Par Example - Pharos (2004)

Par Example is een electronisch muziekproject van eigen bodem, waarvan dit album het debuut is. En hoewel dit album pas officiëel in 2004 uitgekomen is, dateert de muziek alweer uit 1989. Waarom Pharos nooit eerder is uitgebracht, is op zich een raadsel, aangezien behalve nog een album in 1991, dit het enige wapenfeit van deze groep is. Waarschijnlijk hebben de heren zich na die tijd op andere producties en projecten gestort.
Feit blijft wel dat de heren Ton Haring en Eric van Baaren er goed aan deden, deze muziek toch uit te brengen en tevens dankzij een goede remastering van Eric Snelders (naast EM-muzikant ook één van de mannen verantwoordelijk voor het Quantum-label), de muziek een goede productie mee te geven.
V.w.b. de muziek start het album veelbelovend met Flarepath, een rustig opbouwend intro-nummer waarin ruimte is voor mooie passages voorzien van de nodige gitaar-partijen, synth-melodieën, twinkelende en knetterende geluids-effecten en ga zo maar door. De combinatie geeft de muziek zelfs een beetje een eigen smoel mee, waardoor Par Example wel degelijk beschikt over een eigen geluid.
De groep barst pas echt los op Cometary Impulse, zonder twijfel het beste nummer van het album. Een zeer langzaam opkomend intro, barstensvol geluidseffecten die minutenlang aanhoudt, geeft al aan dat de heren van Par Example mij willen voorbereiden op iets heftigs. En dat gebeurt uiteindelijk ook, met een heftig up-tempo gedeelte wat ik alleen maar kan omschrijven als space-rock. Helaas duurt het nummer net iets te lang, waardoor de impact uiteindelijk een beetje verdwijnt.
Het Pharos-drieluik daarentegen valt dan toch tegen: het klinkt allemaal best veelbelovend, maar uiteindelijk gaat het nooit echt ergens heen. De opbouw van deel A, met een langzaam ondersteunend thema, is het enige wat ik te horen krijg, en deel B is zelfs niets meer dan wat elektronisch gekabbel met op de achtergrond het gezang van vogels en vreemd genoeg ook de geluiden van voorbijrijdende treinen, waardoor ik heel even aan Magnetic Fields van Jean Michel Jarre moest denken. Alleen klinkt dit beduidend anders. Uiteindelijk, maar veel te laat, barst deel C dan toch nog uit in een pompeus eindstuk, die eigenlijk al veel eerder had moeten komen.
Het eindresultaat zorgt er dan toch voor, dat ik. ondanks dat ik zeer enthousiast was door de eerste 2 nummers, toch met een wat tegenvallend gevoel achterblijf, waardoor ik niet meer dan 3 punten kan geven. En dat voor een album waar m.i. veel meer in had kunnen zitten.