Recoil - Bloodline (1992)

De man achter Recoil is Alan Wilder, die bij het verschijnen van dit album Bloodline nog in Depeche Mode zat. De invloeden van Depeche Mode zijn goed te horen. Ook hoor ik duidelijk Kraftwerk.

Ik luister liever naar een album van Depeche Mode, maar dit album van Alan Wilder mag er ook zijn. De nummers zijn allen wat aan de lange kant, dat maakt het wel weer bijzonder, het zijn geen 4 minuten popsongs. Spannende synthesizerklanken maken dit album tot een mysterieuze ervaring. Het 'rappen' op track 5 "Curse" vind ik minder geslaagd. De laatste track "Freeze" is dan wel weer wonderschoon.

Gelukkig zijn 'fratsen' als 'Curse' op dit album nog een uitzondering.
En ja, uiteraard klinkt er dM door; als componist stond Wilder dan bescheiden in de schaduw van Gore, in de studio was hij een soort geluidsarchitect en moest dM met het eerste album zonder Wilder, de cd 'Ultra', een legertje laten aanrukken om hem - in alle anonimiteit - te komen vervangen.

Op dit album kiest Wilder met Toni Halliday (Curve) en Douglas McCarthy (Nitzer Ebb en sinds enige jaren met Terece Fixmer het duo Fixmer/MCCarthy vormend) voor vocalisten die goed bij hem en zijn muziek passen.
'Curse' vind ik ook minder en track 2 zelfs afschuwelijk, maar de overige tracks maken het voor mij meer dan goed.

Een geweldige plaat in een genre dat eigenlijk niet de mijne is. De Bukka White opnamen stammen uit 1962 en is uit een interview met White. White zingt hier dus niet, maar praat.

Na het voltooien van het succesvol Depeche Mode album Violator en de daarop volgende tour (met o.a. Nitzer Ebb als supporting act), produceerde Alan het album Ebbhead van Nitzer Ebb; eens dat allemaal achter de rug ging hij weer aan de slag met zijn Recoil project en Douglas McCarthy deed hem een gunst terug door op dit album het nummer Faith Healer in te zingen.

Het was ook het eerste Recoil album waarbij Alan gastartiesten introduceerde, alsook het eerste album waarbij een single werd uitgebracht, nl. Faith Healer, een cover van Alex Harvey.

Opmerkelijk op dit album is het nummer Electro Blues for Bukka White, waarmee Alan een oude opname van Bukka White in een elektronisch jasje stak.