Tangerine Dream - Lily on the Beach 2003 (2009)

Als ik hier en daar op internet kijk kom ik dergelijke "oude" albums van Tangerine Dream tegen in een nieuwe jas en vraag me dan af: "Wat is hier de bedoeling van?" Ze hebben toch genoeg goede albums op de markt gebracht en ik zit niet te wachten op de tigste her-uitgave, ook niet als die stukken beter klinkt dan het origineel. Het doet mij nu denken of Edgar Froese bezig is zijn oudedagsvoorziening veilig te stellen of dat de elektriciteitsrekening na al die jaren zo fors is opgelopen dat er met wat hulpmiddelen wordt getracht dit gat te dichten. Hoe dan ook het roept vragen op. Zelf ben ik groot fan van Tangerine Dream en Edgar Froese, maar dergelijke uitgaven kan ik dus niet rijmen met uitspraken die hij in het verleden deed met betrekking tot de eerlijke verhouding tussen fans en de band. Het begint hierdoor te lijken op de collecteschaal die wekelijks door de kerk gaat met altijd hetzelfde doel het behoud en onderhoud van het gebouw. Wat ik zeker niet wil is de feestvreugde bederven, maar het roept nu zo veel vragen op dat ik even niets anders kon dan dit kritische bericht te schrijven.

Mis, wat hier gebeurt is dat Edgar alle website releases nu in de winkels laat verschijnen. Anders gezegd de TDI catalogus wordt her uitgebracht en alle MP3 releases die nog niet op CD zijn verschenen. Maar die staan al op de site. De laatste jaren was het moelijk om aan dit soort albums te komen en nu door Membran op Documents goedkoper en in DIGI pack op de markt gebracht. En deze volledig bewerkte versie uit 2003 klinkt als een klok.

Mocht dit zo zijn, dan blijf ik het nog een vreemde ontwikkeling vinden. Goed een album raakt een keer uitverkocht en is daarna lastig te krijgen. In de boekenwereld volgt dan een heruitgave met daarbij vermeld zoveelste druk. Iets wat best normaal is te noemen. In dat geval weet je dat er wat mee aan de hand kan zijn. Een paar kleine verbeteringingen of iets dergelijks.

Nu terug na dit album wat oorspronkelijk uitkwam bij Private. In dat geval was het eerlijker geweest om het album daar nog een keer te laten uitkomen met hetzelfde hoesontwerp en alles zoals het origineel was, of wellicht met een kleine bewerking aan het geluid. Tot zo ver hoor je mij niet klagen, maar dit album hier roept bij mij gewoon vragen op.

Ja en dan het MP3 verhaal is iets anders. Dat zijn zaken die nog nooit op een officiële uitgave met behoorlijk artwork zijn verschenen. Dat die op cd uitkomen is voor mij geen enkel probleem, als fan moet je immers op iets kunnen jagen, zodat het idee naar boven kan komen dat je zelf de biefstuk hebt geschoten die op het bord ligt.

Om even op dit album terug te komen. Ik vind het verfrissend klinken en geeft mij een andere kijk op de muziek. Het origineel blijft natuurlijk fier overeind. Maar ik mag dit soort bewerkte en anders klinkende albums wel. Net zoals Phaedra 2005, Tangram 2008, Hyperborea 2008, Melrose 2003 en Optical Race 2003. Ik weet dat onder de TD fans er een hoop zijn die kritiek hebben op dit soort uitgaves, ik stoor me er niet aan maar geniet van dit soort bewerkingen. Het stoort me niet en heb persoonlijk maling aan wat andere er van denken, overigens respecteer ik die meningen wel want we zijn nu eenmaal allemaal anders.

Heb net een paar albums uit deze serie beluisterd en moet eerlijkheidshalve bekennen dat de geluidskwaliteit erg goed is, beter als op het origineel. Veel opener en dynamischer. Dus ik neem wat terug van mijjn kritische woorden. Toch blijft staan dat ik veel liever de originele cover had gezien met een sticker erop waar dan op te lezen staat: "Sterk verbeterde versie."

