SND - Atavism (2009)

Wauw, SND is back! Ik blijf onverminderd positief over de releases op Raster-Noton, de herboren nieuwe snd geeft daar dan ook alle reden toe.
Herboren in de zin van een nieuw geluid? Nee, meer een blik op de afgelopen 10 jaar, en dat geherdefinieerd tot hoe het eigenlijk had moeten klinken. En dat maakt deze plaat ontzettend geslaagd.
Deze plaat doet me denken aan Richie Hawtin in zijn beste periode, diepe luistertechno, maar dan ingewikkelder (experimenteler) gestructureerd.

Bij vlagen vind ik deze echt aggressief, maar zeer zeker een lekker plaatje.
Heel wat killer nog dan hun oude werk, maar zeker niet minder boeiend.

Struikelde hierover op Boomkat. Is wel wat anders dan waar ik normaal naar luister; minimalistischer. Maar ik vind het een enorme stootkracht hebben en tegelijkertijd heel hypnotiserend; het speelt met je hoofd.

Stevig hortende en stotende klanken en tegelijk een soepele flow ertussen. Moest dit wat harder draaien om echt sterk te laten overkomen. Gebruik nu ook betere eq afstellingen ervoor waardoor bij mij de bass goed uitkomt en tegelijk de stootkracht in de hogere frequenties flink gevoeld wordt. Moddervet dynamisch geweld nu voor m'n oren.

Liefhebbers hiervan raad ik aan ook Manitutshu * van Mark Fell, lid van SND, te luisteren.

Al het recente solo werk van Mark Fell is aan te raden

ff op hoog volume, want is alweer een tijdje terug dat deze heeft opgestaan.