Fourplay - Fourplay (1991)

Beetje aan het hobbyen met m’n audioset en dit gave album (cd) weer eens uit de kast getrokken. Dat was een tijdje geleden. Intro Bali Run geeft een enorme laagweergave en is een prima nummer om dit te testen. Buiten dat een erg lekker album met die fusion giganten die hun absolute klasse laten horen. Lekker.

Toen ik, lang geleden, op zoek ging naar een nieuwe stereoset van iets betere kwaliteit, werd in de winkels die dat soort apparatuur verkochten deze vaak uit de kast gehaald om te laten horen hoe de luidsprekers konden klinken.

En inderdaad, direct bij de opening Bali Run, maakt de bas behoorlijk veel indruk als je dat op goede speakers hoort. Ik heb het dan over de versie van 1991, die ik zelf in de cd-kast heb staan. In 2021 is er nog weer een Remastered versie uitgekomen en wellicht klinkt die nog beter (de recensies waren in ieder geval lovend). Ik heb het bij de CD uit 1991 gelaten.

Fourplay bestond in de beginperiode uit Bob James op keyboards, Lee Ritenour op gitaar, Nathan East op bas en Harvey Mason op drums. De heren hadden samen Grand Piano Canyon van Bob James opgenomen en die samenwerking beviel wel.
Bali Run is geschreven door het duo Ritenour/James.

101 Eastbound is van de hand van Nathan East, die het nummer samen schreef met zijn broer Marcel.
Wederom een lekkere basgitaar derhalve.

Foreplay is geschreven door Lee Ritenour. Ik ben een liefhebber van zijn muziek (ook live altijd mooi om mee te maken).
Het is een rustpuntje op het album. Kabbelt lekker voort en Lee laat zo lekker op zijn gemakje de fraaiste noten uit zijn gitaar komen (zo stel ik mij dat voor tenminste). Bob valt op een geschikt moment in op de piano, waarna Lee weer verder gaat waar hij was gebleven.

Moonjogger is een typische Bob James compositie. Weinig op aan te merken.

Max-O-Man is een werkje van drummer Harvey Mason. Lee Ritenour is overgeschakeld naar de classical guitar van Gibson.

After the dance is oorspronkelijk van Marvin Gaye en staat op diens album I Want You uit 1976. Toen het album van Fourplay in 1991 uitkwam was Marvin al een paar jaar aan het hemelen helaas. Voor deze versie is derhalve gekozen voor de vocalen van eendagsvlieg El DeBarge. Wat mij betreft een van de mindere nummers op het album (eigenlijk sla ik deze track altijd over).

Voor Quadrille (Bob James) geldt hetzelfde als voor het nummer Foreplay. Fijn een-tweetje tussen James en Ritenour met af en toe een bastoontje van East dat er uitspringt.

Midnight Stroll is een compositie van Harvey Mason, maar hij heeft zichzelf als drummer niet op de voorgrond gezet.

October Morning en Wish you were here zijn beiden van Lee Ritenour en het slotakkoord Rain Forest is toebedeeld aan Bob James en hier mag Philip Bailey (EW&F) op de achtergrond een beetje lalalala-en.

Al met al is dit debuut van Fourplay een prima Lee Ritenour/Bob James album, dat ruim dertig jaar na het verschijnen nog altijd zorgt voor een uurtje luisterplezier (ook geschikt als fijn achtergrondmuziekje).

Ja, dit samenwerkingsverband werd destijds geïntroduceerd als een supergroep uit de wereld van de smooth jazz - en dat was het ook natuurlijk. Stuk voor stuk instrumentalisten van wereldklasse. Van Bob James en Lee Ritenour heb ik aardig wat solo-albums. Met name het geluid van Ritenour, zowel akoestisch als elektrisch, weet mij doorgaans wel te bekoren.

De heren hebben er duidelijk energie in gestoken om er iets moois van te maken. Veel variatie, zowel in tempo als in instrumentatie, en dat zorgt ervoor dat dit album nergens verveelt. Wat ik jammer vind ik dat Fourplay het op elk album nodig vindt om één of twee vocale stukken op te nemen, vaak covers van bekende soulnummers.
Waarschijnlijk uit commerciële overwegingen; niet zozeer om een hit te scoren, maar vooral voor de airplay op de Amerikaanse smooth-jazz stations, zodat de fans weten dat er een nieuw album uit is. Dat patroon begint hier al met After the dance, en ik ervaar hetzelfde als wat Chet hier schrijft: het haalt het niet bij het origineel en doet wat afbreuk aan de luisterervaring.

En ja, dit is ook typisch zo'n album dat van stal wordt gehaald om de kwaliteit van je audio-installatie te inspecteren. Een vlekkeloze opname, die vooral het laag van je speakers test. Nog net niet steriel, maar alles valt mooi op zijn plaats. Er is geen dissonant te bekennen en ik kan me voorstellen dat dat sommige luisteraars afschrikt. Niettemin: alles klopt aan deze plaat. Ik heb ook een paar latere albums van Fourplay, en dan zie je toch dat geleidelijk de saaiheid en voorspelbaarheid steeds meer toeslaat. Of misschien is gewoon de verrassing eraf, dat kan ook.