De moderne versies van Pheadra 2005, Tangram 2008, en Hyperborea 2008 blijft voor mij een ander verhaal. Deze albums klinken voor mij te steriel waardoor de spontane of spannende sfeer is verdwenen wat ik erg jammer vind. In dat geval had ik deze albums wel willen horen in een straatorgel versie bijvoorbeeld of op een klavecimbel.

Deze versie is, net als Optical Race en Melrose, al eerder verschenen als 'The Melrose Years' in 2003. Vandaar de vermelding '2003' in de titel.

Misschien klinkt de muziek nu wel een stuk breder, de cd's zitten vol masteringfouten (luister maar eens naar 'Cool at Heart' op Melrose 2003)... hinderlijke tikjes en een behoorlijk harde limiting van het geluid. Ze klinken 'te hard'. Daarnaast zitten er, mijn inziens, allemaal onnodige toevoegingen bij met o.a. percussie van Iris Camaa.

Gewoon laten liggen deze uitgaves en eerlijk is eerlijk: de beste versies zijn gewoon de originele op Private Music.

Dit blijven hoe je er ook tegen aan kijkt vreemde uitgaven. Het geeft mij althans een vreemd gevoel. Goed aan de ene kant is het mooi dat een album wat je gemist hebt weer beschikbaar is, en je alsnog in staat bent om kennis te maken met de muziek. Aan de andere kant blijft het vreemd dat er wat zaken aan de muziek zijn toegevoegd die op het origineel niet aanwezig waren. Je zou daar vanuit kunnen stellen dat Edgar Froese nooit echt tevreden is geweest met het eindresultaat of dat hij zijn eigen werk ziet als een product wat door de jaren heen evolueert. Een stuk touw bijvoobeeld wat constant in beweging is. In dat geval heeft hij de vrijheid er mee te doen wat hij wil en is het aan ons als consument om een eventuele aanschaf ervan te overwegen. In welk geval dan ook eet Edgar er geen boterham meer of minder om. Wel komt het einde van Tangerine Dream steeds dichterbij en wil Edgar Froese zijn nalatenschap op een goede manier achterlaten. Ja, en met de jaren zijn zijn oren er niet beter op geworden, waardoor het hier een daar even niet helemaal lekker gaat bij de productie. Hierbij moet ik gelijk denken aan de concerten die hij gaf in de periode van Ricochet waar volumes werden gehaald van over de 120 decibellen.

'...Wat je gemist hebt, weer beschikbaar is...'
Ja, toedeledoki, maar dan wel in de originele versies. Geen appels met peren vergelijken. En als Froese daarvan niet meer de rechten kan krijgen, laat hem dan lobby'en via de maatschappij die nu de catalogus van Private onder haar beheer heeft.
Ik denk niet dat Froese nooit echt ontevreden met het eindresultaat is geweest; vergeet niet dat deze platen eigenlijk de allerlaatste uit de TD-loopbaan zouden zijn. Froese heeft jarenlang gezegd dat hij in 1990 zou stoppen en TD een 20-jarig bestaan zou hebben.

Leuk dat je dat opmerkt over de Ricochet periode. Je bedoelt daarmee vast het concert dat de band in november 1976 in Croydon (Engeland) gaf en waarbij de decibelmeters niettemin 133 dB noteerden.
Doet niets af aan het feit dat het gehoor van Froese nu heeft geleid (of eigenlijk al in 2003) tot halfbakken heruitgaves van inferieure kwaliteit. De 'jonge honden' Thorsten Quaesschning en (toen ook) Jerome Froese lijken mij iets betere oren te hebben.... en waren ook betrokken bij die uitgaves.

Conclusie: als ik Froese was, dan had ik meer gestaan achter de originele versie op Private, dan achter deze minderwaardige heruitgaves.

