Jackie McLean Quartet - Rites of Passage (1991)

Ik weet niet helemaal waarover ik mij meer verbaas. Over hoe goed de twee comebackplaten van McLean zijn (deze alsook de voorganger ''Dynasty'') of over hoe deze twee plaatjes nog geen beoordelingen hadden op deze site. Terwijl McLean toch wel een trouwe fanbase lijkt te hebben op deze site (maar wellicht schat ik dat te positief in met geen enkel album boven de 50 stemmen). Knap hoe McLean na een lange periode zonder studio-opnames in een sterk veranderde jazzwereld toch weer zo goed kwam bovendrijven.

Uitstekende hard-bop met een kundig kwintet (inclusief zoonlief René als solist op diverse saxofoons, die ook het merendeel van dit album heeft gecomponeerd) en een Jackie McLean in topvorm. Misschien als solist wel sterker dan op zijn reeks jaren 60 hard/post-bop albums. Zijn spel is hierop nog altijd even krachtig en herkenbaar gepassioneerd; boordevol emoties, vol met dadendrang gedurende lange solo's. De composities en sfeer zijn wellicht wat in die tijd blijven hangen en zijn derhalve verre van revolutionair te noemen, maar wanneer Jackie en zijn kwintet én in topvorm én energiek zijn, dan is dat verre van problematisch. Erg genietbaar dus.