurten bevalt het me zeer.
Alle nummers zijn doordrenkt van sfeer en emotie. Zang vind ik alleen niet altijd mooi tot uiting komen door de productie.

Af en toe een beetje saai, er had wel wat meer pit in gemogen, het doet me meer denken aan prog rock dan aan sludge waar ze toch beter in zijn.

Wat een prachtige albumhoes zeg . Ik vond Noir een redelijk album, ik hoop dat de heren met deze Providence mij wat meer kunnen overtuigen.

Dit album wordt veel meer ge experimenteerd met zang. Veel cleane zang. Ik vind er soms ook een vleugje jazz of ambient in de nummers terug. Alleen het slot van het album zou je nog kunnen scharen onder de 'oude' Callisto. De hoes van de LP is trouwens nog mooier

Dat is zeker met dat bos op de voorgrond? Die is nog mooier idd. Nu de muziek nog

Schitterend album dat ik ga inzetten op 4,5 maar een 5 kan er ook gewoon aankomen. Vooral een weergaloos begin van het album. Het ene nummer lijkt steeds mooier dan het vorige. De laatste drie nummers vallen me nog niet helemaal precies.

LP van de deluxe versie komt eraan en deze verdient natuurlijk gewoon 5 sterren. Helaas doet hij nog net onder aan Crack the Skye, dus nummer 2 van jaar

Volgens mij ligt jouw norm voor 5* albums een beetje anders dan die van mij, want ik heb dit jaar nog maar voor één album een 4* over gehad en tot meer ben ik niet gekomen. Gelukkig dringt er op het moment een aantal nieuwe releases door dat me een stuk meer bevalt. Nu deze nog

Ik heb tot nu toe ook nog 6 stemmen hoger dan een 4* gegeven hoor, dat vind ik nog best meevallen. Ik vind jouw beoordeling misschien iets te zwaar, als ik zie dat jij maar 3 maximale scores hebt uitgedeeld in de hele muziekgeschiedenis.

Tsja, het is niet dat ik dat erg bewust doe. Ik ben gewoon nog niet meer dan die drie platen tegengekomen die ik de 'perfecte' beoordeling waard vind. Daarvoor hoeft de plaat natuurlijk niet perfect te zijn, maar dan moeten de pluspunten wel flink de minpunten compenseren. Elk van mijn 4,5* albums heeft nog teveel minpunten (of wat heet) om in mijn ogen zo'n score te verdienen.

Nu voor het eerst aan het luisteren en er is, voor zover ik hoor, helemaal niets mis mee. Uitstekend zelfs. Prettig dat de sound een stuk organischer is dan op de voorganger. Het verschil in vocale stijlen komt op mij heel natuurlijk over.

Wat een saaie weg is Callisto toch ingeslagen, futloos album met progrockerige jazzy miskleunen, de zang komt me op een gegeven moment ook de neus uit. De 3,5 die ik eerst gaf gaat na een herbeluistering omlaag.

Vind dit toch echt een geniale plaat. Deze en de vorige, Noir, zijn erg verschillend en voel voor beide evenveel. Toegegeven, je moet van dit soort muziek houden, het is heel typisch en er is ook geen andere band die echt op Callisto lijkt, die jongens hebben toch echt hun eigen stijl. Maar goed, even inkomen en dan is het een heerlijke sfeervolle, sinistere, emotionele plaat.

Best grappig ja, enorm verschillende meningen hier. Maar ik ben het wel volkomen met je eens

Als je zegt dat dit saai is snap je de muziek gewoon niet. (wat overigens wel begrijpelijk is). Voor mij is het juist dat hoe meer ik hem luister, hoe meer ik dit album kan waarderen. Toen ik hem voor het eerst hoorde, zat ik nog met Noir in mijn hoofd, ja, dan vind je het geen leuk album, met al dat dromerige, zweverige progressieve gezang, maar als je er eenmaal in komt, en je vooroordelen over hoe Callisto zou moeten zijn aan de kant zet, is het een geweldig album.

Wat valt er te snappen dan?

Misschien is snappen niet het juiste woord, maar het duurde voor mij in ieder geval een tijdje voordat ik het meer ging waarderen dan hun eerdere albums. Maar in bepaalde nummers kan ik gewoon veel meer emotie vinden, en kan ik er veel meer in mee, dan in hun eerdere werk. Wat het hem precies voor mij doet, is echter moeilijk de vinger op te leggen.

Voor mijn gevoel is de muziek wat vloeiender geworden vergeleken met hun oudere albums, die een wat ruwer gevoel hebben. Misschien is het maar gewoon net wat je wat beter ligt, maar op dit vloeiendere album droom ik in ieder geval weg .

Wow, iets helemaal anders dan Noir, dit, en minstens even goed! Wat meer emotie in deze Providence is een aangename verrassing, want dat ontbrak toch wel wat in Noir. Er mochten wel iets meer grunts inzitten, maar dit is een érg genietbaar album. Nauwelijks nog metal te noemen voor het grootste deel.