Stratovarius - Polaris (2009)

Een nieuw Stratovarius album!! Ik kijk er weer naar uit!

Ah! Een nieuwe van Stratovarius.

Ik ken deze band eigenlijk enkel van hun debuut en het tweede album en vond het niet erg bijzonder. Maar blijkbaar geven ze het niet op en inmiddels draait deze band alweer 20 jaar mee, terwijl er bijna geen kat naar luistert. Toch straf dat zo'n band dan het hoofd boven water weet te houden en met enige regelmaat plaatjes blijft produceren.

Alleen zonde dat powermetaal helemaal geweest is, maar wie weet slaan ze andere wegen in.

Nee, niets nieuws. Degelijk power-metaal plaatje wat snel gaat vervelen, niet meer en niet minder.

De band bewijst met deze cd dat ze zonder Timo Tolkki ook prima muziek maken. Goede cd!

@ Kronos: Hier luistert geen kat naar zeg je? Ik ken genoeg mensen die hier erg veel naar luisteren. En ze spelen niet voor niets voor uitverkochte zalen. Dit is zowat de grootste inspiratiebron voor bands als Sonata Arctica, en het is zeer normaal dat ze hun hoofd boven water houden, want het is een zeer succesvolle band.

Al vind ik persoonlijk dat Sonata Arctica met ''Silence'' Stratovarius verpulverde in hun eigen spel.

Maar dat ben ik héeeey.

Inderdaad, ik zelf vind Sonata Arctica ook een betere band. Maar de invloed van Stratovarius is zeker niet te onderschatten.

Absoluut waar. Midden jaren '90 was de band zelfs één van de beste en meest invloedrijke power metal bands in het genre. Zowat de hele melodic metal scene uit Italië en Scandinavië probeerde zoals Stratovarius te klinken. Fourth Dimension, Episode en Visions zijn uitstekende albums. Daarna boeide mij het steeds minder (en was muzikaal ook een beetje de rek eruit), en dat met name door de achterlijke capriolen van Timo Tolkki. (en de erg matige zang van Timo Kotipelto)

Ik sta in ieder geval niet echt te springen om Polaris te beluisteren - ook al is Tolkki er niet meer bij betrokken.

Dit is toch wel weer een erg lekker album van deze band. Ze hebben wat mindere albums gehad de laatste tijd, maar voor mij zijn ze weer helemaal terug op hun oude niveau.

k vind dit zeer eentonige,inspiratieloze,non-catchy muziek.
Je kan wel horen dat ze van invloed geweest zijn op sonata arctica.
Maar sonata arctica is op alle fronten 10x beter veel melodieuzer ook.
Dat is teminste een band die zichzelf wel proberen te vernieuwen stratovarius speelt op elke cd weer hetzelfde

Ik mis Tolkki

En ik mis vooral een Tolkki op dreef. het is dan ook niet zo verrassend dat dit niet meer als Stratovarius aanvoelt. Dat deed het op de vorige ook niet, maar van de s/t kon ik toch wel echt genieten. Ik mis de frisheid van albums als Destiny en Infinite. Toen de Tolkki-loze periode aanbrak, was ik er eigenlijk wel blij mee, omdat de ruzies verleden tijd zouden zijn en ik wel vertrouwen had in de schrijfcapaciteiten van de overgebleven leden. Al na een album of 3-4 tijdens deze marathon, had ik het gevoel dat het daar niet meer mee eens zou zijn.

Hoewel Polaris best leuk opent met Deep Unknown, klinkt Stratovarius vrij ongeïnspireerd. Er wordt vaak gekozen voor midtempo stukken en die zijn vaak toch al niet zo spectaculair bij deze band. Het geluid is vooral gericht op de drums en de keyboards. De toch al matige gitaarpartijen vallen zo wel minder op. Johansson mist een goede gitarist om mee te sparren. Emancipation Suites, is dan plots een positieve uitschieter. Dit album krijgt daarmee de voorkeur boven de Elements albums, maar een terugkeer naar oude glorie is dit zeker niet.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Stratovarius
8. Fourth Dimension
9. Fright Night
10. Polaris
11. Elements Pt. 2
12. Elements Pt. 1

Nee, dit is geen glorieuze terugkeer te noemen. Het laatste album met Tolkki was oprecht een tof en fris album, maar ik hoor hier buiten een wil om nog relevant te zijn toch weinig echt interessant materiaal. Somehow Precious is een erg mooi nummer en ook Emancipation Suite 1 en 2 is fantastisch spul. Forever Is Today is het eerste nummer dat me een beetje aantrek, maar verder is het vooral veel goeie speltechniek, maar weinig echt memorabele nummers. Mis ik Tolkki dan ook misschien teveel? Toentertijd met al het gezeik rondom de band verwachtte ik dat dit album in ieder geval weer een hoop plezier zou brengen, maar nu op het moment valt me dit toch behoorlijk tegen.

Het mag allemaal weer wat sneller, wat glorieuzer en vooral wat aanstekelijker. Hopelijk brengen de laatste drie dit wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Stratovarius
6. Twilight Time
7. Episode
8. Fourth Dimension
9. Elements Pt. 2
10. Fright Night
11. Polaris
12. Elements Pt. 1