Natuurlijk ga ik geen appels met peren vergelijken. Dat is zonde van mijn de tijd. Wel is het zo dat toen dit origineel uitkwam de band onder contract stond bij Pirvate Music van Peter Baumann een oud gediende van de band. In het begin leek deze hernieuwde samenwerking het ei van Columbus te zijn, maar was van relatieve korte duur. Puur gevoelsmatig denk ik dan ook dat het tussen de heren Froese en Baumann niet meer zo klkte waarop gehoopt was, waardoor deze relatie van korte duur. was. Daarnaast ging er ook wat mis met de uitgave van Optical Race. Deze kwam eerder uit de Verenigde Staten dan in Europa. Ja en zo ontstaat al een verhaal wat door ruis is omgeven, waarin best een clausule in verborgen kan zitten dat Edgar niet vrij over deze muziek kan beschikken en er bij een her-uitgave een verschil met het origineel moet zijn te horen.

Dan de kwestie over het bestaan van de band. Edgar Froese heeft ooit tegenover Winfid Trenkeler van het WDR radioprogramma Schwingungen gezegd dat Tangerine Dream inderdaad een project was van 20 jaar en dat die periode bijna om was. Dit zei hij in een interview eind jaren tachtig van de vorige eeuw. Daarbij vertelde hij ook dat dit niet gelijk betekende dat de zakdoeken moesten worden gepakt om een traantje weg te pinken. Het zou volgens Froese eerst een periode worden die een soort opluchting zou geven waarin naar nieuwe wegen gezocht zou gaan worden. In die tijd speelde namelijk ook het idee dat Edgar Froese zou worden betrokken bij de ontwikkeling van nieuwe electronische muziekinstrumenten. Dit plan is nooit echt goed van de grond gekomen. En zo rolde de band als een kameleon een andere fase van haar bestaan in.

En dan nogmaals de her-uitgaven. Edgar Froese heeft ooit gezegd nog één keer door zijn hele oeuvre heen te willen gaan. Hij besefte daarbij dat dit heel wat werk zou betekenen en dat het ook zou inhouden dat de fans voor de tweede keer met hetzelfde naar huis zouden gaan. Hij zei hierover dat je deze ook links mocht laten liggen om de eerlijke verhouding tussen de fans en hemzelf aan te geven. En dat maakt de man sympathiek waardoor hij eigenlijk uitdrukt dat er ook zoiets bestaat als eigenverantwoordelijkheid. Je hoeft het niet te kopen als het niet kan of niet zint, want het leven bestaat uit meer dan mijn muziek alleen.

Dat is me dan nogal wat, als je als fanatieke fan dan ook nog rekening moet houden met gemiddeld zo'n 25 (en dat is bijna niet overdreven meer te noemen) compilatie-albums, die tegenwoordig praktisch elk jaar van de band verschijnen. Ook een situatie, die m.i. mij aan het twijfelen brengen, waar TD tegenwoordig mee bezig is. En dan heb ik het dus over de compilaties die TD zelf uitgebracht heeft.
Als échte fan, heb je dan heel veel materiaal drie-dubbel in de kast staan.
Kortom, het spreekwoord baas van je eigen portemonnee is hier wederom weer op zijn plaats, vooral bij een release als deze, maar ik begrijp de kritiek en de discussies wel, die hierover de ronde doen. Zelf heb ik maar besloten, om me te concentreren op het echte nieuwe werk die de band met veel enthousiasme ook nog steeds met bakken tegelijk uitbrengt. Alleen is dat dus tegenwoordig ook zo veel, dat bij mij het gevoel verdwenen is, wat ik vroeger had. Dat ik reikhalzend zat uit te kijken naar een nieuw album van TD. Dat hoeft niet meer, waardoor dat gevoel en de charme ervan verdwenen zijn, en dat is best jammer. Met alle respect overigens v.w.b. de kwaliteit van de meer recentere albums, want ik vind nog steeds dat TD goede muziek maakt.

Terugkomende op dit album: ik vrees dat ik deze Lily zal vermijden, mocht ik haar op het strand tegenkomen.

