Taj Mahal - Giant Step (1969)

Ik heb deze plaat gekocht naar aanleiding van het optreden van Taj Mahal op het North Sea Jazz festival van 2012. Daar speelde Mahal een set van onvervalste blues songs. Dit in tegenstelling tot de nummers op "Giant Step" en zijn twee voorgaande platen; zijn gelijknamige debuut en de klassieker "The Natch Ol' Blues". "Giant Step" klinkt meer als een country plaat met een vleugje soul en rock & roll. Toch een heel genietbaar album, en de echte blues komt nog even voorbij op het afsluitende "Bacon Fat". Deze plaat is niet echt representatief voor het oeuvre van Taj Mahal, maar best een prettige luisterervaring.

Heb je zijn live-album The Real Thing wel eens beluisterd? Daar wordt ik erg vrolijk van. Veel blues door een topband met fijne tuba, banjo, piano, gitaar en blazers op de achtergrond, een feest!

Hoe zit het nou precies? Zijn Giant Step en De Ole Folks at Home twee verschillende albums of horen ze bij elkaar?

Vind het voortkabbelgehalte wel een tikkeltje te hoog op deze plaat. Weinig stand out tracks, maar ook niet onaangenaam.

Twee aparte platen, maar inderdaad als een 2 in 1 uitgebracht op cd...

Uit de afdeling beter laat dan nooit: Werd destijds als 2LP uitgegeven.

zoals Droombolus al aangaf verschenen deze 2 albums oorspronkelijk in 1969 als dubbel LP. de re-issue op 1 cd label Columbia verscheen in 1989 en klinkt als een klok.

"Giant Step" is het elektrische gedeelte met band en "De Ole Folks at Home" het akoestische gedeelte door Taj Mahal solo ingespeeld. beide voorzien van de bluesy, ietwat gruizige, soulvolle stem van Taj Mahal.

mijn voorkeur gaat naar het bandalbum met gedreven, stevige blues rock op zijn eigen "Give Your Woman What She Wants", de klassieker "Six Days on the Road" (ooit prima gecoverd door de Flying Burrito Brothers op het live album "The Last of the Red Hot Burritos" (1972) en "You're Gonna Need Somebody" (Blind Willie Johnson).

"Take a Giant Step" (Gerry Goffin/Carole King) en de veel gecoverde blues standard "Good Morning Little School Girl" en het met de band geschreven "Further on Down the Road" worden iets rustiger in een folk blues stijl uitgevoerd.

"Keep Your Hands Off Her" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly) en de slow blues "Bacon Fat" van de R&B muzikant Andre Wiliams met een op gitaar solerende Jesse Ed Davis (door Taj Mahal vooraf aangekondigd met Mr. Davis) zijn 2 sterke afsluiters. "Bacon Fat" zou later ook door Willy DeVille worden gecoverd op zijn album "Horse of a Different Color".

van de korte opener "Ain't Gwine Whistle Dixie" verscheen n.m.m. de ultieme uitvoering in een lange versie op het magistrale live album "The Real Thing" (1971).

Album werd geproduceerd door David Rubinson

Taj Mahal: vocals, harmonica, banjo, National steel-bodied acoustic guitar
Jesse Edwin Davis: electric guitar, acoustic guitar, piano, organ
Gary Gilmore: electric bass
Chuck "Brother" Blackwell: drums