Sonny Stitt / Bud Powell / J.J. Johnson - Sonny Stitt / Bud Powell / J.J. Johnson (1956)

Wat een bopperdebop! Heerlijk energiekplaatje vol speelplezier. Echt een plaatje dat je weer tot leven wekt; dat je ontzettend vrolijk doet voelen. Zeer authentiek en bovenal uiterst genietbaar. Op sommige momenten waan je je haast Tony Curtis in een rokerige exclusieve jaren 50 nachtclub vol pracht en praal.

Hoewel vooral Bud Powell (en in de latere sessies doet John Lewis het ook prima achter de piano) mij hier regelrecht inpakt met zijn dynamische spel, ben ik ook behoorlijk overtuigd van Sonny Stitt. Zijn Sonny Side Up vond ik wat saai en gemakkelijk, maar op deze plaat is hij helemaal in zijn element. Dat vind ik bijzonder, daar deze plaat een stuk eerder is opgenomen dan Sonny Side Up (drie sessies uit 1949-1950) en Stitt in het begin van zijn carriere nogal vergelijkt werd met 'Bird'. Hoewel best wat overeenkomsten zijn te vinden (er zijn wel meer saxofonisten uit het boptijdperk waarover je dat kunt zeggen), vind ik Stitt hier behoorlijk eigenzinnig uit de hoek komen. Komt natuurlijk omdat hij hier de tenorsax oppakt, maar hoe hij afwisselt tussen zoele ballades en up-tempo escapades vind ik erg mooi.

Let overigens ook zeker op de drums. Die spontane drumroffels kunnen maar van één man zijn: een piepjonge Max Roach die even zijn signatuur komt afleveren. Hij was toen natuurlijk vooral een populaire sideman en sessiemuzikant, maar ook hier zijn al dingen te horen die hem later tot een groots bandleider zouden maken. Mooi plaatje dus!

Sonny Stitt staat overigens bekend om zijn exorbitante aantal opnames die hij heeft gemaakt. Dat maakt het ook direct lastig om de essentiële platen eruit te halen. Iemand nog projecten van deze man die ik zeker moet kennen?

Dit is mijns inziens wel het beste van Stitt. Inderdaad een fantastische bop plaat met grootheden die met veel plezier samen spelen. Verder vind ik Personal Appereance ook een echte aanrader. Stitt Plays Bird en Sits in With The Oscar Peterson Trio zijn ook heel aardig maar ik weet niet of die jou aanspreken.

Van Oscar Peterson kan ik als bandleider in ieder geval stevig genieten. Niet altijd even avontuurlijk, maar zeer plesant. Ik ben wel benieuwd naar de samenwerking tussen Peterson en Stitt. Thanks!

Dat is inderdaad Peterson: nooit echt spannend maar wel vaak puur genieten

Serieus nog nooit van deze plaat gehoord totdat hij dankzij jullie in de updates verscheen. Klinkt interessant, gaan we eens luisteren de komende dagen!

Ja fijn plaatje. Was eerst even in verwarring omdat ik dacht dat het een trioplaat was, maar dat kwam gelukkig snel weer goed.

Grotendeels eens met Ataloona, eigenlijk. Powell domineert het eerste deel van de plaat. Stitt blaast door het gebruik van de tenorsax bebop met een vleugje 'bean', al blijft het ook wel heel erg 'bird'.
Op de tweede helft vind ik vooral 'Afternoon in Paris' en de afsluitende ballad erg mooi. Fijn expressief trombonespel van Johnson en mooie wisselwerking met Stitt, waardoor de eigen stijl van laatstgenoemde ook beter uit de verf komt.
Max Roach sneeuwt soms bijna onder in al dat gebop, maar houdt de hartslag erin en neemt zijn momenten om te laten zien dat hij voldoende eigen ideeën heeft.

Voorlopig vier sterren.