Steve Earle - Jerusalem (2002)

Jerusalem is zeker niet abonimabel, maar we zijn toch beter gewoon van Steve.

Ashes to Ashes zou een goede nummer opgeleverd kunnen hebben, maar het arrangement van dat nummer werkt gewoon voor geen meter.

En eigenlijk is dat nummer een schoolvoorbeeld voor de rest van dit werk - goede ideeën voor de songs, mindere uitwerking. Steve Earle is een bezige bij - hij schrijft songs zoals nonkel René pannenkoeken bakt: in een enorm tempo en met kundige hand.

Alleen: hier bleef de songfee wat achter

Toch nog op de valreep één memorabele song: I Remember You - een excellente luuuuuuuuuuuvsong met Emmylou Harris (die rijgt de samenwerkingen aaneen ).

Jerusalem bevat wat tegenstellingen inderdaad.
De muziek lijkt soms wat dood te slaan als lauwe prik, maar de teksten staan als bruisende champagne.

Ik vermoed dat good ol' Steve te veel wilde vertellen en de vertelling (de boodschap) boven de presentatie van die vertelling verkoos. Die boodschap is wel ijzersterk en zal velen van ons zeker aanspreken. Vooral ook omdat er een behoorlijke dosis moed in zit.

Dit album kwam in juli 2002 uit en was een reactie op het (rechtse) patrionisme wat als een vloedgolf over het continent was geslagen. Elke vorm van kritiek op Amerika was hoogverraad. Steve probeerde dit te relativeren en stelde juist dat het kritiek kunnen hebben op je eigen land het summun is van democratie, vrijheid en vaderlandslievendheid (kritiek kan tot verbeteringen leiden ten slotte). Helaas, de meeste Amerikanen en de media bezagen dat nog niet zo.

...hey we can build a great wall around the country club to keep the riff-raff out until the slump is through I realize that ain't exactly democratic but it's either them or us and that's the best we can do...

En dan nog John Walker's blues, die kostte hem zowat zijn kop (als Steve een neger was geweest en in het diepe zuiden had gewoond, dan was hij hoogstwaarschijnlijk opgeknoopt aan de hoogste boom). Hij kiest hier de kant van een Amerikaanse tiener die zich bekeerd tot de Islam, echt gebeurd ook, en zo snel na 911 over zoiets zingen, dat leidde tot boycot acties. Heftige boycot acties.

Steve is het eerlijke geweten van Amerika en net zoals in het album wat hierna kwam schroomt hij niet om zijn mening te geven. Alleen dat al, in een tijd waarin protest songs genegeerd worden, vind ik lef. En dat ik zijn mening ook nog eens deel, maakt het fantastisch.

Oh ja, elke vergelijking met The Rising van Springsteen heb ik vermeden, want er is mijn inziens geen vergelijking mogelijk. Iemand die dat wel kan....ik ben benieuwd.

Inderdaad, dat is een song die Bush c.s. niet graag zullen horen. Steve Earle verdiept zich in de drijfveren van een jongen die radicaliseert als gevolg van de leegte die hij ziet in de amerikaanse cultuur om zich heen, MTV bijvoorbeeld. Hij herkent zich niet in de cultuur van beroemd zijn als doel op zichzelf. Dan maar radicaal het tegenovergestelde. Amerika is een idioot land in dat opzicht. Je bent of dit of dat, er schijnt zo weinig nuance te bestaan. Religieuzen zijn al heel gauw fanatiek en onverdraagzaam, of ze nu christen of moslim zijn. Volgens mij heeft Earle dat goed gezien

Akoestisch klinken nummers als 'Jerusalem' en 'What's A Simple Man To Do' wat beter (aanrader: "Live At Montreux 2005"), maar ook "Jerusalem" is weer een prachtig album. Earle is gewoon altijd goed.

Een waarheid als een koe (of twee... ).

Earle is een klasbak, punt.

Zeker, maar toch is dit 1 van zijn mindere werken. Beetje gezapig op sommige momenten. Teksten mogen dan nog zo goed zijn, de muzikale aankleding is altijd nog belangrijker voor mij en daar schort het aan. Een knaller in de vorm van Johnny Come Lately of Galway Girl mis ik hier. Beetje te somber dit.

