Tom Ellis / Leif - Zero EP (2004)

Als ik een elektronische vinylwinkel binnenstap valt het me telkens op dat meer dan 60% allemaal op elkaar lijkt. Allemaal cheesy koek waar weinig originele insteek in zit. Dat gevoel heb ik vooral bij genres als Deephouse en techhouse waar heel wat rommel tussensteekt.

Dit soort artiesten verkoopt deze platen aan dj's en toeristen. Het is puur dansvloer gericht. Als je deze techhouse opzet, ben je zeker mee. Doffe beats die op je afgevuurd worden. Dan komt er nog een melodietje daartussen en klaar is kees. Helaas is een frequent luisteraar daar niet echt tevreden mee. Na een paar luisterbeurten zakt heel de structuur ineen als een kaartenhuisje en blijft er enkel nog een platte bodem over.

Het valt me toch hoe langer hoe meer op dat het maken van échte kwaliteit niet aan iedereen gegeven is. Soms kan iets zo eenvoudig zijn en toch opgemerkt worden in een heel platenarchief. Dit zal er in ieder geval zeker niet uitkomen.