Ja, zo heb ik een paar uit de oranje serie, zoals ik deze uitgaven noem. Het klinkt qua productie prima daar dus geen kwaad woord over. Het enige waar ze goed voor zijn is zoals ik hier al eerder schreef om albums die lastig te krijgen zijn alsnog in huis te halen. Natuurlijk verdient het origineel de voorkeur, maar die zijn soms lastig te krijgen. Nee, wat dat betreft ga ik ook niet deze hele oranje serie in huis halen, er is nog zoveel anders waar ik kennis mee wil maken. Wellicht als ik in het bejaardenhuis zit dat ik dan spijt heb als alle haren (mits niet kaal) die ik dan op mijn hoofd heb zitten.

Onzin, onzin, onzin..., waar haal je die verhalen vandaan Gerard? Verkeerde biografie of artikelen vol met foute feitjes gelezen?

- TD had een contract voor vier albums bij Private (incl. één soundtrack), en tekende daarna een lucratief contract bij Miramar. Tegelijkertijd verkocht Baumann zijn Private Music aan Bertelsmann en stortte zich op een golfresort in Californië, waardoor hij de loop van 1992 de muziekbusiness vaarwel zei. Tussen Froese en Baumann was er totaal geen sprake dat het niet meer klikte: beiden hebben elkaar sindsdien nog regelmatig ontmoet. Onder meer in 2001, toen Baumann van Froese de TDI-catalogus cadeau kreeg toen hij in Berlijn op bezoek was.

- Optical Race kwam in1988 eerder in Europa (juni) dan in Amerika (augustus) uit.

Waar haal ik mijn feiten vandaan, dat is min of meer uit de mond van Edgar Froese zelf. Jaren was ik een vaste luisteraar van het programma Schwingungen op WDR 1. Daar was Edgar Froese regelmatig te gast en deed daar vaak uitspraken over de muziek industrie dat hij dat eigenlijk niets vond. Hier en daar ontbrak presentator Winfrid Trenkler hem, maar veel hielp dat niet. In eerste instantie was hij blij met het contract bij Private, maar door het niet tegelijk uitkomen van zaken daar zijn bedenkingen over had.

Dit bovenstaande staat geheel los van de verhouding die Edgar Froese had met Peter Baumann, die is altijd goed geweest. Het is meer een feit dat het zakelijk niet opleverde wat Froese er van had verwacht. No hard feelings. Want als ik de woorden van Edgar Froese mag geloven is het contact met de ex-leden van Tangerine Dream goed. Alhoewel ik daar zelf mijn bedenking bij heb. Namen noemen vind ik hier niet passen daar is de algemene Tangerine Dream discussie voor. Dat hoort niet bij een album.

Als je Edgar een beetje kent (ik heb 'm meerdere malen geïnterviewd evenals andere ex TD-leden) dan weet je misschien wel dat zijn woorden vaak in totaal andere context in de media komen, inclusief de WDR. Ben nooit zo'n fan van Schwingungen geweest. Froese had het niet met de Duitse platenindustrie, om precies te zijn.
Hard feelings met ex TD-leden? Nou, om eerlijk te zijn, heeft ie met eentje in het bijzonder... drie maal raden wie dat is.

KV
KL
KS

Tja, eens even de tijd genomen om deze discussie te lezen. Het gevoel dat ik er bij krijg is net of dat ik Shownieuws zit te lezen. Wat kunnen mensen toch ontzettend veel willen weten hoe het prive leven van iemand in elkaar zit. Niemand van ons weet precies hoe het steekt.
Alleen Edgar. En dan dit album, blijf het best aardig vinden alleen heeft het niet de sfeer van het origineel. Dit is voor mij een van de mindere bewerkingen van oudere albums. Het is best verfrissend maar blijft achter bij albums als Tangram 2008 en Hyperborea 2008. Leuk om af en toe naar te luisteren.

