Hugh Hopper - 1984 (1973)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde / Rock
Label: CBS
-
Miniluv (14:39)
-
Minipax I (3:19)
-
Minipax II (3:13)
-
Minitrue (1:24)
-
Miniplenty (17:03)
-
Minitrue [Reprise] (3:18)
-
Miniluv [Reprise] [Previously Unreleased] * (5:03)
-
Minipax I [Alternate Take] * (3:43)
-
Miniluv [Version I] [Home Demo] * (2:23)
-
Miniluv [Version II] [Home Demo] * (2:38)
-
Minitrue [Home Demo] * (1:51)
-
Minipax II [Slow Theme] [Home Demo] * (2:51)
-
Minipax I [Home Demo] * (1:06)
-
Minipax II [Fast Theme] [Home Demo] * (2:03)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
42:56
(1:04:34)
Links
Last.fm
0
Mssr Renard
geplaatst: 9 juni 2023, 15:21 uur
Hopper noemt dit zijn weirdo-album en dat is het ook wel. Een meester van de fuzzbass, laat hij hier alle regels en conventies los en gaat flink los op zijn basgitaar en met tapeloops.
Op het één-na-langste nummer doet hij het ook allemaal alleen. Basgitaar, tapeloops en wat percussie. Ik kan me voorstellen dat deze song niet op een Soft Machine-plaat terechtkon.
De andere songs zijn wat korter en met vrienden opgenomen. En hij had nogal wat vrienden: Lol Coxhill, Pye Hastings, John Marshall, Malcolm Griffiths, Gary Windo, Nick Evans. Allemaal vrienden uit de Canterburyscene.
Als je deze lui in alle gekte wilt horen, luister dan eens naar Minipax II, waar de percussie het verfrommellen van een stukje papier is.
Voor de experimentele gekte van de plaat kan ik niet anders dan een goede voldoende uitdelen, maar ik ben toch meer liefhebber van mooie muziek, en dat is deze plaat niet echt. Knap is het wel, en erg avant-alles.
Op het één-na-langste nummer doet hij het ook allemaal alleen. Basgitaar, tapeloops en wat percussie. Ik kan me voorstellen dat deze song niet op een Soft Machine-plaat terechtkon.
De andere songs zijn wat korter en met vrienden opgenomen. En hij had nogal wat vrienden: Lol Coxhill, Pye Hastings, John Marshall, Malcolm Griffiths, Gary Windo, Nick Evans. Allemaal vrienden uit de Canterburyscene.
Als je deze lui in alle gekte wilt horen, luister dan eens naar Minipax II, waar de percussie het verfrommellen van een stukje papier is.
Voor de experimentele gekte van de plaat kan ik niet anders dan een goede voldoende uitdelen, maar ik ben toch meer liefhebber van mooie muziek, en dat is deze plaat niet echt. Knap is het wel, en erg avant-alles.
* denotes required fields.
* denotes required fields.