Rond dezelfde tijd vorig jaar schreef ik ook al een weinig vleiend stukje over I feel allright en ook over deze ben ik inmiddels aardig meer te spreken. Wellicht komt het doordat ik de laatste tijd heel erg op zoek ben naar andere artiesten in het genre. Als ik dan Steve Earle weer hoor dan is er in dit deel van de country rock gewoon geen betere te vinden. Zo gezapig als dit eerst op me over kwam hoe lekker ik het nu toch vind klinken.

Op mij maakt dit album vooral een krachtige indruk. Ik ben niet weg van z'n stem, maar naar dit album luister ik toch wel graag.

"Amerika V. 6.0 (The Best We Can Do)" doet erg denken aan the Stones' "Jumpin' Jack Flash".

Een tikkeltje minder dan de vier hieraan voorafgaande prachtige albums (Train A Comin', I Feel Alright, El Corazòn en Transcendental Blues). Maar nog altijd goed.

Zijn politieke activisme was prijzenswaardig (en zeker in die tijd), maar wellicht is zijn boosheid ten koste gegaan van zaken als de songstructuur en/of de arrangementen.

Grappig: heb dit album weer eens beluisterd. En wat ik van plan was om als reactie te posten blijkt zo ongeveer de inhoud van mijn vorige post van 3 jaar geleden te zijn.

Hoewel veel van Steve's albums wel activistische teksten kennen voert dat op dit album wel de boventoon. Op zich vrij logisch, zo direct na 9/11. Het heeft zijn populariteit absoluut geen goed gedaan. Maar ik vermoed dat hem dit geen moer heeft geïnteresseerd.

Maar het klopt dat dit wel wat ten koste is gegaan van de kwaliteit. Een aantal songs zijn muzikaal gezien wat minder dan de gemiddelde kwaliteit van Steve's songs.

niet zijn "makkelijkste" album dit "Jerusalem". over zijn activistische teksten en stellingname is hierboven al voldoende gezegd. het getuigt van lef. respect voor de man die van zijn hart geen moordkuil maakt en kleur durft te bekennen.

de muziek op dit album country/rock noemen is wat twijfelachtig, hoewel country wel te horen valt op het akoestisch uitgevoerde "The Kind" met fingerpickin' gitaarspel van Steve Earle en het fraaie geluid van een harmonium en het duet "I Remember You" met Emmylou Harris, wat mij betreft de 2 hoogtepunten van dit album. de sound en het ritme van het mid-tempo "What's a Simple Man to Do?" deed mij denken aan het nummer "96 Tears" van collega singer/songwriter Garland Jeffreys. net als "John Walker's Blues" een goed in het gehoor liggende song.

van het flinke aantal stevige roots rockers steken "Ashes to Ashes", "Amerika v. 6.0" en "Shadowland" met een heerlijk schurende harmonica er bovenuit.

"Conspiracy Theory" het 2e duet op dit album, met de Engelse zangeres Siobhan Maher Kennedy (getrouwd met mede producer Ray Kennedy, maar dat terzijde), "The Truth" en het eveneens stevige "Go Amanda" zijn voor Steve Earle's zijn doen wat ondermaatse composities.

de muziek op "Jerusalem" klinkt krachtig en vitaal met een gedreven Steve Earle, maar het songmateriaal en de uitvoering ervan laten iets te wensen over.

Album werd geproduceerd door Steve Earle & Ray Kennedy (The Twangtrust)
Recorded at Room & Board, Hermitage, Tennessee (except track 2)
All songs written by Steve Earle (except "Go Amanda" co-written Sheryl Crow)

zijn band The Dukes ten tijde van dit album:
Eric "Roscoe" Ambel: guitar, vocals
Kelly Looney: bass
Will Rigby: drums, percussion
Patrick Earle: percussion

Steve Earle: guitar, bass, mandolin, banjo, harmonica, harmonium, Mini-Moog, organ, vocals

Garland Jeffreys nam 96 Tears inderdaad ook op, maar schreef het niet (Rudy Martinez)