Necromandus - Necrothology (1999)

Laatgeboren kindje van Black Sabbath, jammer genoeg kwam de potentie die Tony Iommi erin zag (hij speelde nog een solo op Orexis of Death) niet helemaal tot uiting, want het album, dat al in 1972 werd opgenomen, kwam pas in 1999 uit. Toch is het zeer de moeite waard, want de band staat voldoende op zichzelf, terwijl toch een aantal fijne Black Sabbath "downer-rock" elementen komen bovendrijven.

Necromandus was een Engelse (hard)rockband, die ik alleen maar ken omdat ik de naam tegenkwam in een boek over Black Sabbath. Volgens mij is die connectie met Sabbath ook zo’n beetje de enige reden waarom deze band nog niet helemaal vergeten is.

In het begin van de jaren ’70 nam Black Sabbath mee op tournee, produceerde Tony Iommi het album Orexis of Death (opgenomen in 1973 volgens mij) en speelde daarop ook mee. Het album werd echter pas in 1999 uitgebracht. Dit Necrothology is een verzamelalbum, dat volgens mij bestaat uit Orexis of Death, alternatieve versies van zowel het titelnummer van dat album als Nightjar, en een livenummer (Curly Sea Slug) dat niet op Necromandus' live album stond.

Of het een groot gemis is dat Necromandus nooit is doorgebroken, betwijfel ik, maar toch is dit album de moeite waard. De muziek die Necromandus brengt, is harde rock, dat hier en daar een beetje spookachtig klinkt. De zang is het zwakke punt: ik vind het wat vlak. De beste nummers op dit album zijn voor mij Nightjar, de ballad I’'ve Been Evil en Stillborn Beauty.
Overigens schijnt de tweede versie van Nightjar een cover te zijn door het spaanse The Tempter. Die versie is wat trager, en klinkt daardoor wat meer doomy, maar klinkt voor de rest weinig anders dan het origineel.

Hemelbestormend wordt het nergens, maar leuk is Necrothology wel. Ik houd in ieder geval mjn ogen open, voor het geval ik Orexis of Death ooit nog eens op de kop kan tikken.

3.5*