John Martyn - Glorious Fool (1981)

En ook ik geef hier 3,5* voor.

Goede plaat, met hoogtepunen als Couldn't Love You More - vind de versie op One World wel beter - Amsterdam en met name Never Say Never. Voor de rest erg degelijk en ook verrassend - Didn't Do That lijkt op momenten bijna een rapnummer .

Dit is trouwens net zo experimentele folk als z'n vorige albums, dus naast folk moet je gewoon rock inbeelden.

Prachtige plaat, die ik vandaag tweemaal achter elkaar gedraaid heb. Al lijken de nummers op het eerste gehoor niet zo erg goed, bij herhaalde beluistering valt het (mij) allemaal heel erg mee.
Heel mooi geproduceerd (vind ik) door Phil Collins, die ook drumt op dit album, en dat doet-ie erg goed! Dick Cuthell verrast met mooi flugelhoornspel in Hold On My Heart, en met een pittige trompet in Don't You Go. En ik mag misschien ook vermelden dat Max Middleton mij op dit album steeds weer verrast met prachtige synthesizerklanken. Een album dat ik nog heel vaak zal draaien. Voorlopig 4****.

Moet je de 3 albums van Hummingbird eens beluisteren. Max was daar ook toetsenman

Waarschijnlijk vernoemd naar de song "Hummingbird" van Leon Russel, die door B.B.King werd gecovered? Je hebt mijn belangstelling gewekt, hoewel hun drie albums niet allemaal even gemakkelijk te krijgen zijn, geloof ik (heb net even gegoogeld).

Ik kende Max Middleton natuurlijk al van de platen van Jeff Beck: The Jeff Beck Group, Rough And Ready, Truth en Wired. Prima albums trouwens.

Kwam een stapel 2e hands lp's tegen van John Martyn op een platenmarkt. Geen seconde bedenktijd genomen. Hebbes. Ben ooit gevallen voor John met zijn magistraal mooie Solid Air. Deze Glorious Fool is wat meer pop dan folk. Maar toch. De klasse druipt er vanaf. Klinkt als een klok deze vinyl versie. Hoogtepunten zijn Hold on my Heart en Hearts and keys. Lekker mysterieus. Na deze Grace and Danger op de draaitafel.

Ook daar zal jij je geen buil aan vallen

0,5 * erbij. Ik ga m steeds beter vinden. Staan echt wereld songs op. Vandaag viel mijn oor op Please Fall in love with me. Magistraal.

Pascanel (get back home) vind ik een erg mooi nummer. Het gebruik van de synthesizer is inderdaad top.

Een commercieel maatpak past niet goed bij John Martyn. De productie is hier en daar (te) glad. Toch is dit een prachtig album. En hoe Martyn zijn stem laat brullen aan het einde van 'Amsterdam' - dat zou iedereen eens moeten horen.

Nou, de folk is hier toch minder prominent aanwezig dan in zijn begintijd, maar dit ligt me zeker ook wel. Ik vind dit bij tijd en wijle zelfs wel een soort Adrian Belew-light.