Saga - The Human Condition (2009)

Nou.

Dit wordt 'm dan.
De eerste studioplaat zonder Michael.

Ben benieuwd....

Eerste indruk: Ian Crichton's en Jim Gilmour's samenspel is, zoals altijd, buitengewoon goed.

Bij het opzetten van de ceedee knalt het eerste nummer er wel keihard in.
Het is een instrumentaal nummer, dus het is nog even wachten, vooraleer de nieuwe zanger van zich doet horen.
Er zijn wel wat vervormde zanglijnen, maar niet duidelijk om een oordeel over de nieuwe zanger te vellen.

Dan komt nummer 2, een vette riff, slepend ritme, heel goed, maar daar is de duvel uit het doosje. Wat een kutzanger. Een boysband zanger gekruist met een powermetalzanger. Niet leuk.

A Number with a Name is een gaaf nummer, dat doet denken aan Book of Lies, Hot to Cold, Framed, Pitchman etc., wat je gelijk doet afvragen hoe het had geklonken met Michael.

Ze doen wel hun best er wat van te maken, vooral (zoals gezegd) Ian en Jim G. spetteren.

Nee, die nieuwe zanger is echt niet zo goed.
Geen waardig opvolger van Michael.

Maar mss moet ik na 30 jaar eerst wennen aan deze vent, vooraleer ik er echt een oordeel over kan vellen.

Tja, wat moet ik hiervan denken?
Nieuwe zanger, de jongen doet het m.i. prima. Hij heeft een goede stem echter ik vind het niet bij Saga passen. De cd op zich bevat wel enkele lekkere nummers zoals de titelsong, Step Inside en Crown of Thorns.
Ik krijg bij meerdere nummers echter nooit het echte "Saga gevoel"....
natuurlijk verdient Rob Moratti een kans en zoals gezegd, met zijn stem is niets mis....alleen blijft de vergelijking met Sadler zich opdringen bij mij....

michael is gelukkig weer terug bij saga en gaat ook weer touren in nederland met nieuwe cd!
oude tijden herleven?

Eens te meer is bewezen dat een zanger wel degelijk het groepsgeluid kan bepalen.
Muzikaal zit dit allemaal heel goed in elkaar, maar met de nasale Moratti klinkt het gewoon niet zoals Saga. Ik heb echt geprobeerd dit album goed te vinden door regelmatig te draaien maar het kalf was reeds verdronken. Misschien haal ik 'm ooit nog wel eens uit mijn kast. Prachtig artwork trouwens.

Zit vandaag weer eens in de CD-speler. Knappe melodieën maar ik kan nog steeds niet wennen aan de zang. Gelukkig is Sadler weer teruggekeerd op het oude nest. Hopelijk hebben ze Moratti's keuteltjes opgekuist.

Saga heeft dat euvel wel vaker gehad... Er heeft altijd wel iemand ingevallen om het gat dat de bezetting Gilmour/Negus/Crichton/Crichton/Sadler liet vallen, omdat een der leden ziek of elders was, op te vullen...

Zo is Pleasure and the Pain ingedrumd door Glen Sobel.
Marcus Deml heeft als gitarist getoerd, ipv Ian.
In de periode 1986-1991 hebben allerlei sessiemuzikanten meegedaan.
etc.etc.

Zo blijkt dat alleen bovengenoemde bezetting echt goed werkt... Helaas alleen speelt Negus echt niet meer mee... Huidige drummer is niks mis mee, overigens...

Doet bij vlagen aan Threshold denken. Alleen die hebben memorabelere nummers. Buiten het titelnummer is dit een mat album van Saga.