Laura Lee - Two Sides of Laura Lee (1972)

Wel iets minder mooi dan voorganger Women’s Love Rights van een jaar eerder, maar als ze die had willen overtreffen dan was ze ook niet menselijk geweest. Two Sides of Laura Lee is weer een prima plaat geworden, en had net zo goed Two Fantastic Sides of Laura Lee kunnen heten. Lee’s hese stem doet namelijk weer wat het moet doen: het zindert en het verzacht. De absolute top-track, het funkende en bovenal sprankelende Crumbs Off the Table, had qua sound van haar vorige plaat kunnen komen. De rest is wat rustiger, maar nog steeds erg mooi - ook de vele covers. Zo bevindt zich haar versie van Every Little Bit Hurts zich ergens tussen 't klassieke soulgeluid en een walz, en zet ze Percy Sledge’s When a Man Loves a Woman geheel naar d'r eigen hand (gezongen vanuit vrouwelijk perspectief), en voegt ze er een mooi gesproken woord deel toe, aan het begin, en geeft ze zelfs nog wat moederlijk advies toe. Ook haar versies van de klassiekers At Last en Guess Who I Saw Today? zijn meer dan aardig. Haar nieuwe nummers zijn wel 't mooist. Neem bijvoorbeeld de twee scherpe, en wederom enigszins spraakmakende, teksten die zijn te horen in Rip Off en If You Can Beat Me Rocking (You Can Have My Chair), waarvan die laatste duidelijk naar seksuele implicaties verwijst, terwijl ze haar man hard te grazen neemt in Rip Off en ze zich ontdoet van al zijn spullen ('n beetje in de stijl van Blu Cantrell’s Hit ‘Em Up Style uit 2001 - alleen is Lee nog wraakzuchtiger! – ”I’m gonna slap him in his face...”). Dat gospel-soul ook cool kan zijn bewijst ze met de frisse You’ve Got to Save Me-compositie, die voorzien is van een religieuze tekst. Het is duidelijk: ook dit is een fraai album geworden van Lee.