0
zaaf
geplaatst: 25 maart 2010, 23:29 uur
nou dit is echt een fking schande!! mededinger in de contest voor beste nederpopalbum ooit en niet op gereageerd????
het is een erg lekker album vooral, beetje zappa, veel funk, beetje rock, erg nederlands, dat wel, maar lekker hoor!!
voorbeeld voor mijn bas-dagen...
het is een erg lekker album vooral, beetje zappa, veel funk, beetje rock, erg nederlands, dat wel, maar lekker hoor!!
voorbeeld voor mijn bas-dagen...
0
geplaatst: 4 februari 2011, 10:17 uur
Inderdaad één van de beste albums ooit door een Nederlandse groep uitgebracht. Dit hoor ik -in het funk en rock genre- veel liever dan de opgeklopte drukte van bijv. Urban Dance Squad.
Op dit album speelt de immer zo geniale ritmetandem Pieter Douma-René Creemers, is gitaargek Jörg Lehnardt op z'n best en weet Ton Engels met z'n cynische en sarcastische teksten de boel goed op stelten te zetten. De open productie van Michel van Schie (ja... die...) geeft het album een smaakvol en relaxt randje.
Daarnaast hebben de nummers in vergelijking met het eerste Blowbeat-album nog meer diepgang. Muzikaal meer swingende rock à la Little Feat en iets minder Zappa en King Crimson dan op het debuut. Tegelijkertijd komt op dit album ook de Singer/Songwriter in Ton Engels duidelijker naar voren (The Beach). Iets dat hij later in z'n eigen streektaal verder zal ontwikkelen.
Bij het verschijnen van de plaat was het al moeilijk een exemplaar te krijgen. Kwam op lp en cd uit op het Duitse Vondue Records, waarop ook de eerste platen van Coopertest uitkwamen en verdween snel omdat het label over de kop ging. De heruitgave op cd door Roof Records wordt nu ook steeds zeldzamer.
Blowbeat is nog steeds een groep die meer waardering oogst onder collega-muzikanten en critici dan onder het luisterend publiek.
Dit is zo'n plaat om te ontdekken en hem vanaf dat moment voor altijd te koesteren.
Een parel in de Nederpop.
Op dit album speelt de immer zo geniale ritmetandem Pieter Douma-René Creemers, is gitaargek Jörg Lehnardt op z'n best en weet Ton Engels met z'n cynische en sarcastische teksten de boel goed op stelten te zetten. De open productie van Michel van Schie (ja... die...) geeft het album een smaakvol en relaxt randje.
Daarnaast hebben de nummers in vergelijking met het eerste Blowbeat-album nog meer diepgang. Muzikaal meer swingende rock à la Little Feat en iets minder Zappa en King Crimson dan op het debuut. Tegelijkertijd komt op dit album ook de Singer/Songwriter in Ton Engels duidelijker naar voren (The Beach). Iets dat hij later in z'n eigen streektaal verder zal ontwikkelen.
Bij het verschijnen van de plaat was het al moeilijk een exemplaar te krijgen. Kwam op lp en cd uit op het Duitse Vondue Records, waarop ook de eerste platen van Coopertest uitkwamen en verdween snel omdat het label over de kop ging. De heruitgave op cd door Roof Records wordt nu ook steeds zeldzamer.
Blowbeat is nog steeds een groep die meer waardering oogst onder collega-muzikanten en critici dan onder het luisterend publiek.
Dit is zo'n plaat om te ontdekken en hem vanaf dat moment voor altijd te koesteren.
Een parel in de Nederpop.
* denotes required fields.
* denotes required fields.