Giant Squid - The Ichthyologist (2009)

Deze band kende ik voorheen niet. Het label The End is me toch vrij goed bekend en aangezien ze daar hun vorige cd op uit hadden, kon ik dit makkelijk zijn tegen gekomen.
Deze cd is gelimiteerd (1000 stuks wel hoor) uitgebracht in eigen beheer en duikt overal op. De invloed van blogs en torrentsites is groot tegenwoordig.

Hoe klinkt dit dan?
Aan het standaardwerk van bas, drums, gitaar, is standaard een cello toegevoegd. In elk nummer komen hier nog meerdere gastmuzikanten/vocalisten bij. Denk hierbij aan trompet, hobo, banjo en viool.
Hiermee word een sound neergezet die het midden houdt tussen progressieve Rock en Metal. De cello zorgt vaak voor het emotionel hart van de nummers.
Hoofd vocalist Aaron Gregory's stem is vrij divers. Soms doet hij denken aan een rustige Serj Tankian (SOAD), op andere momenten weer meer aan Mastodon- of Neurosis-achtige vocalen.

Het album heeft een doorlopend concept, wat eerder muzikaal te voelen is, dan op te maken uit de lyrics (kom ik later nog op).
Het concept is dat van een man alleen gelaten op de wereld, helemaal los van de mensen die hij kende. Alleen de zee geeft hem nog houvast, maar is tegelijk heel wild en slokt hem op.
Dit is natuurlijk metaforisch en staat voor de moeilijkheid om verlies van naasten te accepteren en vooral hoe zo'n proces iemand kan veranderen.

Muzikaal is er in dit album veel emotie te voelen. Veel dynamiek zorgen ervoor, dat je inderdaad wel begrip kan hebben voor het concept wat erachter zit.
Productioneel is dit album echter heel zwaar en zit het heel vol en lijken de vocalen wel eens bijna te verdrinken (zoals de man in de zee?). Het valt natuurlijk niet mee om naast de gitaren en cello nog andere instrumenten en OOK nog vocalen te hebben. Daar heb je een sterke productie voor nodig. Die is er, maar vol zit het wel.
Tijd en ruimte om op lyrics te concentreren is er nauwelijks. Terwijl daar het concept vast goed in uitgewerkt word.
Al begint het langzaamaan te komen, nu ik het album wat beter ken.

hoogtepunten:
Throwing A donner party at the sea
Sevengill (gastvocalen Anneke van Giersbergen)

klein minpuntje:
Het zit vol en er sneeuwt nog wel eens wat onder. Op cd is de afstemming NET goed genoeg. Op MP3 verzoop dit best wel veel af en toe.

Erg orgineel en veel emotie. Ik kan niet anders dan hier gewoon hoge punten aan geven. Al is de productie misschien niet perfect.

Ja, bijzonder toffe plaat! Alleen net wat te lang om echt te boeien in mijn ogen.

De eerste paar nummers, vooral nummer twee, zijn bijzonder mooi.
Jammer dat ze dit niet het hele album vol houden want later zakt het toch wat in.

Muzikaal verder ontwikkeld dan hun vorige. Houdt de spanning alleen iets minder goed vast.

Klinkt inderdaad erg apart. Productie is overvol en dat is wel een beetje jammer, maar de sfeer komt wel erg goed tot uiting.
Even aan wat meer luisterbeurten onderwerpen en dan kom ik met een definitieve stem.

Ik vind dit dus fantastisch. Op vinyl klinkt het wat mij betreft prima en kan ik er echt van genieten.
Veel emotie en inderdaad in de muziek kun je het verhaal ook al volgen. Soms klinkt het modderig, sludge.
Een van mijn favorieten.