Blue Magic - The Magic of the Blue (1975)

In het sweet soul genre zou je bijna zeggen dat een groep als Blue Magic onovertroffen is. Deze heren zorgen op dit album ook weer voor uitmuntende harmonieën. Hoewel het album als geheel misschien nogal eentonig kan overkomen, zit er voor de geduldige luisteraar wel degelijk voldoende variatie in om het interessant te houden. Geen variatie in de stijl, die blijft zoet, maar verandering in de instrumentatie, die overigens keurig aansluit bij de thematiek van de teksten die ze hier zingen. Three ring circus weet met zijn intro bijvoorbeeld al gelijk het gevoel van (de) circus te vangen. Hoewel het eigenlijk “gewoon” een levenslied, maar dan binnen het soul genre, heeft het ook wel iets heel luchtigs over zich. Eigenlijk een soort van smartlap, al is dat een twijfelachtige eer waarmee je het nummer wellicht tekort doet. Dat terwijl You won’t have to tell me goodbye juist een hele dreigende sfeer heeft. Dat zoet niet gelijk staat aan saai bewijzen ze met Never get over you en Let me be the one, haast grondleggers van (de) disco qua sound; maar dan net even met minder toeters en bellen. Eenmaal bijgekomen van deze floorfillers krijg je een nummer als When ya coming home voorgeschoteld, die een voorzien is van een dromerige sfeer. De rustigheid zelve. Naast de harmonieën, verdient ook de instrumentatie een dikke pluim; die is soms bescheiden en rustig, tevens soms ook erg funky, maar altijd gebalanceerd. Fijn album. Vooral nu het weer wat kouder wordt, ademt The magic of the blue de warme uit waar je juist dan naar snakt.