Laura Lee - Women's Love Rights (1971)

Vooral het eerste deel is erg sterk, met het titelnummer op kop.
En wat een stem toch...

Laura Lee behoort, samen met Freda Payne, tot de belangrijkste acts die Holland-Dozier-Holland op hun label tekenden. Jammer dat na haar Chess-avontuur, ook de drie albums die ze voor Hot Wax en Invictus maakte niet een heel groot succes voor haar werden. Met zijn teksten en thema’s is Women’s Love Rights eigenlijk een album voor alleen maar (onderdrukte) vrouwen, maar ook ik luister er weer iedere keer met veel plezier naar. Vrijwel het hele album is gevuld met top-materiaal, er is hier geen ondergeschikt nummer te vinden, alles is uitmuntend.. Met zo'n stem kan het haast ook niet anders.

Titelnummer Women’s Love Rights is samen met Love and Liberty gewoonweg een anthem voor de dames! Die uitgesproken mening waarmee Lee haar nummers brengt is onweerstaanbaar, ook voor de mannen. Soms zijn de teksten controversieel, vooral gezien de tijd waarin ze werden uitgebracht. I Don’t Want Nothing Old (But Money) bijvoorbeeld, vertelt 't verhaal dat wanneer de relatie tussen haar en haar partner is doodgebloed, ze niet langer geïnteresseerd is in zijn liefde, maar in z’n centen! Het bijna zeven-minuut-durende It’s Not What You Fall For, It’s What You Stand For is instrumentaal ook tamelijk interessant. Zo wordt rauwe funk afgewisseld met soms niet meer dan zo’n trommel (tijdens de bridge), vooral wanneer ze zo begeleid wordt, is goed te horen hoe weergaloos haar stemgeluid is.

Wanneer Lee’s teksten wat minder scherp worden blijft het ook (op zijn minst!) fantatsisch. De twee droevige Two Lonely Pillows en Her Picture Matches Mine vallen iets meer in een standaard patroon van de soulmuziek, maar wat zijn ze mooi – grappig genoeg wellicht mijn favorieten. Ik geloof ieder woord van Lee’s heartbreak! De O.V. Wright-cover van That’s How Strong My Love Is vind ik ook erg geslaagd, hij kan mooi naast de (andere) vrouwelijke varianten van Tommie Young en Candi Staton, zonder dat hij op een van de twee lijkt. Vijf sterren en echt geen halfje minder voor deze prachtplaat!

Ik vind Wedlock Is A Padlock eigenlijk net zo lekker als Women's Love Rights. Begint dus in ieder geval goed,

Ja, dit doet het hem wel voor mij. Ik zie Laura Lee als een krachtige vrouw die ook breekbaar durft te zijn. Vooral vocaal weet ze mij hier goed te pakken, want sur stem verteld je wel iets hoor.
Muzikaal lijkt het ook allemaal op maat gemaakt te zijn om haar vocale kwaliteiten ten zeerste te kunnen benutten.

Hier hebben we dan zo'n steengoed soulalbum te pakken die ik zonder het Soul Album van de Maand topic niet snel (nooit?) beluisterd had. Muzikaal en vocaal top en daarmee gewoon een ijzersterk album. Hoewel Laura Lee's nummers vaak bijna een feministische inslag hebben, is de kwaliteit van dit album (en haar overig werk?) erg hoog. Deze dame heeft echt een strot en vult dit album vol met redelijk tot zeer funky soul composities die stuk voor stuk erg genietbaar zijn. Onterecht een redelijk onbekende artieste.
Dank aan Jeroentjuhhh voor zijn inbreng. Voor nu 4 *, maar zeker groeipotentie en voor een schappelijke prijs zal deze ook in mijn kast schitteren.

Liep ik in een platenzaak vanmiddag en zag ik deze.. Ik kende het niet maar de hoes en het jaartal spraken mij aan. Meestal kijk ik daar als eerste naar en toen keek ik hier en zag ik jullie lovende woorden. Vooral als Reijersen iets zegt over een soul-album, ben ik geïnteresseerd:) Gelijk aangezet en wat een heerlijke plaat, bedankt!