Bloodhound Gang - Playlist Your Way (2009)

Toch opmerkelijk, een best of van de Bloodhound Gang, zo zonder enige vorm van publiciteit. Nader onderzoek wijst uit dat het blijkt te gaan om een serie verzamelaars die door Universal is uitgebracht onder de naam "Playlist Your Way". Zo is er ook een "Playlist Your Way" van pak 'm beet James Brown (een karige verzamelaar van één cd met 13 nummers), Johnny Cash (idem, maar dan 14 nummers), DMX (van wie een jaar daarvoor al een verzamelaar is uitgebracht, met ongeveer dezelfde, maar dan plus wat extra, nummers), Insane Clown Posse (idem, alleen dan precies dezelfde, plus wat extra, nummers), K-Ci & JoJo, Kiss en Lynyrd Skynyrd.

Rare titel "Playlist Your Way". Het klinkt geforceerd hip. Een poging van een logge organisatie (Universal Music Group) om bij te raken in een tijd waarin de komst van internet een definitieve invloed blijkt te hebben op de manier waarop er muziek wordt geluisterd, wordt bemachtigd en (eventueel) wordt gekocht. Het klinkt een beetje als "We weten het ook niet meer, maar misschien lukt het ons als we met een hippe naam komen." Het klinkt wanhopig.

En waar slaat dat "Your Way" precies op? Als je het leest, denk je op zijn minst dat je naar een website kan gaan, daar 15 nummers mag uitzoeken van de artiest in kwestie (desnoods uit een beperkte hoeveelheid nummers) en zo je eigen verzamelaar kan samenstellen, maar dat is niet het geval. Het is een normale verzamelaar, waarbij de keuze volledig in handen ligt van de medewerkers van de platenmaatschappij.

Toch heeft deze serie iets extra's. Het plaatje van de Bloodhound Gang op de voorkant is een kaartje met achterop een unieke code, waarmee je via een website een podcast kan binnenhalen. Ik heb op internet gelezen dat het gaat om een 15 minuten durende biografie van de artiest. Uit eigen ervaring kan ik niet spreken, want als ik naar de website ga, krijg ik de mededeling "This service is not available in your country". Universal heeft er blijkbaar niet bij stilgestaan dat er ook mensen bestaan die niet in de Verenigde Staten wonen.

Wat heeft het "Playlist Your Way"-album ons dan verder nog te bieden, behalve de cd met de muziek erop? Niets, helemaal niets. Het gaat om een kartonnen hoesje, met daarin dat kaartje met een foto van de bandleden. Verder is het helemaal niets. Ja, op de achterkant staat de tracklist. Niet eens correct. Er staat "Bad Touch" in plaats van "The Bad Touch" en ook bij "The Ballad of Chasey Lain" is het lidwoord vergeten.

Dat is waarom ik hier zo chagrijnig van wordt. Een platenmaatschappij brengt een verzamelaar uit onder een titel die progressie suggereert, maar het enige wat de verzamelaar buiten de muziek biedt, is iets waarvan je slecht in een beperkt gedeelte van de wereld gebruik kan maken. En je dan maar afvragen waarom het zo slecht met de muziekindustrie (althans, de grote maatschappijen) gaat, gaan zitten huilen dat er mensen illegaal downloaden. De hand in eigen boezem steken bij het op een waardeloze manier verrichten van je werk, ho maar.

Juist áls mensen illegaal downloaden, moet je zorgen dat de cd-versie iets extra's te bieden heeft, iets wat het clubje geïnteresseerden overhaalt om de cd te kopen en niet de nummers te downloaden. Je zult zeker niet iedereen overhalen met een dergelijke verzamelaar, maar als je met dit soort prutswerk aankomt, haal je geen enkele twijfelaar over. Mijn nichtje van vier kan ik dat nog uitleggen, maar blijkbaar snappen ze het bij Universal nog steeds niet.

Dat was de algemene vorm, nu de inhoud van de cd. Opvallend genoeg heeft de Bloodhound Gang nooit grote hits gehad in de VS. Alleen The Bad Touch heeft in de Billboard top 100 gestaan, op een schamele 52ste plaats. De ondertitel "Hits CD" is dus bij de Bloodhound Gang wat overdreven (als je kijkt naar de VS, het VK, Duitsland, Nederland, Finland, Australië, Frankrijk, Noorwegen, Italië, Zweden en Oostenrijk, dan zijn er in totaal 10 nummers van de Bloodhound Gang die in minstens één van de landen in de top 100 heeft gestaan, dus ook dat is niet erg veel).

Je verwacht dan de singles te krijgen, maar daar is ook niet voor gekozen. Three Point One Four, I Hope You Die en A Lap Dance Is So Much Better When the Stripper Is Crying waren geen singles. Mama Say, Your Only Friends Are Make Believe, The Inevitable Return of the Great White Dope en Screwing You on the Beach at Night waren dat wel, maar staat niet op deze verzamelaar. Met name de afwezigheid van The Inevitable Return of the Great White Dope vind ik een gemis (elk nummer dat zijn refrein begint met "One part the Führer, one part the Pope" hoort op de verzamelaar van de desbetreffende band te staan ). Verder mis ik nog persoonlijk favoriet You're Pretty When I'm Drunk en durf ik te zeggen dat Hell Yeah ook niet had misstaan op deze cd.

Eigenlijk vind ik zelf het bovenstaande allemaal gezeik als ik de cd opzet (ja, zo ben ik dan ook wel weer). Ik krijg dan namelijk precies wat ik al een tijd wilde: een verzamelaar van de Bloodhound Gang, met ten minste Fire Water Burn, Along Comes Mary, The Bad Touch, The Ballad of Chasey Lain, Mope, Foxtrot Uniform Charlie Kilo en Uhn Tiss Uhn Tiss Uhn Tiss Uhn Tiss erop. En daar ging ik oorspronkelijk voor. De uitvoering had, zo blijkt uit het voorgaande, wel honderd keer beter gekund (en de Bloodhound Gang verdient dat wat mij betreft ook), maar uiteindelijk draait het toch allemaal om de muziek.

Geen nieuwe nummers erbij ga hem dan ook niet kopen