Joy of Cooking - Joy of Cooking (1971)

Deze cd ook weer in de Vinylloods voor 1 euro mee kunnen nemen, de hoes is echter die van de re-issue uit 2003.
Maar origineel inderdaad uit 1971.
Een wat onbekende band, deze hippieachtige groep uit Amerika. Onduidelijk waarom deze band het eigenlijk niet echt heeft gered. Een paar jaar bestaan, 4 albums uitgegeven. Het kan niet aan de muziek hebben gelegen, paste geheel in deze hippietijd. Geen duidelijke rock of pop, maar van alles wat: folk, blues, jazz, soul. Een beetje wat je ook bij de musicals Hair , Godspell en in mindere mate Jesus Christ Superstar hoorde.
Sommige critici denken dan ook niet dat het tegenvallende succes kwam door de muziek, maar meer door de samenstelling van de groep. Want de belangrijkste vaandeldragers van de groep waren twee vrouwen ex-folkie Toni Brown (de belangrijkste componist) and ex-bluesvrouw Terry Garthwaite. Zeker de laatste zorgt soms voor Janis Joplin achtige uithalen, maar vooral de samenzang is erg goed. Was men nog niet toe aan een band met twee front vrouwen ?
In ieder geval, het klinkt zeker goed. Muzikaal nog ondersteund door drie mannelijke muzikanten. De piano is het belangrijkste instrument, geheel passend bij de hippie muziek weinig drums maar meer bongo's en conga's. Ergens kun je zie zien als voorlopers van Fleetwood Mac en dan natuurlijk hun bekendste periode met ook twee belangrijke vrouwen in de groep.
In ieder geval heerlijke muziek uit 1971, zeker een nummer als 'Did you go downtown' heeft een heerlijk Doors/Titanic gehalte, met aan het eind een heerlijke jazzy achtige vocale improvisatie. Dat nummer duurt ook bijna 8 minuten en de marihuana dampen komen bijna uit mijn speakers !
Het is opvallend hoe veelzijdig het album is, men schakelt net zo snel van folk naar bossa nova en dan weer jazz, rock, blues.
Op het achterhoesje staat een tekening met een man en vrouw uitbundig aan het (hippie) dansen (misschien horend bij nummer 'dancing couple'), dat was zeker mogelijk op deze muziek.
Voor mij nog moeilijk in te schatten waarom deze band het niet gemaakt heeft, want alles klopt. Prima muziek, hippie achtige wat feministische teksten, veelzijdig en zeker ook festival waardig. Zou het dan toch aan de tijd liggen, die nog niet klaar was voor twee front vrouwen ? Je zou toch zeggen dat dit binnen het hippie dom zeker geen probleem moest zijn. Maar Janis Joplin was in dat wereldje toch wel een eenzaam vrouwelijk boegbeeld, andere vrouwelijke muzikanten bleven toch veel in de folk hoek.
Het verleden kunnen we niet veranderen, maar niets belet ons om nu hiervan te genieten. Dadelijk even de kruidenthee inschenken met de macrobiotische crackers ernaast en wat wierook opsteken en wat stoelen opzij om toch even (bij een paar nummers) uit mijn dak te gaan.
Wie volgt ?

Vandaag op vinyl aan kunnen schaffen, de oorspronkelijke uitgave uit 1971, wel via Bovema/Emi. Ook weer voor 1 euro, ben ik wel blij mee.