The Go Find - Miami (2004)

Beetje Notwist-achtig dit. Wel leuk, niet bijzonder. Het had best iets venijniger gekund, denk ik.

Notwist-achtig? Klinkt goed. Dit is een zijproject van de zanger van het Belgische Orange Black.

The Notwist is wel een stuk beter hoor. Maar probeer het eerste nummer van deze plaat eens... Orange Black zegt me trouwens helemaal niets.

Orange Black is een beetje dEUS achtig. Althans dat is mijn associatie, omdat ze ooit in het voorprogramma van dEUS stonden bij hun laatste tournee vijf jaar geleden.

Zo lang geleden al? Bestaan ze dan nog wel?

Volgens mij bestaan ze nog...maar is de zanger gewoon iets anders gaan doen.

Ik vind dit steeds leuker worden. Draai het ook nog best vaak. Goede plaat om de dag mee te beginnen ook.

heb orange black een keer in 013 gezien (voorprog Saybia) en the go find in paradiso.. beide weinig bijzonder
maar de cd is dus goed?

Ja, ik vind het heel leuk. Maar daarentegen heb ik dan weer niet zoveel met Saybia.

haha, ik ook niet!
vind het een jammerende hamster die net uit zn winterslaap komt...
maar soms ga je wel eens met vrienden mee...

LOL

Zo slecht vind ik het ook weer niet. Het is wel aardige muziek, maar er is zoveel moois dat me meer aanspreekt...

had ut meer over zijn uitstraling dan over zijn muziek hoor....
De muziek is wel goed maar meer radioliedjes, niet een cd lang, mij te rustig (heb ik ook met coldplay)

Hij is zelfs met een nummerke van dit album in The OC geraakt...

vooral populair bevonden na een 5sterren ranking in 'den playboy'
Geweldige plaat, maar gaat niet af op wat ze live presteren. Deze plaat klinkt op het eerste zicht niet zo bijzonder en speciaal, maar zen magie komt boven na meerdere luisterbeurden. De liedjes zijn wel degelijk ni zo simpel en stom als ze de eerste keer leken. Dit is voor mij een van de beste plaaten, en orange black is ook niet mis.
Probeer eens de video uit te checken van de singel, ik vind em super

Dit album is een van m'n favoriete releases van 2004, tevens een cd die eerst enkele maanden in de kast heeft gestaan voordat het aansloeg, inmiddels echter een vaste positie in de playlists. Muziek top, teksten top, lekkere zomermuziek. Past m.i. naadloos in het rijtje met styrofoam, death cab etc.

Daiz

In het land van The Go Find zit de zon nooit uit.
Stormen doet het er ook niet.
Het is constant bewolkt en soms regent het. Zo lijkt het toch, afgaande op het album.
Nergens krijgen we uitbarstingen van euforie, woede of verdriet te horen.
Het album straalt eerder een soort van chronisch verdriet uit.
Soms kan dat de meest knagende zijn.
Net zoals er nergens uitbarstingen van emotie te vinden zijn, staan er ook geen uitschieters op dit album. Daar is niks mis mee want het niveau ligt uiterst hoog.
Geen enkel nummer met onder doen voor een ander.
We horen invloeden van overal. The Postal Service, The Notwist en zelfs Radiohead. Of wacht, het solo album van Thom Yorke lijkt er meer op. Elk nummer wordt voort gestuwd door elektronische drums en bliepjes. Gitaar is er ook, maar het valt niet op. Veel negatiefs heb ik niet te zeggen.
Dieter Sermeus had misschien één ding beter anders gedaan en dat is voor een andere albumtitel kiezen.
In Miami schijnt de zon.