Micachu & The Shapes - Jewellery (2009)

Beetje vreemd maar wel lekker. Zo zou ik deze plaat omschrijven.
Het is speelse pop met een twist. Er wordt geexperimenteerd met beats, melodie, en structuur op een manier die me erg weet te boeien.
Bizarre muziek maar tegelijkertijd ook erg catchy.
Nu een paar keer beluisterd en ik heb stofzuigers, lasterpistolen, en keukengerei voorbij horen komen die net zo goed bij de muziek passen als de beats en de (vreemd mooi) ontstemde gitaar. Het is dus niet op een geforceerd kunstzinnig hippe manier gedaan, maar past er steeds verrassend goed bij.
Het stuitert van tekenfilm-muziek naar rock&roll naar electro, en nergens gaat het experiment ten koste van de muziek.

Ik vind het prachtig, al zijn de nummers me te snel voorbij. ("sweetheart" klokt 53 seconden...... maar wat een gaaf nummer)
Ik kan het van harte aanraden in ieder geval.

Ik ben het hier bijna helemaal mee eens behalve dat mij de nummers niet te snel voorbij gaan.
Kort maar krachtig, omdat er veel vreemde klanken en geluidjes gebruikt worden wordt het op deze manier nergens vervelend.

noujah de producer hierachter is matthew herbert, en die staat opzich wel bekend om zijn artistieke invalshoek dat niks standaard moet zijn aan zijn producties. persoonlijk vind ik zo'n gedachte altijd een beetje doorslaan. het is misschien tegenstrijdig, maar niks standaard willen doen geeft je een hoop beperkingen. daarbij krijgt een goed idee ook weinig kans om stapje bij beetje verder te evolueren tot een perfect geluid. ik heb daarom ook juist veel respect voor producers die bijvoorbeeld 2 jaar lang bezig zijn om een gemaakte bass of kick te perfectioneren tot een ultiem geluid.
De insteek van een plaat als deze is ongeveer het tegenovergestelde, en in dit geval kan me dat redelijk boeien, maar zeer waarschijnlijk niet voor lange tijd, omdat het daarvoor de diepgang van echte kwaliteitsproducties mist.

Bedoel je nou dat wanneer de nadruk ligt op het experiment, dat het altijd ten koste gaat van de productie?
Of bedoel je dat het experiment altijd ontstaat vanuit een impuls en daardoor zo vluchtig wordt dat het geen ruimte heeft om te evolueren tot een perfect geluid?
Of bedoel je dat het experiment in muziek geen diepgang heeft? (naaah, dat laatste is het vast niet)

Hmmm.... ik weet het niet hoor, maar geen van deze drie interpretaties snijdt hout wat mij betreft, laat staan dat het van toepassing is op deze plaat.
Tenzij je gewoon niet van Matthew Herbert houdt, maar als dat het geval was geweest, dan was je wel wat korter geweest in je reactie denk ik.

Beetje vreemd maar wel lekker inderdaad. Soms schieten ze net iets te ver door qua experimenteren.

Mijn tracklist kent trouwens 15 tracks?

correctie ingestuurd