O'Donel Levy - Everything I Do Gonna Be Funky (1974)

Strak kontje! Dat geldt niet helemaal voor de instrumentatie van het album, dat zowel instrumentale als vocale nummers bevat; ik vind het bij vlagen nogal rommelig en druk klinken. Het is het jammer dat het materiaal alles behalve memorabel is. Het gehele album is een mix van funk en jazz, waarvan eigenlijk alleen het titelnummer (Everything I do gonna be funky dus) mij in positieve zin is bijgebleven. De Billy Preston cover Will it go round in circles, is niet echt geslaagd; het origineel is, ondanks het funky is, ook nog eens soulvol – deze versie totaal niet. Ook de instrumentale Stevie Wonder cover Living for the city is veel te druk om als luisteraar aandachtig ernaar te blijven luisteren. Alsof dat nog niet genoeg is krijg je nog een bluesy cover: Willow weep for me. Vooral bij dit nummer valt op dat O’donel Levy een betere instrumentalist dan vocalist is. Een prettige zangstem heeft hij namelijk niet echt, maar zijn vocalen zijn bij het openingsnummer prima te doen. Na het openingsnummer gaat zijn stem me tegenstaan. Met Marbles is trouwens iets vreemd aan de hand: de credits op de achterkant gaan naar O’donel Levy zelf, maar 't liedje is toch echt van John McLaughlin. Afgaande op de hoes had ik er wel meer van verwacht.