Ik denk dat je dit even verkeerd leest Tangmaster. Dit is zeker geen Shownieuws of iets in die sfeer. Hier is sprake dat er twee verhalen de ronde gaan. Enerzijds het verhaal van wowter dat hij daadwerklijk aan een tafel heeft gezeten met Edgar Froese en anderzijds het gesprek wat ik ooit hoorde in het programma Schwingunen via WDR 1. Hier lopen dus twee zaken langs elkaar heen die iets anders beweren. Hetgeen hier plaats vond was dat twee nieuwbronnen bij elkaar kwamen. In dat geval is het heel gebruikelijk dat de één aan de andere vraagt waar die zijn feiten vandaan heeft gehaald. Niets meer of minder.

Zodra Edgar Froese uitspraken doet in de media worden deze publiek en als daar een verschil van menig over is volgt daar een discussie over. Dat is wat hier gebeurde. Daarnaast hoef ik echt niet te weten dat er onder de linker tafelpoot een muntstuk ligt bij Froese thuis om het wiebelen tegen te gaan. Hier kwamen zaken bij elkaar die iets anders beweerde. Dan ga je gewoon even na hoe dit komt. Een vorm van nieuwsgierigheid ten opzichte van elkaar. En nogmaals, ik hoef echt niet te weten welke maat voeten Edgar Froese heeft.

Haha, ik heb nooit beweerd dat ik die dingen heb gehoord terwijl ik met Froese om een tafel zat. Dat is overigens wel een paar keer gebeurd, maar toen werden andere zaken besproken.
Ik hoef mijn bron echt niet bekend te gaan maken hier (professionele journalist, hè?) waarop ik mijn stellingen baseer, maar dat het zo is, daar ben ik van overtuigd. Voor zover het de muziek betreft uiteraard, andere dingen over Froese hoef ik ook niet te weten.

Ik doelde zeker niet op het prive leven van Edgar maar meer met wie hij niet door 1 deur kan. Ook dat vind ik niet belangrijk. En als je dat echt wilt weten moet je nog maar eens goed een aantal booklets en Digital Gothic van Paul Stumpf lezen.

Daar noem je de teksten van Jonathan Miller....
en het boek van Paul Stump...

Je legt precies de vinger op de zere plek, want dat zijn dus publicaties die vol met leugens zitten.
Maar geeft niet Hans, je bent ook jarenlang KLEM-lid geweest, dus weet ook wat er in die uitgaves heeft gestaan. Ik kan je verzekeren dat daar dingen instaan die dichter bij de werkelijkheid staan. En niet te vergeten het interview met Edgar in E-dition van een aantal jaren geleden met ondergetekende.

Klopt de zere plek zijn de booklets en het boek digital gothic.
Tja in die oude klem boekjes staat een hoop dat wel heel dicht bij de waarheid ligt daar heb je gewoon gelijk in. Maar ja er zijn er die willen uitvogelen hoe het zit, mij boeit het voor geen meter. Voor mij geldt alleen de muziek en dat is voor mij het enige.

Na de discussie betreffende bovenstaande, is het leuk om een aantal jaren later weer eens stil te staan op deze herbewerking van Lily on the Beach zélf. Toentertijd melde ik in mijn eerdere bericht dat ik deze versie van Lily spreekwoordelijk zou mijden, mocht ik haar op het strand tegenkomen. Ondertussen ben ik zelf bekend met de nieuwe versies van Optical Race en Melrose en moet ik zeggen dat deze me redelijk goed kunnen bekoren, ware het niet dat de originelen natuurlijk hun absolute waarde blijven behouden. Terugkomend ben ik dan toch wel benieuwd naar deze versie, alhoewel Lily on the Beach wel het zwakste album is uit de Private-periode.
Het mooie (en lichtelijk frustrerende voor de fans) is wel, dat alle 3 de re-releases een speciale niet eerder uitgebrachte bonustrack bevat. In het geval van deze versie van Lily on the Beach, is dat "Pearl River".

En die op Optical Race is niet de vermelde bonus maar Ivory Town dat op de I-Box stond.

Klopt, eigenlijk had "Ruling the Waves" erop moeten staan. Dat nummer is overigens gratis te downloaden via de site van Tangerine Dream, volgens mij de enige manier om eraan te komen.