Allen Toussaint - The Bright Mississippi (2009)

Allen Toussaint is een levende heilige

Allen Toussaint is sinds de jaren-60 vooral bekend als liedjesschrijver van hits voor anderen, omdat hij zichzelf een slecht performer vindt. Maar dat dit niet waar is bewijst hij met zijn nieuwste album: The Bright Mississippi.

"Toussaint speelt met een ontzagwekkende vanzelfsprekendheid, doet geen moeite om zijn meesterschap te bewijzen, maar maakt precies door die less is more-benadering een diepe indruk."
(Artikel van: De Morgen)

Ik leerde Allen Toussaint kennen als schrijver van het geweldige nummer Yes We Can Can. Op het live-album van The Pointer Sisters (Live at the Opera House ,1974) dankt een van de zusters de grootmeester. Het duurt daarna nog een hele lange tijd voordat ik de man wederom tegenkwam. In 2005 zet Jamie Cullum het geweldige nummer Get Your Way op een album (Catching Tales). Volgens Rob Stenders (3FM) is de geweldige opening van dit nummer van de hand van mijnheer Toussaint (Get Out My Life Woman).

Allen Toussaint (1938) woont en werkt in New Orleans en had er een ramp voor nodig om uit de vergetelheid weer op te duiken. Op zijn nieuwe album is de kenmerkende blues-sound van deze stad tot mijn genoegen zeer duidelijk te horen. Een belangrijk aantal super jazz-muzikanten doen mee, waaronder clarinetist Don Byron en trompetist Nicolas Payton. Wonderlijk is dat er van de 12 nummers op het album geen 1 is van eigen hand. En op slechts op 1 nummer (Long, Long Journey) kun je de man horen zingen en dat vind ik persoonlijk veel te weinig.

En is dit bericht zelfverzonnen? Of ook overgenomen . . . . ? Niet lullig bedoeld, maar ik weet het niet meer.

@ Nicci

Alle door mij geplaatste berichten zijn originele zelfgeschreven recensies voor cd-recensies.nieuwslog.nl .

Uiteraard maak ik wel gebruik van verschillende (internet)bronnen, waarvan ik er steeds 1 letterlijk citeer. De bronvermelding van dit citaat staat er standaard bij.

Door mijn recensies ook te plaatsen op MusicMeter hoop ik meer lezers te trekken. Op verzoek van velen plaats ik niet enkel de link, maar ook de gehele tekst.

Door de snelheid is de bornvermeling bij onderstaande recensie vergeten.

Wat is Joe henry als producer toch waanzinnig goed!!! Echt genieten..

Een relaxte kennismaking met Allen Toussaint. Klinkt fris en tegelijkertijd belegen. Leuk voor s'avonds thuis met een wijntje.
Maar echt van onder de indruk ben ik er nou ook weer niet van.
Het bluesy Day Dream is een welkome afwisseling.

Mijn liefde voor muziek uit New Orleans en omstreken begon in 1966 met de voor mij onvergetelijke singles Working in a Coalmine en Holy Cow door Lee Dorsey, maar wél beide songs van Allen Touissaint. Een goed voorbeeld van zijn onschatbare waarde als muzikant, arrangeur en vooral platenproducer voor anderen. Bepalend maar zelden op de voorgrond. Dat kenmerkt zijn loopbaan. Dr. John, The Meters, de Neville broers, Bonnie Raitt, Robert Palmer, Elkie Brooks, Frankie Miller, Jess Roden, Lowell George, The Band, Elvis Costello, zijn voor hun albumsucces en muzikale ontwikkeling allen schatplichtig aan Toussaint. Dat is nogal wat.

En nu is ie dood. Onlangs gestorven in het harnas vlak na een concert in Spanje. Daarom dit album in de draaila. Buiten storm en regen. Het dondert niet. Deze muziek verwarmt me. Niet in de laatste plaats door het stel fantastische muzikanten (o.a. Ribot, Byron, Payton) die zelf meestal eigenzinniger te werk gaan maar zich hier volledig wegcijferen en spelen in dienst van de oude meester. Dat ontroert me. De zuivere productie door Joe Henry maakt het af. Ik zal dit laatste bij leven gemaakte album van Allen Toussaint koesteren. Als een hommage.